Pages

Thursday, November 16, 2017

ഒരു 20-20 ഇന്നിoഗ്സിന്റെ തുടക്കം

സുനിൽ ഗവാസ്കറും കപിൽ ദേവും രവിശാസ്ത്രിയും എല്ലാം v കഴുത്തുള്ള വെള്ള ബനിയനിട്ട് അഞ്ച് ദിവസം നീണ്ട് നില്ക്കുന്ന ടെസ്റ്റ് ക്രിക്കറ്റ് കളി ഡയനോര ടി വി യിൽ ബ്ലാക്ക് & വൈറ്റിൽ കണ്ടതിന്റെ കളർചിത്രം ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്. ഇന്നത്തെ ജിയോ വരുന്നതിനും എത്രയോ മുമ്പ് റിലയൻസ് കപ്പ് ലോക ക്രിക്കറ്റിൽ മുഹമ്മദ് അസ്ഹറുദ്ദീന്റെ  മാന്ത്രിക ബൗളിംഗിൽ ആസ്ത്രേലിയയെ ഒറ്റ റണ്ണിന് തോല്പ്പിച്ച ഇന്ത്യയുടെ കളിയും എന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്. ഇഷ്ട താരങ്ങൾ പലരും കോഴ വിവാദത്തിൽ  കുടുങ്ങിയതോടെ ക്രിക്കറ്റ്  എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും പിഴുതെറിയപ്പെട്ടു. ആവേശം വാനോളം ഉയർത്തി എന്ന് പത്രക്കാർ എന്നും എഴുതുന്ന IPL അടക്കമുള്ള 20-20 മത്സരങ്ങൾ ഒന്ന് പോലും ഞാൻ ഇതുവരെ നേരിട്ടും ടി വി യിലും  കണ്ടിട്ടില്ല എന്ന് അറിയുമ്പോഴാണ് ഞാനും ക്രിക്കറ്റും തമ്മിലുള്ള ഇന്നത്തെ ബന്ധം മനസ്സിലാവുക.
ഇത്രയും പറഞ്ഞത് ഇനി ഞാൻ കളിക്കാൻ പോകുന്ന 20-20 യെപ്പറ്റി പറയാനാണ്. ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ 20-20 ഇന്നിങ്ങ്സ് ആരംഭിക്കുന്നു. വൈവാഹിക ജീവിതത്തിന്റെ 20-ാം വർഷത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ മുറ്റത്ത് ഒരു പുതിയ തൈ  കൂടി -ബുഷ് ഓറഞ്ച് . 
നടുന്ന മരങ്ങൾ വളരുന്നില്ല എന്ന് പറയുന്നവർക്ക് പരീക്ഷിക്കാൻ ഒരു മാ തൃക.... മുൻ വാർഷികങ്ങളിൽ വീട്ട് മുറ്റത്ത് നട്ട ഉറുമാമ്പഴത്തിന്റെ തൈയും പ്ലാവിന്റെ തൈയും ഇതാ ഇപ്പോൾ ഇത്രേം ആയി. നിങ്ങളും ഒന്ന് ശ്രമിച്ചു നോക്കു ... വീട് ന് ചുറ്റും പലതരം വൃക്ഷങ്ങൾ പടർന്ന് പന്തലിക്കും എന്ന് തീർച്ച.



Tuesday, November 14, 2017

മിസ്റ്റി ഗ്രീൻസിൽ-2

മിസ്റ്റി ഗ്രീൻസിൽ....
രാത്രി നേരത്തേ ഉറങ്ങിയതിനാല്‍ കാലത്ത് സൂര്യനുദിക്കും മുമ്പേ ഞങ്ങള്‍ എണീറ്റു. സ്വന്തം വീട്ടില്‍ നിന്ന് സൂര്യോദയം നോക്കാറില്ലെങ്കിലും റിസോര്‍ട്ടില്‍ നിന്നായപ്പോള്‍ അതിനൊക്കെ എന്തോ ഒരാവേശം. പക്ഷെ അര്‍ക്കന്‍ ഞങ്ങളുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ച് മറ്റെവിടെയോ ഉദിച്ച് പൊങ്ങി ! പക്ഷി കളത്രാദികള്‍ സ്വന്തം രാജ്യം എന്ന പോലെ തലങ്ങും വിലങ്ങും പറക്കുകയും ചിലക്കുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു.
ഇന്നലെ നീട്ടിവച്ച നീന്തലും കുളിയും വീണ്ടും നീട്ടി വയ്ക്കാന്‍ മനസ്സ് വന്നില്ല. അത്യാവശ്യം തണുപ്പാണെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ സ്വിമ്മിങ് പൂളില്‍ എത്തി.

പിന്നെ ഓരോരുത്തരായി വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാടി.വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം മനസ്സറിഞ്ഞ്  ഒന്ന് മുങ്ങിക്കുളിക്കാനും നീന്തിക്കളിക്കാനും സാധിച്ചതില്‍ വളരെ സന്തോഷം തോന്നി. പക്ഷെ നീന്തല്‍ ഒരു റൌണ്ട് പൂര്‍ത്തിയാക്കിയപ്പോള്‍ തന്നെ കിതപ്പ് തുടങ്ങി. എന്നാലും മതിവരോളം വെള്ളത്തില്‍ തന്നെ കിടന്നു. മലമുകളില്‍ നിന്നെവിടെ നിന്നോ ഹോസ് വഴി എത്തുന്ന വെള്ളം നേരെ തലയിലേക്ക് പിടിച്ചപ്പോള്‍ ഒരു കോരിത്തരിപ്പ് പെരുവിരലില്‍ നിന്നും മൂര്‍ദ്ധാവിലേക്ക് പടർന്നു കയറി.
ഞങ്ങൾ മൂന്ന് പേർക്കും ഇന്ന് കോളേജിൽ ജോലിക്ക് എത്തണം എന്നതിനാൽ വെള്ളത്തിൽ കൂടുതൽ നേരം കിടന്നില്ല.കുളി കഴിഞ്ഞ് അടുത്ത പരിപാടിയായ ആമാശയ വിപുലീകരണത്തിലേക്ക് കടന്നു. ദോശ-ചട്ട്ണി കോമ്പിനേഷനും പുട്ട്-കടല  കോമ്പിനേഷനും ഒരുക്കി രാജേട്ടൻ ശരിക്കും ഞങ്ങളെ കൺഫ്യൂഷനിലാക്കി. പക്ഷെ നമ്മളുണ്ടോ വിടുന്നു , രണ്ടും ആവോളം തട്ടി. പണ്ട് ബാപ്പയുടെ നാട്ടിൽ പോയിരുന്ന കാലത്ത് കിട്ടിയിരുന്ന പുട്ടും പറങ്കിക്കറിയും അനുസ്മരിച്ച് ഒരു പുട്ട് ചട്ട്ണി കൂട്ടിയും അകത്താക്കി.

ഈ കാണുന്ന പാത്രങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ കാലിയാക്കി കൊടുത്തു.

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ തൊട്ടടുത്തുള്ള ‘മഡ് ഹൌസ്’ സന്ദർശിച്ചു. കുട്ടിക്കാലത്ത് കണ്ടിരുന്ന ചില വീടുകളെ അത് അനുസ്മരിപ്പിച്ചു. ഒരു ബാത്ത് അറ്റാച്‌ഡ് ബെഡ്‌റൂം മാത്രമേയുള്ളൂ - വാടക ഒരു ദിവസത്തിന് 2500 രൂപ. എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഇത് അത്ര സുഖകരമല്ല.


മഡ് ഹൌസ് കണ്ട് ഇറങ്ങുമ്പോഴാണ് ട്രീ ഹൌസ് അഥവാ ഏറുമാടം കണ്ടത്. പഴക്കം കാരണം, ആരും കയറാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി മുകളിലേക്കുള്ള ഗോവണി ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു.
എല്ലാം കണ്ട് കഴിഞ്ഞ് ആതിഥേയനോട് നന്ദിയും പറഞ്ഞ് ചെറിയ ഒരു ടിപ് ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ ഏൽപ്പിച്ചു.സന്തോഷത്തോടെ അതും സ്വീകരിച്ച് അദ്ദേഹം ഞങ്ങളെ യാത്രയാക്കി.


(അവസാനിച്ചു)

Wednesday, November 08, 2017

മിസ്റ്റി ഗ്രീൻസ് റിസോർട്ട്

റിസോർട്ടുകൾ പൊതുവെ ഉപയോഗിക്കുന്നത് സമൂഹത്തിലെ ഉന്നതരും പിന്നെ പൂത്ത പണക്കാരും ആണെന്നാണ് എന്റെ ധാരണ.നാലായിരവും അയ്യായിരവും രൂപ വാടക കൊടുത്ത് മലമുകളിലെ ഒരു കൊച്ചു വീട്ടിലേക്ക് ഡ്രൈവ് ചെയ്ത് എത്തുന്നവരിൽ പലരും ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസത്തെ ആസ്വാദനത്തിനാണ് എത്തുന്നതെങ്കിലും അവരുടെ മാനസിക അവസ്ഥ വിശകലനം ചെയ്താൽ അതൊരു ഗവേഷണ പ്രബന്ധമാക്കാം എന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.

എന്നാൽ ഇതിൽ നിന്നെല്ലാം വ്യത്യസ്തമായി ഇക്കഴിഞ്ഞ ആറ് മാസത്തിനുള്ളിൽ തികച്ചും സൌജന്യമായി മൂന്ന് റിസോർട്ടുകളിൽ താമസിക്കാനുള്ള അവസരം എനിക്ക് ലഭിച്ചു. ആദ്യത്തേത് മെയ് മാസത്തിൽ കുടുംബസമേതം, എന്റെ പ്രീഡിഗ്രി സുഹൃത്ത് മഹ്‌റൂഫിന്റെ ഗൂഡല്ലൂർ റിസോർട്ടിൽ. അടുത്തത്,  വർഷം തോറും നടക്കാറുള്ള ടീം PSMO സംഗമം എന്ന പ്രീഡിഗ്രി ഹോസ്റ്റൽ ടീമിന്റെ കൂടിച്ചേരൽ - ജൂലൈ മാസത്തിൽ വയനാട് ലക്കിടിയിൽ . അത് നാട്ടുകാരനായ ഹാഫിസ് അഹമ്മദിന്റെ അമ്മായിയപ്പന്റെ ഉടമയിലുള്ളത്. മൂന്നാമത്തേത് ഈ ഒക്റ്റോബറിൽ എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ സഹമുറിയന്മാരുടെ കൂടെ വയനാട്ടിലെ വെള്ളമുണ്ടയിലുള്ള മിസ്റ്റി ഹെവനിൽ - മുൻ വയനാട് വാസകാലം മുതലേ പരിചയമുള്ള പവിത്രേട്ടന്റെ മേൽനോട്ടത്തിലുള്ളത്.

തേയിലത്തോട്ടങ്ങൾ കണ്ണിന് വിരുന്നൊരുക്കുന്ന, കുറ്റ്യാടി - മാനന്തവാടി റൂട്ടിൽ വെള്ളമുണ്ട 12ആം മൈലിൽ ആണ് മിസ്റ്റി ഹെവൻ.മെയിൻ റോഡിൽ നിന്നും വലത്തോട്ടുള്ള റോഡിലേക്ക് കയറി ഏകദേശം 500 മീറ്റർ സഞ്ചരിച്ച് ഒരു അംഗനവാടി കണ്ടാൽ തൊട്ടടുത്ത് വീണ്ടും വലത്തോട്ട് ഒരു റോഡ് എന്നായിരുന്നു പവിത്രേട്ടൻ പറഞ്ഞത്. സമയം സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞതിനാൽ ഇപ്പറഞ്ഞ ലാന്റ് മാർക്കുകൾ എല്ലാം താണ്ടി വഴി അടഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞങ്ങളുടെ മാരുതി ബ്രെസ്സ നിന്നത്.

പവിത്രേട്ടനെ വീണ്ടും വിളിച്ച് അംഗനവാടിക്ക് അടുത്തുള്ള “റോഡ്” ഞങ്ങൾ കണ്ടെത്തി. ബോളറുകൾ പതിച്ച റോഡ് അല്പം കയറിയപ്പോൾ വീണ്ടും പിരിഞ്ഞു.കുത്തനെ മുകളിലേക്ക് കയറുന്ന ചെങ്കല്ല് പതിച്ച റോഡാണ് ഞങ്ങളുടെ വഴിയെന്ന് ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. കയറിത്തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് നേരത്തെ എത്താൻ പവിത്രേട്ടൻ പറഞ്ഞതിന്റെ യഥാർത്ഥ സത്യം മനസ്സിലായത്.വളവും തിരിവും കയറ്റവും ആയി, ആ രാത്രിയിൽ വണ്ടി മുരണ്ട് കയറി മുകളിലേക്ക് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവസാനം  സ്കൂട്ടറിൽ ഒരാൾ എതിരെ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോഴാണ് അല്പമെങ്കിലും സമാധാനമായത്. അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് ഞങ്ങൾക്ക് താമസിക്കേണ്ട റിസോർട്ടും കടന്ന് ഞങ്ങൾ “മുന്നേറിയ” വിവരം അറിയുന്നത്.

ഒരു വിധം വണ്ടി അവിടെയിട്ട് തിരിച്ച് രണ്ട് വളവ് താഴെ എത്തിയപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ആതിഥേയൻ രാജേട്ടൻ അവിടെ കാത്ത് നിന്നിരുന്നു. അതിഥിയും ആതിഥേയനും  എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പവിത്രേട്ടനുമായി സംസാരിച്ചതിനാൽ, രാജേട്ടന്റെ നമ്പർ ഞങ്ങളും ഞങ്ങളുടെ നമ്പർ അദ്ദേഹവും വാങ്ങാൻ വിട്ടു പോയിരുന്നു.അത് ഈ യാത്രയിലെ രണ്ടാം പാഠം.

 നീന്തിക്കുളിക്കാൻ ഒരു സ്വിമ്മിങ് പൂൾ ഉണ്ട് എന്നതായിരുന്നു ഞങ്ങൾ ഇവിടേക്ക് വരാൻ മറ്റൊരു കാരണം. നേരം ഇരുട്ടിയിട്ടും ഞങ്ങൾ തൊട്ടടുത്ത് തന്നെയുള്ള സ്വിമ്മിങ് പൂൾ കാണാൻ പോയി. പക്ഷേ, കുളി അടുത്ത ദിവസം രാവിലേക്കാക്കി.
രണ്ട് ബെഡ്‌റൂം ഉള്ള ഒരു കൊച്ചു റിസോർട്ടാണ് മിസ്റ്റി ഗ്രീൻസ്. രാത്രിയായാൽ ചിവീടുകളുടെ ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കുന്നതിനാൽ ഒരു കാട്ടിനകത്ത് താമസിക്കുന്ന പ്രതീതിയാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. വാടക ഒരു ദിവസത്തിന് 3500 രൂപ. പ്രാതൽ അതിൽ ഉൾപ്പെടും.അത്താഴം ഓർഡർ നൽകിയാൽ തയ്യാറാക്കി തരും (ഞങ്ങൾക്ക് എല്ലാം ഫ്രീ ആയിരുന്നു!).
റിസോർട്ടുകളുടെ തനത് രുചിക്കൂട്ടായ റ്റൊമാറ്റൊ പെപ്പർ സ്റ്റ്യൂ ഒഴിച്ച് ചൂടുള്ള ചപ്പാത്തിയും കഴിച്ച് അല്പ നേരം ഉടമയും ആതിഥേയനുമായ രാജേട്ടന്റെ  കഥകളും കേട്ട ശേഷം ഞങ്ങൾ ഉറക്കത്തിലേക്ക് ആഴ്ന്നു.


(തുടരും...)

Wednesday, November 01, 2017

എന്റെ മലയാളം എങ്ങോട്ട്?

      ഇന്ന് നാം കേരളപ്പിറവി ദിനം ആചരിക്കുകയാണ്. സർക്കാറും വിവിധ സാമൂഹ്യ-സാംസ്കാരിക സംഘടനകളും സ്കൂൾ-കോളേജ് കാമ്പസുകളും പല രൂപത്തിലും ഈ ദിനം കെങ്കേമമാക്കുന്നുണ്ട്. കേരളത്തിലെ സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ കലാ-കായിക അഭിരുചികൾ ഉദ്ദീപിപ്പിക്കുന്നതിനായി കേരളോത്സവം എന്ന ഒരു പരിപാടിയും ഈ ദിനത്തോടനുബന്ധിച്ച് വിവിധ തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് കീഴിൽ വർഷങ്ങളോളമായി നടന്നു വരുന്നുണ്ട്.

മലയാള ഭാഷയുടെ പിതാവായ തുഞ്ചത്ത് എഴുത്തഛൻ ജീവിച്ചത് പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിലായിരുന്നു. മലയാള ഭാഷ ആവിർഭവിച്ചതാകട്ടെ ആറാം നൂറ്റാണ്ടിലും.നമ്മുടെ മാതൃഭാഷക്ക് ഇത്രയും പ്രായമുണ്ടെന്ന് ഇന്നത്തെ തലമുറക്ക് ഒരു പക്ഷെ പുതിയ അറിവായിരിക്കും. സഹസ്രാബ്ദത്തിലധികം കാലം പിന്നിട്ടിട്ടും നമ്മുടെ മാതൃഭാഷ എവിടെ എത്തി നിൽക്കുന്നു എന്ന് നാം പുനർവിചിന്തനം നടത്തേണ്ടതുണ്ട്.

  2001ലെ ജനസംഖ്യാ കണക്ക് പ്രകാരം 330 ലക്ഷം ജനങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്ന ഭാഷയാണ് മലയാളം. കേരളത്തിന് പുറമെ കേന്ദ്രഭരണ പ്രദേശങ്ങളായ ലക്ഷദ്വീപിലെയും പോണ്ടിച്ചേരിയിലെയും ഔദ്യോഗിക ഭാഷയും മലയാളമാണ്. എന്നാൽ ഇതര തെന്നിന്ത്യൻ ഭാഷകളെ അപേക്ഷിച്ച് മലയാളത്തിന്റെ പുരോഗതി പരിതാപകരമാണെന്ന് പറയാതിരിക്കാൻ വയ്യ. ഇതിന് കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല. നാം മലയാളം ഉപയോഗിക്കുന്നത് സംസാരത്തിനുള്ള ഭാഷയായി മാത്രമാണ്.

    ഉന്നത ബിരുദങ്ങൾ കൈവരിച്ചവർക്ക് പോലും അക്ഷരത്തെറ്റ് കൂടാതെ മലയാളം എഴുതാൻ പറ്റാത്ത ഒരു അവസ്ഥയിലേക്കാണ് നമ്മുടെ പ്രയാണം.ആശയ വിനിമയോപാധികൾ കൂടിയപ്പോൾ മലയാളം ഇംഗ്ലീഷിൽ എഴുതാൻ തുടങ്ങിയതിന്റെ ഒരു പാർശ്വഫലമാണ് ഇത്. പലർക്കും മലയാളത്തിൽ പത്ത് വരി എഴുതുമ്പോഴേക്കും കൈ കഴക്കുന്ന അവസ്ഥ വരെ എത്തി.പത്താം ക്ലാസ്സിലും പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലും മുഴുവൻ വിഷയങ്ങൾക്കും എ+ നേടിയവർക്ക് പോലും തെറ്റില്ലാതെ മലയാളം എഴുതാൻ സാധിക്കുന്നില്ല. മലയാളത്തിലെ അക്ഷരങ്ങളുടെ എണ്ണം പോലും കൃത്യമായി അറിയാത്ത മലയാളികളാണ് നമ്മുടെ ചുറ്റും വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഇത് ഉണ്ടാക്കാൻ പോകുന്ന ഭവിഷ്യത്തുകൾ ഗുരുതരമായിരിക്കും. അതിനാൽ സ്കൂൾ തലത്തിൽ മറ്റു ഭാഷകൾ പഠിക്കുന്നത് പോലെ അല്ലെങ്കിൽ അതിലും കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകി മലയാളം പഠിപ്പിക്കാൻ സർക്കാർ ശ്രദ്ധിക്കണം എന്ന് ഉണർത്തുന്നു.


Friday, October 20, 2017

NBA അക്രെഡിറ്റേഷന്‍

                  ദീപാവലി എന്നാല്‍ മധുരത്തിന്റെ ഉത്സവം കൂടിയാണ്. ഇന്ന് ദീപാവലി ദിനത്തില്‍ അങ്ങ് ഡെല്‍ഹിയില്‍ നിന്ന് ഇങ്ങ് കേരളത്തിലെ വയനാടിനും കിട്ടി ഒരു ദീപാവലി സമ്മാനം - എന്റെ കോളേജിലെ എന്റെ സ്വന്തം ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റ് ആയ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സയന്‍സ് ആന്റ് എഞ്ചിനീയറിംഗ് വിഭാഗത്തിന് നാഷണല്‍ ബോര്‍ഡ് ഓഫ് അക്രെഡിറ്റേഷന്റെ അംഗീകാരം ലഭിച്ച സന്തോഷ വാര്‍ത്ത അറിയിക്കുന്നു. 2017-18 അദ്ധ്യന വര്‍ഷം മുതല്‍ 2019-20 വരെയുള്ള മൂന്ന് വര്‍ഷത്തേക്കാണ് അക്രെഡിറ്റേഷന്‍.
                 ഇന്ത്യയിലെ ഉന്നത വിദ്യഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ക്ക് അക്രെഡിറ്റേഷന്‍ നല്‍കുന്ന രണ്ട് സ്ഥാപനങ്ങളില്‍ ഒന്നാണ്  നാഷണല്‍ ബോര്‍ഡ് ഓഫ് അക്രെഡിറ്റേഷന്‍ (NBA).സാങ്കേതിക വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും മാനേജ്മെന്റ് പഠനസ്ഥാപനങ്ങളുടെയും ഗുണനിലവാരം നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നത് ഈ ബോഡിയാണ്. ആര്‍ട്സ് & സയന്‍സ് കോളേജുകളുടെയും യൂണിവേഴ്സിറ്റികളുടെയും ഗുണനിലവാരം നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നത് National Assessment & Accreditation Council (NAAC) ആണ്.
                 ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റിന് വിവിധ വികസനങ്ങള്‍ക്കുള്ള ഫണ്ട് ലഭിക്കുന്നതിനെക്കാളുപരി ഈ മൂന്ന് വര്‍ഷങ്ങളിലും പഠിച്ചിറങ്ങുന്ന കുട്ടികള്‍ക്ക്, അന്താരാഷ്ട്ര അംഗീകാരമുള്ള NBA Accredited  സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് ലഭിക്കും എന്നതാണ് ഏറെ സന്തോഷം നല്‍കുന്നത്. അക്രെഡിറ്റേഷന്‍ കിട്ടാനായി കുട്ടികളും സ്റ്റാഫും രാവും പകലും അധ്വാനിച്ചത് കൂടി കൂട്ടി വായിക്കുമ്പോള്‍ ഈ അംഗീകാരത്തിന് ഏറെ മാധുര്യമുണ്ട്.

കോളേജിലെ പഠനപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്ക് പുറമെ പാഠ്യേതര പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും കൂടി ഈ ഗുണനിലവാര പരിശോധനയില്‍ വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നുണ്ട്. നാഷണല്‍ സര്‍വീസ് സ്കീമിന്റെ വിവിധ സാമൂഹ്യപ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും കൂടി NBA ടീം പരിശോധിച്ചിരുന്നു. അതിനാല്‍ തന്നെ എന്റെ കോളേജിന് ഈ അംഗീകാരം ലഭിച്ചതില്‍ ഞാന്‍ ഏറെ സന്തോഷിക്കുന്നു. ഇതേ പോലെ കോഴിക്കോട് ഗവ. എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജിലും പരിശോധന കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അവിടെയും കിട്ടും എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

                 

Monday, October 16, 2017

ഹര്‍ത്താല്‍ ദിനത്തിലെ വീട്ടു പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍

              മലയാളികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഹര്‍ത്താല്‍ ദിനങ്ങള്‍ സ്വസ്ഥമായി വീട്ടില്‍ ഇരുന്ന് ആസ്വദിക്കാനുള്ള ദിവസമാണ്. സ്വയം എല്ലാ ജോലികളില്‍ നിന്നും മാറി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ തിന്നാനും കുടിക്കാനും യഥാസമയം കിട്ടണം എന്നതിനാല്‍, ഹര്‍ത്താല്‍ ദിനങ്ങളില്‍ മിക്ക വീടുകളുടെയും അടുക്കളയും അവിടെ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവരും ഊര നിവര്‍ത്താന്‍ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിലായിരിക്കും. എന്നാല്‍ ഈ ദിനം വീട്ടുകാര്‍ക്ക് വേണ്ടി ഒന്ന് ചെലവിട്ടാലോ ? വളരെ ലളിതമായ ചില കാര്യങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്   ചെയ്യുന്നതെങ്കിലും വീട്ടുകാരിക്കും ഒരു സന്തോഷം നല്‍കാനും പതിവില്ലാത്ത വിഭവങ്ങള്‍ അടുക്കളയില്‍ നിന്നും കിട്ടാനും സാധ്യതയുണ്ട്. എന്ന് മാത്രമല്ല ഹര്‍ത്താല്‍ ദിനം ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിച്ചതിനാല്‍ നമ്മുടെ മനസ്സിന് ഒരു സംതൃപ്തിയും ലഭിക്കും.

ഇന്നത്തെ ഹര്‍ത്താല്‍ ദിനത്തില്‍ ഞാന്‍ ചെയ്ത വളരെ ലളിതമായ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ഇവയൊക്കെയാണ്...

  1. മുറ്റത്തെയും ഗ്രൊബാഗിലെയും മതിലിലെയും കളകള്‍ പറിച്ചു നീക്കി
  2. ഗ്രോബാഗില്‍ വളരുന്ന വെണ്ടയിലെ പുഴുക്കളെ മുഴുവന്‍ കാലപുരിയിലേക്കയച്ചു.
  3. പാഷന്‍ ഫ്രൂട്ട് വള്ളികളും തഴുതാമയും ക്രോപ് ചെയ്തു
  4. ഒഴിഞ്ഞ് കിടന്ന ഗ്രോബാഗില്‍ പുതിയ കുറെ പച്ചക്കറി വിത്തുകള്‍ പാകി.
  5. നടവഴി തടസ്സപ്പെടുത്തി നിന്ന വാഴയുടെ ഇലകള്‍ വെട്ടിമാറ്റുകയും സീതപ്പഴത്തിന്റെ കൊമ്പ് വലിച്ച് കെട്ടുകയും ചെയ്തു.
  6. അലങ്കോലമായി കിടന്ന ചെണ്ടുമല്ലിത്തൈകള്‍ പിഴുതെറിയുകയും പൂക്കള്‍ നിറഞ്ഞ കോസ്മോസ് തൈകള്‍ ശലഭങ്ങള്‍ക്കായി ഒന്നു കൂടി നന്നാക്കി വയ്ക്കുകയും അലക്ഷ്യമായി വളര്‍ന്ന വാടാര്‍മല്ലി തൈ തോട്ടത്തിലേക്ക് മാറ്റുകയും ചെയ്തു.
  7. രണ്ട് വര്‍ഷത്തോളമായി ലുഅ മോള്‍ ഒരു ഗ്രൊ ബാഗില്‍ വളര്‍ത്തുന്ന മര‌മുല്ല എന്ന ചെടി മണ്ണിലേക്ക് മാറ്റി നട്ടു.
  8. മൂന്ന് മാസം മുമ്പ് ഞാന്‍ ചന്തയില്‍ നിന്ന് വാങ്ങിയ ബുഷ് ഓറഞ്ച് തൈ താല്‍ക്കാലിക സ്ഥാനത്ത് നിന്നും മണ്ണിലേക്ക് മാറ്റി.
  9. മുറ്റത്തെ മാവിലും ഇലഞ്ഞിയിലും കയറാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന മുല്ലവള്ളിയെ വാഴനാരുകൊണ്ട്  അവയിലേക്ക് പിടിച്ച് കെട്ടി.
  10. അടുക്കള മാലിന്യം നിക്ഷേപ്പിക്കാനായി കമ്പോസ്റ്റ് കുഴി ഉണ്ടാക്കി
  11. വിറക് അട്ടിയില്‍ തങ്ങി നിന്നിരുന്ന വെള്ളം ഒലിച്ച് പോകാനായി റീസ്റ്റ്രക്ചറിംഗ് നടത്തി
  12. നല്ലപാതി ആവശ്യപ്പെട്ട പ്രകാരം കത്തിക്കാനായി ചിരട്ടകള്‍ ശേഖരിച്ച് കൊടുത്തു.
  13. ഉപ്പേരി വയ്ക്കാന്‍ വെണ്ടയും കറി വയ്ക്കാന്‍ തഴുതാമയും ഒഴിവ് സമയത്ത് കഴിക്കാന്‍ പാഷന്‍ ഫ്രൂട്ടും മുറ്റത്ത് നിന്ന് ശേഖരിച്ചു.
  14. ഉമ്മ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് ഒരു വാഴക്കുല വെട്ടാന്‍ ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും പരാജയപ്പെട്ടു.
ഇതില്‍ വിട്ടുപോയത് എന്തൊക്കെയാണെന്ന് ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മയില്ല. ഇതെല്ലാം ചെയ്തത് മൂന്ന് മണിക്കൂര്‍ കൊണ്ടാണ് എന്നതിനാല്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും സാധിക്കും എന്ന് തീര്‍ച്ച.

2015ലെ ഒരു ഹര്‍ത്താല്‍ ദിന കാഴ്ച ഇവിടെയും  ((196) 2010ലെ ഒരു സമരദിന പ്രവര്‍ത്തനം ഇവിടെ വായിക്കാം.(62)

Thursday, October 12, 2017

ങേ! എന്താത് ?

                  ചെടി മുതൽ പൊടി വരെ എന്ന പേരിൽ ഫേസ്‌ബുക്കിൽ ഒരു കുഞ്ഞു പോസ്റ്റ് ഇടാൻ ഉദ്ദേശിച്ചതിനാൽ അതിനാവശ്യമായ നാലഞ്ച് ഫോട്ടോകൾ ഞാൻ കരുതി വച്ചിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് അത് ബ്ലോഗിൽ പോസ്റ്റ് ചെയ്ത് ഫേസ്‌ബുക്കിൽ സ്റ്റാറ്റസ് ആക്കി ചേർക്കാം എന്ന് തോന്നിയത്. ബ്ലോഗിലാക്കിയപ്പോൾ അതിന് നീളം കൂടി , എങ്കിലും എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ചിത്ര സഹിതം വിവരിക്കാനായി.
                   പ്രസ്തുത ബ്ലോഗിന്റെ ലിങ്ക് എന്റെ ടൈം‌ലൈനിൽ പോസ്റ്റ് ചെയ്ത് അത് കൃഷി സംബന്ധമായ വിഷയങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന നാല് ഗ്രൂപ്പിലും എന്റെ കോളേജിന്റെ ഫേസ്ബുക്ക് പേജിലും എൻ.എസ്.എസ് ഗ്രൂപ്പിലും ഷെയർ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഒരു ഞെട്ടലോടെയാണ് ഞാൻ ദർശിച്ചത്. 
              സമയം രാത്രി 10 മണി. മേൽ പോസ്റ്റ് ബ്ലോഗിൽ വന്നിട്ട് ഒരു മണിക്കൂറും 10 മിനുട്ടും കഴിഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ബ്ലോഗിൽ വന്നവർ 218 പേർ !
              വീണ്ടും ഒരു മണിക്കൂർ ഞാൻ എന്തൊക്കെയോ കാര്യങ്ങളിൽ മുഴുകി. സമയം 11 മണി. അപ്പോഴേക്കും എത്തിയവർ 468 !
                 ഇതേ സമയം എന്റെ മൂത്ത മകൾ ലുലു ഇതിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ അവരുടെ കോളേജ് എൻ.എസ്.എസ് ഗ്രൂപ്പിലിട്ടു. അത് കാട്ടു തീ പോലെ പടർന്നു കയറി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ  11 മണിക്ക് ഞാൻ വെറുതെ ഒന്നു കൂടെ നോക്കി. ബ്ലോഗിൽ കയറി ഇറങ്ങിയവർ 1049 ആയിരിക്കുന്നു. 14 മണിക്കൂർ കൊണ്ടാണ് ഇത്രയും പേർ എത്തിയത്.
                 പോസ്റ്റ് ഇട്ട് 24 മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സന്ദർശകരുടെ എണ്ണം കാണാൻ എനിക്കും ഒരു കൌതുകം - ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. എന്റെ എല്ലാ ബ്ലോഗ് പോസ്റ്റുകളുടെയും സന്ദർശക എണ്ണം വെട്ടിനിരത്തിക്കൊണ്ട് 1459 പേർ ഈ പോസ്റ്റ് കണ്ടു. പക്ഷേ കമന്റ് ചെയ്തത് 2 പേർ മാത്രം !!
                  വിവിധ ഗ്രൂപ്പുകളിൽ ഷെയർ ചെയ്യുന്നത് കൊണ്ട് ലഭിക്കുന്ന ട്രാഫിക്കിനെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ശരിക്കും ബോദ്ധ്യമായി. എന്റെ ബ്ലോഗിലെ പോസ്റ്റ് സന്ദർശകരുടെ എണ്ണത്തിൽ ഒരു റിക്കാർഡ് ഇട്ടേ മിക്കവാറും ഇനി ഇവൻ ഒതുങ്ങൂ.



Monday, October 09, 2017

ചെടി മുതല്‍ പൊടി വരെ

                   വിഷരഹിത വിഷു എന്നൊരു പദ്ധതി നാഷണല്‍ സര്‍വീസ് സ്കീം (Technical Cell) വഴി കോളേജില്‍ നടപ്പിലാക്കുമ്പോള്‍ സാധാരണ ഉണ്ടാക്കുന്ന പോലെയുള്ള ഒരു പച്ചക്കറിത്തോട്ടം എന്ന് മാത്രമേ എന്റെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ കൃഷി വകുപ്പില്‍ നേരത്തെ നല്‍കിയ 1000 ഗ്രൊബാഗിലുള്ള പച്ചക്കറി കൃഷിയുടെ ഒരു പ്രൊജക്ട് പ്രൊപൊസല്‍ അനുസരിച്ച് 85000 രൂപ അനുവദിച്ചതോടെ അത് വേറെ ലെവല്‍ ആയി.
             പയറും വഴുതനയും വെണ്ടയും തക്കാളിയും കാപ്സിക്കവും പച്ചമുളകും കാമ്പസില്‍ വിളഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടാല്‍ ഒരു കര്‍ണ്ണാടക ഗ്രാമത്തിന്റെ പ്രതീതി ആയിരുന്നു അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നത്. തങ്ങള്‍ നട്ടു നനച്ചുണ്ടാക്കിയ ചെടിയില്‍ നിന്ന് ഇത്രയധികം വിളവുകള്‍ കിട്ടിയപ്പോള്‍ കുട്ടികള്‍ക്കും അതൊരു പ്രചോദനമായി.
             കൂനിന്മേല്‍ കുരു എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ, ഇതെല്ലാം നോക്കി പരിപാലിച്ച് നടക്കുന്നതിനിടക്ക് ഒരു റിലാക്സേഷന്‍ കം മോട്ടിവേഷന്‍ ആയി കൃഷിവകുപ്പിന്റെ ഒരു അവാര്‍ഡ് - ജൈവപച്ചക്കറി കൃഷി നടത്തുന്ന വയനാട് ജില്ലയിലെ മികച്ച പൊതു സ്ഥാപനം ! സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റും 5000 രൂപ കാഷ് അവാര്‍ഡും ഫലകവും ഞാനും പ്രിന്‍സിപ്പാളും വളണ്ടിയര്‍മാരും കൂടി ഏറ്റുവാങ്ങി.
               വിഷുപ്പക്ഷി അതിന്റെ പാട്ടും പാടി അടുത്ത വര്‍ഷത്തെ റിഹേഴ്സലിനായി എങ്ങോ പോയ് മറഞ്ഞു. പക്ഷെ നമ്മുടെ മുളകുചെടികള്‍ ഓണം വരുന്നത് മണത്തറിഞ്ഞു. അവ പൂര്‍വ്വാധികം വിള ഉല്പാദിപ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. വീരപ്പന്റെ വിഹാര കേന്ദ്രമായി സത്യമംഗലം കേള്‍ക്കുന്നതിന്റെ മുമ്പെ മുളകിന്റെ പേരില്‍ ഞാന്‍ സത്യമംഗലം എന്ന് കേട്ടിരുന്നു (ഇന്ന് അതുണ്ടോ എന്നറിയില്ല). ഏതായാലും വീരപ്പന്റെ മീശ പോലെത്തന്നെ ഞങ്ങളുടെ മുളക് നീണ്ട് പിരിയാന്‍ തുടങ്ങി.
                വില തുച്ഛവും ഗുണം മെച്ചവും ആയതിനാല്‍ ഓരോ ആഴ്ചയും കിട്ടുന്ന മുളക് ചൂടപ്പം പോലെ വിറ്റു പോയി.പച്ചയും ചുവപ്പും കലര്‍ന്ന കളര്‍ കോമ്പിനേഷനും പുറത്തേക്ക് വമിക്കുന്ന എരിവിന്റെ രൂക്ഷതയും കാരണം ഞാനും ഒരു തവണത്തെ വിളവെടുപ്പ് മൊത്തം വാങ്ങി.
            ഇത്രയും അധികം പച്ചമുളക് വീട്ടില്‍ കൊണ്ടുവന്നപ്പോള്‍ നല്ല പാതിയും ചോദിച്ചു , എന്താ വയനാട്ടില്‍ മുളക് ലോറി മറിഞ്ഞോ? നാട്ടില്‍ ഗസറ്റഡ് ആപ്പീസര്‍ ആണെന്ന് പറഞ്ഞ് നടക്കുന്ന ആള്‍ക്ക് വയനാട്ടില്‍ കൃഷിയാണോ പണി എന്ന് ചോദിച്ചില്ല ( ഈ അടുത്ത് കോളേജിലെ ഒരു പി.ജി വിദ്യാര്‍ത്ഥിനി എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് ചോദിച്ചു , സാര്‍ ഒരു ഫാര്‍മെര്‍ ആണല്ലെ എന്ന്.ഞാന്‍ അതെ എന്ന് അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു).
                    പച്ചക്കളറില്‍ ഉള്ളത് ഓരോ ദിവസവും കറിയില്‍ ചാടി മരിച്ചു. ചുവപ്പ് കളറിലുള്ളവ വെയില്‍ കൊണ്ടും രക്തസാക്ഷിയായി. ഉണങ്ങിയ മുളക് കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അത്രയും തിളക്കവും എരിവും ആ മുളകിനുണ്ടായിരുന്നു.
            കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ആ മുളക് പൊടിച്ചു. അര കിലോ മുളക് പൊടി കിട്ടി. എന്റെ മനസ്സ് സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടുന്നു. ഞങ്ങള്‍ ഗ്രോബാഗ് നിറച്ച് ചെടി നട്ട് പരിപാലിച്ച് വിളവെടുത്ത് ഉണക്കി പൊടിച്ച് ഉണ്ടാക്കിയ മുളക്‌പൊടി എന്റെ അടുക്കളയില്‍ വിവിധ കറികള്‍ക്ക് എരിവ് പകരുമ്പോള്‍ മുളകിന്റെ എരിവ് പോലെ എന്റെ അഭിമാനവും ഉള്ളില്‍ നിന്ന് നുരഞ്ഞ് ഉയരുന്നു.

പുരവഞ്ചിയിലൊരു സഞ്ചാരം

  ഭാഗം 1 :    ടൌൺ റ്റു ടൌൺ ട്രെയിൻ !            

                     പുരവഞ്ചിയിൽ കയറിയതും എവിടെ പോയി ഇരിക്കണം എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് കൺഫ്യൂഷനായി. ബോട്ട് ഡ്രൈവറുടെ തൊട്ടു പിന്നിൽ, ഇരിക്കാനുള്ള സോഫയുണ്ട്. വെള്ളത്തിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരിക്കാൻ സൈഡിൽ ചാരുപടിയുണ്ട്. കോണി കയറി മുകളിൽ ചെന്നാൽ ചെറിയ ഒരു ബാൽക്കെണിയുണ്ട്. കിടക്കണമെങ്കിൽ രണ്ട് ബെഡ്‌റൂമുകളുമുണ്ട്.  കരിമീനിന്റെ ഒരു കഷ്ണമെങ്കിലും കിട്ടുമോ എന്നറിയാൻ ഹന്ന അടുക്കളയിലും എത്തി നോക്കി.

                  പുരവഞ്ചി സഞ്ചാരം ആരംഭിച്ചതും, കരിമീൻ കിട്ടാത്ത കലിപ്പ് ഹന്ന ബാൽക്കണിയിൽ കയറി പാടിത്തീർക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ പുന്നമടക്കായലിന്റെ സൌന്ദര്യം ആസ്വദിക്കാനും. കൊണ്ടോട്ടിയിലേക്കുള്ള ബസ് പോകുന്നത് പോലെ, വഞ്ചി ഉരുട്ടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ സ്റ്റിയറിംഗ് ഒന്ന് ഏറ്റെടുത്താലോ എന്ന് തോന്നി. ഡ്രൈവറെ മാറ്റി ഞാൻ വളയം, അല്ല മരച്ചക്രം കയ്യിലേന്തി. റോട്ടിൽ കാർ ഓടിക്കുന്ന പോലെ അത്ര എളുപ്പമല്ല തോട്ടിൽ ബോട്ട് ഓടിക്കാൻ എന്ന് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. ആക്സിലെറേറ്റർ കാണാത്തതിനാൽ സ്പീഡ് കൂട്ടാനും വയ്യ.
              കായലിൽ വെയിലിന്റെ ചൂട് കൂടി വന്നു. സൂര്യ കിരണങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങി എന്റെ കഷണ്ടി പതിവിലും നന്നായി തിളങ്ങി. എങ്കിലും ബാൽക്കെണിയിൽ കയറി അങ്ങകലെ വേമ്പനാട്ട് കായലിലൂടെ നീങ്ങുന്ന ബോട്ടുകളെ നോക്കി വെള്ളമിറക്കി - കാരണം ഞങ്ങളുടെ യാത്ര 2 മണിക്കൂർ മാത്രമല്ലേയുള്ളൂ. ഇത് ഈ സ്പീഡിൽ പോയി വേമ്പനാട്ട് കായൽ തൊട്ടാൽ ബോട്ട്കൂലി അടച്ച് എന്റെ ട്രൌസർ കീറും എന്നുറപ്പ്.
                     ഈ വെള്ളത്തിലൂടെ ഇങ്ങനെ മണിക്കൂറുകളോളം ചുറ്റി അങ്ങകലെ എവിടെയോ നങ്കൂരമിട്ട് രാത്രി മുഴുവൻ ബോട്ടിൽ തന്നെ കഴിയുന്നതരം ഒരു ടൂറിസം ഇപ്പോള്‍ നിലവിലുണ്ട്.അങ്ങനെയൊന്നില്‍ കയറിയ എന്റെ ഭാര്യയുടെ ഒരു ബന്ധുവും കുടുംബവും ബോട്ട് നിര്‍ത്തിയ സ്ഥലത്ത് നിന്ന് കരയിലെത്തി ആലപ്പുഴ ടൌണിലൊക്കെ കറങ്ങി രാത്രി തിരിച്ച് ബോട്ടില്‍ തന്നെയെത്തിയത്രെ!ഈ താമസത്തില്‍ കൊതുക്‌ കടി അപാരമായിരിക്കും എന്ന് ചിലർ പറയുന്നു.കീശയുടെ ചോർച്ചയും ഭീകരമായിരിക്കും എന്നുറപ്പ്. അനുഭവിക്കാത്തതിനാൽ നൊ കമന്റ്‌സ്. രണ്ട് ഫാമിലിക്കുള്ള സെറ്റ് അപ് മിക്കവാറും എല്ലാ പുരവഞ്ചികളിലും ഉണ്ട്. കൂടുതൽ ഫാമിലികള്‍ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യും ആവോ?
                രണ്ട് മണിക്കൂർ കൊണ്ട് തന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് മതിയായി. അപ്പോൾ ദിവസം മുഴുവൻ ഇതിൽ തങ്ങാന്‍ തീരുമാനിച്ചവര്‍  ചെയ്ത പാപം എന്താണാവോ? വള്ളം തിരിച്ച് കരയിലേക്ക് തന്നെ വിട‍ാന്‍ തുടങ്ങി.


                  വെള്ളിയാഴ്ച ആയതിനാല്‍ കരയിലെത്തിയ ഉടനെ  ഞങ്ങള്‍ ആണുങ്ങളായവര്‍ പള്ളിയിലേക്ക് തിരിച്ചു. ജുമുഅ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും സമയം ഒന്നര കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവാര്‍ഡ് ദാനം നിശ്ചയിച്ചത് അഞ്ച് മണിക്കായതിനാല്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ പുറപ്പെട്ടാല്‍ പോലും പാറ്റൂരില്‍ എത്താന്‍ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ. ദൈവം സഹായിച്ച് ആലപ്പുഴ നിന്നും ഒരു നല്ല ടാക്സിക്കാരനെ കിട്ടി. ഹന്നയുടെ കരിമീന്‍ മോഹങ്ങള്‍ എറിഞ്ഞുടച്ച്, ഞങ്ങള്‍ ആറു പേരും കൂടി ആ അംബാസഡറില്‍ അവാര്‍ഡ് സ്വീകരിക്കാന്‍ പുറപ്പെട്ടു.

(അവസാനിച്ചു...)

ശേഷം ഉണ്ടായ അനുഭവം.

Sunday, October 08, 2017

അന്നമ്മയുടെ കരിമീൻ


ആലപ്പുഴയിൽ ഞങ്ങൾക്ക് പ്രധാനമായും ഒറ്റ ഉദ്ദേശമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ - പുരവഞ്ചി എന്ന് മലയാളത്തിൽ ആരും പറയാത്ത ഹൌസ്‌ബോട്ടിൽ കയറുക. പക്ഷേ ഹന്നയുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ഉദ്ദേശം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. ആലപ്പുഴ ഇറങ്ങിയ ഉടൻ, കിലുക്കത്തിലെ രേവതിയെപ്പോലെ ഹന്ന പറഞ്ഞു “ഹായ്...കരിമീൻ പൊരിച്ച മണം,സർ കരിമീൻ തിന്നണം”.

“ബോട്ടിൽ കിട്ടുമോ എന്ന് നോക്കാം...”

“കരിമീൻ ബോട്ടിലോ?” ഹന്ന ആകെ കൺഫ്യൂഷനിലായി.

“ബോട്ടിൽ അല്ല...ബോട്ട്...നമ്മൾ കയറാൻ പോകുന്ന സാധനം...”

“ഓ...ശരി....പക്ഷേ ഇവിടെ അടുത്ത് തന്നെ എവിടെയോ ഉണ്ട്....നല്ല മണം അടിക്കുന്നു...”

“ഏയ്...എനിക്ക് കിട്ടുന്നത് ആലപ്പുഴയുടെ മണമാണ്...” ഞാൻ പറഞ്ഞു.


പ്രാതൽ കഴിക്കാനായി ഹോട്ടലിൽ കയറിയപ്പോഴും ഹന്ന മൂക്കിലൂടെ എന്തോ ആഞ്ഞു വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു - കരിമീൻ പൊരിച്ചത് തന്നെ !!

ആന്റണി പറഞ്ഞ പ്രകാരം ഞങ്ങൾ പുന്നമട ഡോക്കിലേക്ക് നടന്നു. പുരവഞ്ചികളുടെ ലോക സമ്മേളനം നടക്കുന്ന രൂപത്തിലായിരുന്നു പുന്നമട ഡോക്ക്. 

“സാർ...ഇതിൽ കയറാം...” ക്യൂവിലുള്ള ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ ചാടിക്കയറുന്ന പോലെ ഹന്ന ഒരു ബോട്ടിനടുത്തേക്ക് ഓടി.

“അന്നമ്മോ...കരിമീൻ വേണ്ടെ?” ആരോ ഉണർത്തി.

“ങാ....കരിമീൻ ഇതിൽ കിട്ടാൻ സാധ്യതയില്ല....സാർ അതിൽ കയറാം...” രണ്ട് സായിപ്പ്മാർ ഇരുന്ന മറ്റൊരു ബോട്ട് ചൂണ്ടി ഹന്ന പറഞ്ഞു.

“അങ്ങനെ ഏതിലെങ്കിലും അങ്ങ് ചാടിക്കയറാൻ പറ്റില്ല. ടിക്കെറ്റ് എടുക്കണം. അവിടെ നിന്ന് നിർദ്ദേശിക്കുന്ന ബോട്ടിലേ പോകാൻ പറ്റൂ...”

“സാർ...കരിമീൻ കിട്ടുന്ന ബോട്ട് ഏതെന്ന് ചോദിക്കണേ...” ഹന്ന വീണ്ടും ഉണർത്തി.

ഞാൻ KTDC യുടെ ടിക്കറ്റ് കൌണ്ടറിലേക്ക് നീങ്ങി.മണിക്കൂറിന് 2000 രൂപയാകുമെന്നും മിനിമം 3 മണിക്കൂറാണ് യാത്രയെന്നും പറഞ്ഞപ്പോൾ കായലിലെ ഓളം എന്റെ തലക്കകത്തേക്കും അടിക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. ആലപ്പുഴ വരെ വന്ന സ്ഥിതിക്ക് ഹൌസ്ബോട്ടിൽ കയറാതെ പോകുന്നത് ഒരു കുറവായും അനുഭവപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്ന് അവസാനം 2 മണിക്കൂർ നേരത്തേക്ക്, ഭക്ഷണം ഇല്ലാത്ത ഒരു ബോട്ട് കിട്ടി.
“സാർ...കരിമീൻ തിന്നാതെ ആലപ്പുഴ വിടുന്ന പ്രശ്നം ഇല്ല...നമുക്ക് ഉച്ചക്ക് ഊണിന്റെ കൂടെയാക്കാം...ഇപ്പോൾ ഈ ബോട്ടിൽ കയറാം...” ഹന്ന കിട്ടിയ മുയലിനെ മുറുകെപ്പിടിച്ചു.
ടിക്കറ്റെടുത്ത് ഞങ്ങൾക്ക് അനുവദിക്കപ്പെട്ട പുരവഞ്ചിയിലേക്ക് നീങ്ങി.

(തുടരും...)


Saturday, October 07, 2017

ടൌൺ റ്റു ടൌൺ ട്രെയിൻ !

“അടുത്തത് ഇനി ആലപ്പുഴയിലേക്ക്” - കൊച്ചിന്‍-മുസ്‌രിസ് ബിനാലെ കണ്ടു മടങ്ങുമ്പോൾ  മക്കള്‍ അവരുടെ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു. 

“ഇന്‍ഷാ അല്ലാഹ്” ഞാന്‍ സമ്മതം മൂളി. 

കൊച്ചിന്‍-മുസ്‌രിസ് ബിനാലെ യാത്ര കഴിഞ്ഞ് ഒരാഴ്ച  കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എൻ.എസ്.എസ് സ്റ്റേറ്റ് കോർഡിനേറ്ററുടെ ഒരു അപ്രതീക്ഷിത ക്ഷണം വന്നു.എന്റെ കോളേജ് എൻ.എസ്.എസ് യൂണിറ്റിന് ലഭിച്ച ആദ്യത്തെ സംസ്ഥാനതല അവാർഡ് ആയ മാനവീയം പുരസ്കാരം സ്വീകരിക്കാൻ വളണ്ടിയർ സെക്രട്ടറിമാർക്കൊപ്പം അടുത്ത ശനിയാഴ്ച  ആലപ്പുഴയിലെ പാറ്റൂർ ശ്രീബുദ്ധ എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജിൽ എത്തണം! 

മക്കൾ പറഞ്ഞത് അക്ഷരം പ്രതി പുലർന്നെങ്കിലും ഞാൻ അന്ന് കൊണ്ടുപോയത് എന്റെ എൻ.എസ്.എസ്‌ലെ  മക്കളെ ആയിരുന്നു (പിന്നീട് മെയ് മാസത്തിൽ കുടുംബത്തോടൊപ്പം  ആലപ്പുഴയിൽ വീണ്ടും കറങ്ങി). വളണ്ടിയർ സെക്രട്ടറിമാരായ അബ്ദുൽ വാസിഹ്,മുഹമ്മദ് അസ്‌‌ലം,ഹന്ന വർഗീസ്,അമീന ജാസ്മിൻ,സംഗീത എന്നിവരായിരുന്നു കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഇതിൽ തന്നെ ഹന്ന ആദ്യം വരുന്നില്ല എന്ന് പറഞ്ഞതിനാൽ റിസർവേഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ജനറൽ കമ്പാർട്ട്മെന്റിൽ ഒറ്റക്ക് യാത്ര ചെയ്യേണ്ടി വരും എന്ന ഭീഷണിയൊന്നും വിലപോയില്ല(അല്ല അവൾ വിശ്വസിച്ചില്ല).അവസാന നിമിഷത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ചെയ്യാം എന്ന് കരുതി ഞാനും മാനന്തവാടി നിന്നും കോഴിക്കോട്ടേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

സ്റ്റേഷനിലെത്തി പ്രത്യേക ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് നൽകിയപ്പോഴാണ് അന്നമ്മ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.ഒരു രാത്രി മുഴുവൻ ട്രെയിനിൽ ഒറ്റക്ക്! അതും ഇതുവരെ ട്രെയിനിൽ ഒറ്റക്ക് സഞ്ചരിച്ചിട്ടില്ലാത്തവൾ.

“നിന്നെ ലേഡീസ് കമ്പാർട്ട്മെന്റിൽ ആക്കിത്തരാം...” ഞാൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

“അത് ഈ വണ്ടിക്ക് ഒപ്പം തന്നെ പോരുമോ?”

“അതെ...ഈ വണ്ടിയുടെ ഏറ്റവും അവസാനത്തെ ബോഗി...”

“അയ്യോ...അതെങ്ങാനും വിട്ടുപോയാൽ ആരും അറിയില്ല...ഞാൻ സാറ് കയറുന്ന ബോഗിയിൽ തന്നെ കയറാം...”

“അതിൽ റിസർവേഷൻ ഉള്ളവർക്കേ കയറാൻ പറ്റൂ...”

“ഈ  റിസർവേഷൻ  കൊണ്ട് തുലഞ്ഞു...ബി.ടെകിന് അഡ്മിഷൻ കിട്ടാൻ റിസർവേഷൻ...ബസ്സിൽ സീറ്റ് കിട്ടാൻ റിസർവേഷൻ...ഇപ്പോൾ ട്രെയിനിൽ നടുവിലെ ബോഗിയിൽ കയറാനും റിസർവേഷൻ...”

“സാരം‌ല്ല്യ...ടി ടി വന്നാൽ ഞാൻ വിളിക്കാം...”

“ അപ്പോ ട്രെയിനിലും ഉണ്ടോ ടൌൺ റ്റു ടൌൺ?”

“ആ ടി ടി അല്ല ഈ ടി ടി. ടിക്കറ്റ് പരിശോധകൻ...അതാ വണ്ടി വരുന്നു... നടക്ക് നിന്നെ ലേഡീസ് കമ്പാർട്ട്മെന്റിൽ കയറ്റിത്തരാം...” 

“സാർ...പണ്ട് ആ ഗോവിന്ദച്ചാമി ഉണ്ടായിരുന്നതും ഈ കമ്പാർട്ട്മെന്റിൽ ആയിരുന്നില്ലേ?”

“അതെ...അതിനും വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് കടലുണ്ടി പുഴയിലേക്ക് മറിഞ്ഞത് മുഴുവനും റിസർവേഷൻ കമ്പാർട്ട്മെന്റുകൾ ആയിരുന്നു...”

“ഓ...എങ്കിൽ ഞാൻ ഇതിൽ തന്നെ കയറാം...”

“ങാ...ശരി....കായംകുളത്ത് പുലർച്ചെ എത്തും...ഉണർന്നില്ലെങ്കിൽ വണ്ടി അതിന്റെ പാട്ടിന് പോകും...നീ ഇരുന്ന് പാട്ട് പാടേണ്ടിയും വരും...”

“ഇല്ല സാർ...ഇനി നമുക്ക് കൊച്ചുണ്ണിയുടെ നാട്ടിൽ കാണാം...ഗുഡ്‌നൈറ്റ്..”

“ഗുഡ്‌നൈറ്റ്..”

എന്റെ കൂടെ വരുമ്പോൾ എൻ.എസ്.എസ്‌ലെ മക്കൾക്കും സ്ഥലങ്ങൾ കാണാനുള്ള  അവസരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ ഞാൻ പരമാവധി ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. വയനാട്ടിലെ മക്കളോടൊപ്പം തിരുവനന്തപുരത്ത് പോയപ്പോൾ അവിടെത്തെ ചരിത്രപ്രധാനമായ സ്ഥലങ്ങളും ശംഖുമുഖം ബീച്ചും സന്ദർശിച്ചിരുന്നു. കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള 10 എൻ.എസ്.എസ് മക്കളെയും കൊണ്ട് നാഷണൽ യൂത്ത് ഫെസ്റ്റിവലിന് ലുധിയാനയിൽ പോയപ്പോൾ സുവർണ്ണ ക്ഷേത്രവും ജാലിയൻ വാലാബാഗും  ഇന്ത്യയെയും പാകിസ്താനെയും വേർതിരിക്കുന്ന വാഗാ അതിർത്തിയും കാണാൻ അവസരമുണ്ടാക്കി. ആലപ്പുഴയിലേക്ക് തിരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ഇതേ പോലെ ഒന്ന് കറങ്ങണം എന്ന് പദ്ധതിയുണ്ടായിരുന്നു.

കായംകുളത്താണ് ട്രെയിൻ ഇറങ്ങുന്നത് എന്നതിനാൽ ആലപ്പുഴയിലേക്ക് 50 കിലോമീറ്ററോളം തിരിച്ച് പോരണം എന്ന് ആലപ്പുഴക്കാരനായ എന്റെ സുഹൃത്ത് ആന്റണി പറഞ്ഞപ്പോൾ ചെറിയ നിരാശ തോന്നി. കായംകുളത്ത് കൃഷ്ണപുരം കൊട്ടാരം മാത്രമേ കാണാനുള്ളൂ  എന്ന് കൂടി അറിഞ്ഞപ്പോൾ രാവിലെ മുതൽ വൈകുന്നേരം വരെ പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യും എന്ന ചോദ്യവും മനസ്സിൽ ഉയർന്നു. പിന്നെ രണ്ടും കല്പിച്ച് ആലപ്പുഴയിലേക്ക് തന്നെ വിടാൻ തീരുമാനിച്ചു.

(തുടരും...)

Wednesday, October 04, 2017

റൂബെല്ല

പോക്കരാക്ക : നീയല്ലേ പറഞ്ഞത് , കാലത്തിനൊത്ത് സഞ്ചരിക്കണം എന്ന്. ഇന്ന് ഞമ്മളത് അക്ഷരം പ്രതി പാലിച്ച്....

ഞാൻ: ങേ !! അതെങ്ങനെ ?

പോക്കരാക്ക : ഇന്ന് എന്റെ മോൾ പ്രസവിച്ച്...

ഞാൻ: ഓ...എന്നിട്ട്?

പോക്കരാക്ക : കുട്ടി പെൺകുട്ട്യാ...ഞമ്മള് ഉടനങ്ങട്ട് പേര് ഇട്ട്...

ഞാൻ: എന്ത് ?

പോക്കരാക്ക : റൂബെല്ല !! കൊറെ ദീസായി നല്ല മൊഞ്ച്‌ള്ള ഈ പേര് ങ്ങനെ കേക്ക്‌ണ്

ഞാൻ :😌😕

Sunday, October 01, 2017

പത്താം രക്തദാനം

                സന്നദ്ധരക്തദാനം ഇന്ന് കേരളത്തിലെ യുവാക്കള്‍ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തേണ്ട ആവശ്യം ഇല്ല.കാരണം യൂത്ത് ക്ലബ്ബുകളും യുവജന സംഘടനകളും മറ്റും അത്രയും പ്രചാരണം നല്‍കി ഇന്ന് അത് സര്‍വ്വജന സ്വീകാര്യമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും സ്ത്രീകള്‍ക്കിടയിലും മധ്യവയസ്കര്‍ക്കിടയിലും ഇന്നും രക്തദാനത്തിന് മടി കാണിക്കുന്നവരുണ്ട്. എന്തോ ഒരു ഉള്‍ഭയമാണ് ഈ മടിക്ക് കാരണം എന്നതാണ് സത്യം.

                പ്രീഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുമ്പോള്‍ ഹോസ്റ്റലില്‍ സഹതാമസക്കാരനായ എന്റെ സുഹൃത്ത് ശബീറിന്റെ മാതാവിന് വേണ്ടി രക്തം ദാനം ചെയ്താണ് ഞാന്‍ രക്തദാനം ആരംഭിച്ചത്. അടുത്തത് ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുമ്പോള്‍ കോഴിക്കോട് മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലും. പിന്നീട് ആവശ്യക്കാര്‍ വന്നപ്പോഴെല്ലാം രക്തം ദാനം നല്‍കാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.കൂടാതെ എന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ കോളേജില്‍ നടത്തിയ രക്തദാന ക്യാമ്പുകളില്‍ എല്ലാം ആദ്യം രക്തം നല്‍കി കുട്ടികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.

               ഇക്കഴിഞ്ഞ ഓണം അവധിയില്‍ മാനന്തവാടി ജില്ലാ ആശുപത്രിയില്‍ പുനര്‍ജ്ജനി ക്യാമ്പ് നടത്തുന്നതിനിടയില്‍ A+ve ഗ്രൂപ് രക്തം അടിയന്തിരമായി ആവശ്യമാണെന്ന് ഒരു സന്ദേശം രാവിലെത്തന്നെ ക്യാമ്പിലെത്തി. തലേ ദിവസം ക്യാമ്പിലെ വളണ്ടിയര്‍ ജിന്‍ഷാദ് പതിനെട്ടാമത്തെ രക്തദാനവും അശ്വനി അജയകുമാര്‍ രണ്ടാം രക്തദാനവും നിര്‍വ്വഹിച്ചിരുന്നു.
                  ബ്ലഡ് ബാങ്കില്‍ ഓടി എത്തിയെങ്കിലും ടെക്നീഷ്യന്‍ ചായ കുടിക്കാന്‍ പോയിരുന്നതിനാല്‍ ഞാന്‍ ക്യാമ്പ് ഓഫീസിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങി.പക്ഷെ എന്നെ പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്ത് നിന്ന രോഗിയുടെ ബന്ധുക്കളെ ഞാന്‍ അവിടെ കണ്ടു. ടെക്നീഷ്യന്‍ തിരിച്ചു വന്ന ഉടനെ ഞാന്‍ വീണ്ടും  ബ്ലഡ് ബാങ്കില്‍ എത്തി രക്തം ദാനം ചെയ്തു. എന്റെ  പത്താമത്തെ  രക്തദാനമാ യിരുന്നു അത് എന്നാണ് എന്റെ ഓര്‍മ്മ.
                  ദേശീയ രക്തദാന ദിനത്തില്‍ ഇന്ന് നിരവധി പുതിയ ദാതാക്കള്‍ ഈ സേവനത്തിന് തയ്യാറായിട്ടുണ്ടാകും എന്ന് തീര്‍ച്ചയാണ്. എല്ലാ ദാതാക്കള്‍ക്കും ആശംസകള്‍ നേരുന്നു.
  

Saturday, September 30, 2017

വയോജനദിന ചിന്തകള്‍

ഒക്റ്റോബര്‍ 1   ലോക വയോജനദിനമായി ആചരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത് 1991 മുതലാണ് എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. പക്ഷെ ഞാന്‍ ഈ ദിനത്തെക്കുറിച്ച് കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് എട്ടോ ഒമ്പതോ വര്‍ഷങ്ങള്‍ മാത്രമേ ആയിട്ടുള്ളൂ. ഇത് വായിക്കുന്ന പലരുടെയും അനുഭവവും ഇത് തന്നെയായിരിക്കും.

വയോജനങ്ങള്‍ ഇന്ന് നേരിടുന്ന പ്രയാസങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും പ്രധാനം എന്ത് എന്ന് വൃദ്ധസദനങ്ങള്‍ പെരുകുന്ന ഇക്കാലത്ത് ആരെയും പറഞ്ഞ് അറിയിക്കേണ്ടതില്ല. തണല്‍ നല്‍കിയവര്‍ക്ക് തണല്‍ നല്‍കാന്‍ “തണല്‍” എന്ന പരസ്യം കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതിശയോക്തിയല്ല. അതെ, വാര്‍ദ്ധക്യം ബാധിച്ചു എന്നതിനെക്കാളും പലരെയും സങ്കടപ്പെടുത്തുന്നത് വാര്‍ദ്ധക്യത്തിലെ ഒറ്റപ്പെടലാണ്. അമ്പത് - അറുപത് വയസ്സ് വരെ, എന്റെ മകന്‍ യു.എസ്‌ലും മകള്‍ യു.കെയിലുമാണ് എന്ന് അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞിരുന്ന മാതാപിതാക്കള്‍ എഴുപതില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ വൃദ്ധസദനത്തില്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ കാരുണ്യത്തില്‍ ജീവിക്കുമ്പോള്‍ മക്കളെപ്പറ്റി ഒരക്ഷരം പറയാന്‍ പോലും മടിക്കുന്നു.

ഇക്കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച പെരിന്തല്‍മണ്ണ IHRD ടെക്നിക്കല്‍ ഹയര്‍ സെക്കണ്ടറി സ്കൂളിലെ എന്‍.എസ്.എസ് വളണ്ടിയര്‍മാര്‍ക്കായി ഒരു ഓറിയെന്റേഷന്‍ ക്ലാസ് എടുത്തു. ക്ലാസിനിടയില്‍ അഞ്ച് തുണ്ട് പേപ്പറുകളില്‍ ഞാന്‍ അഞ്ച് കാര്യങ്ങള്‍ എഴുതാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു. നിങ്ങള്‍ക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിലെ ആള്‍ , നിങ്ങള്‍ക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു വസ്തു, നിങ്ങളുടെ ഒരു കഴിവ് , നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നം , എന്നും നിങ്ങളുടെ കൂടെ ഉണ്ടാകണം എന്ന് നിങ്ങള്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആള്‍ അല്ലെങ്കില്‍ വസ്തു ഇത്രയും ആയിരുന്നു ചോദ്യങ്ങള്‍. പിന്നെ അതില്‍ നിന്നും അവര്‍ ഏറ്റവും പിന്‍‌ഗണന കൊടുക്കുന്നവ ഓരോന്നായി  ഒരു ‘കാലന്‍’ പിടിച്ചു വാങ്ങി അവസാനം എല്ലാവരുടെയും കയ്യില്‍ ഒരു പേപ്പര്‍ മാത്രം ബാക്കിയായി.

കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നും 3 ആണ്‍‌കുട്ടികളെയും 3 പെണ്‍കുട്ടികളെയും വിളിച്ച് അവരുടെ കയ്യില്‍ ബാക്കി വന്ന കടലാസില്‍ ഉള്ളത് ഞാന്‍ വായിപ്പിച്ചു. ആറില്‍ അഞ്ചും മാതാവ്/പിതാവ് എന്നായിരുന്നു. എന്ന് മാത്രമല്ല ഈ അവസാനത്തെ തുണ്ട് പേപ്പറും ‘കാലന്‍’ തട്ടി എടുക്കുമോ എന്ന ഭയം കാരണം പലരും അത് മുറുക്കി പിടിക്കുന്നതും കണ്ടു.ഇതോടൊപ്പം ചേര്‍ത്തു വായിക്കാന്‍ ഒരു വര്‍ഷത്തിന് ശേഷം അമേരിക്കയില്‍ നിന്നും അമ്മയെ കാണാന്‍  മുംബയിലെ ഫ്ലാറ്റില്‍ എത്തിയ മകന്‍ കണ്ട അസ്ഥിപഞ്ജരത്തിന്റെ വാര്‍ത്ത കൂടി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. ഈ കൂട്ടത്തില്‍ 95% പേരും തങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളെ ഇനി വൃദ്ധസദനത്തിലേക്ക് തള്ളില്ല എന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.

ഇന്നത്തെ തലമുറ ജീവിക്കുന്നത് മൂല്യങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്തവരായിക്കൊണ്ടാണ്. എങ്കിലും ചില മൂല്യങ്ങള്‍ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്താല്‍ അത് പാലിക്കാന്‍ അവര്‍ തയ്യാറാകുന്നുണ്ട്. അത്തരത്തില്‍ പെട്ട ഒന്നാണ് മാതാപിതാക്കളെ പരിചരിക്കുക എന്നത്. ജീവിതത്തിലെ അല്പ സമയമെങ്കിലും, വാര്‍ദ്ധക്യത്തില്‍ എത്തിനില്‍ക്കുന്ന സ്വന്തം മാതാപിതാക്കള്‍ക്കായി ചെലവഴിക്കാന്‍ എല്ലാ മക്കള്‍ക്കും സാധിക്കട്ടെ.ഇല്ലെങ്കില്‍ നമ്മുടെയും ഗതി ഇതു തന്നെയാകും എന്ന് ഇപ്പോഴേ മനസ്സിലാക്കുന്നത് നന്ന്.

Thursday, September 28, 2017

ഒരു സൂപ്പർഫാസ്റ്റ് ചേസിംഗ്

 ഒരു ബസ്സിൽ ഇരുന്ന് മനസുകൊണ്ട് മറ്റൊരു ബസ്സിനെ ചേസ് ചെയ്താൽ എങ്ങനെയിരിക്കും ? ഇക്കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഞാനത് അനുഭവിച്ചു.

മാനന്തവാടിയിൽ നിന്നും വൈകിട്ട് നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചതായിരുന്നു ഞാൻ. താമരശ്ശേരിയിൽ എത്തിയാൽ മൈസൂരിൽ നിന്നും വരുന്ന മലപ്പുറം സൂപ്പർഫാസ്റ്റ് പിടിക്കാം എന്നായിരുന്നു എന്റെ കണക്കു കൂട്ടൽ. കോഴിക്കോട് എന്ന് ബോർഡ് വച്ച ടൌൺ റ്റു ടൌണിൽ ഞാൻ കയറി. ബസ് പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ പിന്നിലെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നിരുന്ന സഹപ്രവർത്തകൻ പറഞ്ഞു -
“സാറെ , ഇത് പടിഞ്ഞാറത്തറ വഴിയാണ് ട്ടോ...”

“ചെറിയ വ്യത്യാസമല്ലേ ഉണ്ടാകൂ ?”

“ങാ...പക്ഷേ റോഡ് മോശമാണ്...”

ബസ് സ്റ്റാന്റിൽ നിന്നും നീങ്ങിയ ബസ്സിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങണോ വേണ്ടേ എന്നൊരു സംശയം ഉദിച്ചെങ്കിലും 15 മിനുട്ട് നഷ്ടം സഹിച്ചാലും താമരശ്ശേരിയിൽ നിന്നും  ഉദ്ദേശിച്ച ബസ് കിട്ടും എന്ന് ഞാൻ കണക്ക് കൂട്ടി. പക്ഷേ എന്റെ കണക്ക് കൂട്ടലുകൾ എല്ലാം തെറ്റിച്ച്, 4:30ന് മാനന്തവാടിയിൽ നിന്നും പുറപ്പെട്ട  ബസ് കല്പറ്റയിൽ എത്തിയത് 6 മണിക്ക് !ഏത് ബസ്സും ഒരു മണിക്കൂർ കൊണ്ട് പിന്നിടുന്ന ദൂരം ടൌൺ റ്റു ടൌൺ പിന്നിട്ടത് ഒന്നര മണിക്കൂർ കൊണ്ട്!!

കല്പറ്റ പഴയ സ്റ്റാന്റിൽ കയറിയ ബസ്സിന്റെ തൊട്ടു പിന്നിൽ ഒരു സൂപ്പർ ഫാസ്റ്റ് വന്ന് നിന്നു. ബോഡിലേക്ക് നോക്കിയ എന്റെ മനസ്സ് ഒന്ന് പിടഞ്ഞു - മലപ്പുറം !
താമരശ്ശേരിയിലേക്ക് ടിക്കറ്റെടുത്ത ഞാൻ അവിടെ ഇറങ്ങണോ വേണ്ടേ എന്ന് വീണ്ടും കൺഫ്യൂഷൻ. ഞാൻ  എന്റെ ബസ്സിൽ തന്നെ കുത്തി ഇരുന്നു.അത് കല്പറ്റ പുതിയ സ്റ്റാന്റിലും കൂടി കയറിയതോടെ സൂപ്പർ ഫാസ്റ്റ് അതിന്റെ പാട്ടിന് പോയതായി എന്റെ മനസ്സ് തീരുമാനിച്ചു.

അടുത്ത സ്റ്റോപ്പായ ചുണ്ടയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അതാ സൂപ്പർഫാസ്റ്റ് വീണ്ടും പിന്നിൽ ! എങ്കിൽ ഇനി അടുത്ത സ്റ്റോപ്പായ വൈത്തിരി നിന്നും മാറിക്കയറാം എന്ന് ഞാൻ കരുതി.ഇതിനിടയിൽ ഒരു യാത്രക്കാരൻ ഡ്രൈവറുടെ അടുത്ത് എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നതും ഡ്രൈവർ സൂപ്പർ ഫാസ്റ്റിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതും ഞാൻ കേട്ടു. വൈത്തിരി സ്റ്റാന്റിലേക്ക് എന്റെ ബസ്സ് കയറിയതും, സ്റ്റാന്റിന് പുറത്ത് സൂപ്പർഫാസ്റ്റ്  നിർത്തി ആളെ കയറ്റി മറികടന്ന് പോകുന്നതും ഞാൻ കൺ കുളിർക്കെ കണ്ടു!!

താമരശ്ശേരിയിൽ നിന്ന് ഇനി ഈ രാത്രിയിൽ ഏത് ബസ് കിട്ടും എന്ന് കണക്ക് കൂട്ടുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ ചുരം ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങി.ഏതോ ഒരു വളവിൽ മുമ്പിൽ ഒരു സൂപ്പർഫാസ്റ്റ് വീണ്ടും ! ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കി - അതേ മലപ്പുറം സൂപ്പർ ഫാസ്റ്റ് തന്നെ. എന്റെ ഡ്രൈവറുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് ഒന്ന് സ്പീഡ് കൂട്ടാൻ പറഞ്ഞാലോ എന്ന് തോന്നി. അടിവാരത്ത് വച്ചെങ്കിലും അത് കിട്ടിയാലോ? പക്ഷെ വീണ്ടും ആരോ തടഞ്ഞു. ദൈവഹിതം ഉണ്ടെങ്കിൽ കിട്ടും എന്ന് ഉള്ളിൽ നിന്നും പറഞ്ഞു.

അടിവാരവും ഈങ്ങാപുഴയും കഴിഞ്ഞ് ബസ് താമരശ്ശേരി എത്താനായപ്പോൾ അതാ എന്നെ പ്രലോഭിപ്പിക്കാൻ ആ സൂപ്പർഫാസ്റ്റ് വീണ്ടും മുന്നിൽ ! ചുങ്കത്ത് ഇറങ്ങി ഓട്ടോ പിടിച്ച് ക്രോസ്സ് ചെയ്താൽ ടൌൺ ചുറ്റിവരുന്ന ബസിനെ പിടിക്കാൻ സാധിക്കും എന്ന് ഞാൻ വീണ്ടും കണക്ക് കൂട്ടി.ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ച ട്രാഫിക് ബ്ലോക്ക് ചുങ്കത്ത് ഉണ്ടാകാത്തതിനാൽ ബസ് അവിടെ നിർത്തിയതുമില്ല! സൂപ്പർ ഫാസ്റ്റിനും എന്റെ ബസ്സിനും ഇടക്കുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ലോറി ഇടത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞ് പോയതോടെ ഇനി ഒരു ബ്ലോക്ക് ഇല്ലെങ്കിൽ താമരശ്ശേരി ടൌണിൽ ബസ്സ് നിർത്തുമ്പോൾ എനിക്ക് അത് കിട്ടും എന്നുറപ്പായി. കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ഗോപി വരക്കും എന്നും തീരുമാനമായി.

ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തുന്നതിന് മുമ്പെ ഞാൻ വാതിലിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. സൂപ്പർഫാസ്റ്റ് അല്പം മുന്നിലായും എന്റെ ബസ്സ് തൊട്ടു പിറകിലായും നിർത്തി. പെട്ടെന്ന് ഇറങ്ങി ഓടി ഒറ്റ ചാട്ടത്തിന് ഞാനതാ മലപ്പുറം സൂപ്പർ ഫാസ്റ്റിനകത്ത്!!

(പിന്നെ എന്റെ ചിന്ത പോയത് മറ്റൊരു ആങ്കിളിലാണ്. ഇത്രയും വേഗം കുറച്ച് പോരുന്ന ടൌൺ റ്റു ടൌൺ ബസ്സും സൂപ്പർഫാസ്റ്റ് ബസ്സും കല്പറ്റ നിന്നും താമരശ്ശേരി വരെയുള്ള ദൂരം ഒരേ സമയം കൊണ്ട് എത്തുന്നുവെങ്കിൽ ബസ്സിന്റെ നിറത്തിന്റെയും തരത്തിന്റെയും വ്യത്യാസം യാത്രക്കാരുടെ പക്കൽ നിന്ന് കൂടുതൽ കാശ് ഈടാക്കാൻ മാത്രമല്ലേ ഉപകരിക്കൂ?)


Thursday, September 21, 2017

ഇരുട്ടുമുറിയിലെ വാറ്റ്

അധ്യാപകന്‍ : പഞ്ചസാര വെള്ളം ഇരുട്ടുമുറിയില്‍ വച്ചാല്‍ പിറ്റേ ദിവസത്തേക്ക് അതിന് പുളി രസം ഉണ്ടാകും. കാരണം കണ്ണന്‍ പറയൂ...

കണ്ണന്‍: ഇരുട്ട്മുറിയില്‍ വച്ചാലും ഉറുമ്പുകള്‍ അത് കണ്ടെത്തി അതില്‍ വീഴും...അങ്ങനെ ഉറുമ്പുകള്‍ വീണ് വീണ് പഞ്ചസാര വെള്ളം പുളിക്കും.

അധ്യാപകന്‍ : ഉത്തരം കരക്ട് ആണെങ്കിലും മറ്റൊരു കരക്ട് ഉത്തരം ഫെര്‍മെന്റേഷന്‍ നടക്കും എന്നതാണ്.

കണ്ണന്‍ : അപ്പോള്‍ ഇരുട്ടുമുറിയില്‍ വയ്ക്കുന്നതെന്തിനാ?

അധ്യാപകന്‍ : ഫെര്‍മെന്റേഷന്‍ നടന്നാല്‍ ആല്‍ക്കഹോള്‍ ഉണ്ടാകും.നമ്മള്‍ വാറ്റ് എന്ന് പറയുന്ന സാധനം.

കണ്ണന്‍ : ഓ , അത് ശരി.അപ്പോള്‍ പോലീസ് പിടിക്കാതിരിക്കാനാകും ഇരുട്ടുമുറിയില്‍ വയ്ക്കുന്നത്.

Monday, September 18, 2017

ജൈവ അച്ചാര്‍

“ഉപ്പച്ചീ....ജൈവ പച്ചക്കറി എന്നാലെന്താണ്?” കല്യാണ സദ്യയിലെ സാമ്പാറില്‍ നിന്നും വെണ്ട കടിക്കുന്നതിനിടയില്‍ കുഞ്ഞുമോള്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു.

“അത്...പശുവിന്റെ ചാണകവും മണ്ണിര കമ്പോസ്റ്റും പോലെയുള്ള, ജീവനുള്ള വസ്തുക്കളില്‍ നിന്നും ഉണ്ടാക്കുന്ന വളം മാത്രം ഉപയോഗിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന പച്ചക്കറികള്‍...” മോളുടെ ജിജ്ഞാസയെ മനസാ പ്രശംസിച്ച് ഞാന്‍  പറഞ്ഞു.

“ജൈവ അച്ചാറും ഉണ്ടോ?” മോളുടെ അടുത്ത ചോദ്യം

“ ജൈവ അച്ചാറോ ? ഹ ഹ ഹാ.... അതില്ല...” എനിക്ക് ചിരി വന്നു.

“ ഈ അച്ചാറില്‍ നിന്നും എനിക്ക് ജീവനുള്ള ഒരു പുഴുവിനെ കിട്ടി...അതോണ്ട് ചോദിച്ചതാ.....”

“ങേ!!”  വായിലേക്ക് വച്ച അച്ചാര്‍ എന്തു ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ ഞാന്‍ പ്ലിങ്ങി.

Sunday, September 17, 2017

വീണ്ടും നല്ലവാര്‍ത്തയില്‍....

                     2017.ന്റെ തുടക്കം തന്നെ എന്റെ കോളേജിലെ എന്‍.എസ്.എസ് യൂണിറ്റിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവിസ്മരണീയമായിരുന്നു. മറ്റു പലതുകൊണ്ടും കുപ്രസിദ്ധിയാര്‍ജ്ജിച്ച കോളേജിലെ സേവന തല്പരരായ ഒരു സംഘം കുട്ടികള്‍ വയനാട് ജില്ലാ ആശുപത്രിയില്‍ നടത്തിയ സേവന പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ മാതൃഭൂമി ന്യൂസിലെ നല്ല വാര്‍ത്തയില്‍ കൂടി ലോകം മുഴുവന്‍ അന്നറിഞ്ഞു. മാതൃഭൂമി ന്യൂസിന്റെ കല്പറ്റ ഓഫീസില്‍ പോയിട്ടോ മറ്റോ ആണ് അന്ന് ഇത് സംഘടിപ്പിച്ചത് എന്ന് തോന്നുന്നു (ശരിക്കോര്‍മ്മയില്ല)
                     ഈ വര്‍ഷവും ഇതേ പ്രവര്‍ത്തനം ഈ ഓണാവധിക്കാലത്ത് ആരംഭിക്കുമ്പോള്‍ എല്ലാ അച്ചടി-ദൃശ്യ മാധ്യമങ്ങളിലും ഞങ്ങള്‍ അറിയിച്ചിരുന്നു. വയനാട്ടുകാര്‍ക്ക് മാത്രം കാണാനാവുന്ന വയനാട് വിഷനും മലനാട് വിഷനും ഞങ്ങളുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ വളരെ നന്നായി തന്നെ കവര്‍ ചെയ്തു.
                     വയനാട്ടിലെ ജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ കോളേജിന്റെ മേല്‍‌വിലാസം മാറ്റി എഴുതാന്‍ ഈ വര്‍ഷത്തെ ക്യാമ്പിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് സാധിച്ചു. 66 ലക്ഷം രൂപയില്‍ പരം വസ്തുക്കള്‍ നന്നാക്കി കൊടുത്തത് മാത്രമല്ല ഈ മാറ്റത്തിന് കാരണം. മറിച്ച് ക്യാമ്പിനിടയില്‍ തന്നെ പല വളണ്ടിയര്‍മാരും രോഗികളെ  പരിചരിച്ചതും രക്തം ആവശ്യം വന്നപ്പോള്‍ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ അടക്കമുള്ളവര്‍ അത് ദാനം ചെയ്തതും ഒ.പി യിലെയും ഫാര്‍മസിയിലെയും ക്യൂവില്‍ പലര്‍ക്കും താങ്ങായതും എല്ലാം “പുനര്‍ജ്ജനി” ക്യാമ്പിനെ വയനാട്ടിലെ ജനങ്ങളുടെ മനസ്സില്‍ ഇടം നേടാന്‍ സഹായിച്ചു.
                     കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെപ്പോലെ, പ്രധാനപ്പെട്ട ചാനലുകളില്‍ നിന്ന്  മാത്രുഭൂമി ന്യൂസ് മാത്രമാണ് ഞങ്ങളെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. ക്യാമ്പ് സമാപിച്ച് റൂമിലെത്തി വിശ്രമിക്കുമ്പോള്‍, വൈകുന്നേരത്തെ ന്യൂസ് അവര്‍ ഇറ്റെര്‍നെറ്റിലൂടെ ഞാനും കണ്ടു. നല്ല വാര്‍ത്തയില്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഇടം നേടിക്കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ലോകം മുഴുവന്‍ അറിയിച്ച മാതൃഭൂമി വാര്‍ത്താ ചാനലിന് ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദി.


Saturday, September 16, 2017

വയനാട്ടിലൊരു ഹാട്രിക്

               റെക്കോഡുകള്‍ തകര്‍ക്കാനുള്ളതാണ് എന്ന് അത് സ്ഥാപിക്കുന്നവര്‍ക്ക് നന്നായറിയാം. പക്ഷെ അടുത്ത കാലത്തൊന്നും ആരും തകര്‍ക്കാന്‍ സാധ്യതയില്ലാത്ത ചില കലാലയ ജീവിത റെക്കോഡുകള്‍ ഇക്കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഞാന്‍ സ്ഥാപിച്ചു !അവ ഇങ്ങനെ.

1. കേരളത്തിലെ സര്‍ക്കാര്‍ എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജുകളില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ സപ്തദിന ക്യാമ്പ് നടത്തുന്ന പ്രോഗ്രാം ഓഫീസര്‍ - ഏഴ് എണ്ണത്തിന് നേരിട്ട് നേതൃത്വവും രണ്ട് എണ്ണത്തിന് സഹനേതൃത്വവും.

2. വയനാട് എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജില്‍ ഹാട്രിക് സപ്തദിന ക്യാമ്പ് നടത്തുന്ന ആദ്യത്തെ എന്‍.എസ്.എസ് പ്രോഗ്രാം ഓഫീസര്‍.

               കോളേജിലെ 99 ശതമാനം ജീവനക്കാരും ഓണം അവധി സാധാരണ പോലെ ആഘോഷിച്ചപ്പോള്‍,  ഞാനും അഞ്ചാറ് സഹപ്രവര്‍ത്തകരും പിന്നെ തിരുവനന്തപുരം മുതല്‍ കാസര്‍ഗോഡ് വരെയുള്ള സേവനസന്നദ്ധരായ 86 വിദ്യാര്‍ത്ഥീ-വിദ്യാര്‍ത്ഥിനികളും ചേര്‍ന്ന് അത് മറ്റൊരു രൂപത്തില്‍ ആഘോഷിച്ചു.  ഈ വര്‍ഷത്തെ എന്‍.എസ്.എസ് സപ്തദിന ക്യാമ്പ് സംഘടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ആഘോഷം. അതും കേരളത്തില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ആദിവാസികള്‍ ആശ്രയിക്കുന്ന മാനന്തവാടിയിലെ വയനാട് ജില്ലാ ആശുപത്രിയിലെ അറ്റകുറ്റപ്പണികള്‍ നടത്തിക്കൊണ്ടുള്ള ആഘോഷം. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ക്രിസ്തുമസ് അവധിക്കാലമാണ് ഞങ്ങള്‍ ഇത്തരത്തില്‍ ആഘോഷിച്ചത്.

                   20 ലക്ഷത്തോളം രൂപ വിലയുള്ള മൊബൈല്‍ ഡെന്റല്‍ കെയര്‍ യൂണിറ്റ് കഴിഞ്ഞ രണ്ട് മാസമായി പ്രവര്‍ത്തന രഹിതമായിരുന്നു. അധ്യാപകരും വിദ്യാര്‍ത്ഥികളും മനസ്സ് വച്ചപ്പോള്‍ മണിക്കൂറുകളുടെ പ്രയത്നം കൊണ്ട് അത് നിരത്തിലിറങ്ങി. ആദ്യമായി ഞാനും ഒരു ആശുപത്രി വണ്ടിയുടെ ഡ്രൈവര്‍ സീറ്റില്‍ ഇരുന്ന് ആ വണ്ടി പാര്‍ക്ക് ചെയ്തു. ലക്ഷങ്ങളുടെ തന്നെ മറ്റു വിവിധ ഉപകരണങ്ങളും ഈ ഏഴ് ദിവസത്തെ ക്യാമ്പിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് റിപ്പയര്‍ ചെയ്യാന്‍ സാധിച്ചു. നന്നാക്കിയ സാധനങ്ങളുടെ ഇന്നത്തെ മാര്‍ക്കറ്റ് വില വച്ച് കണക്കാക്കുമ്പോള്‍ അറുപത്തി ആറ് ലക്ഷത്തി അറുപത്തി ആറായിരം രൂപയിലധികം വരും എന്നത് ഞങ്ങളെത്തന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം 32  ലക്ഷത്തി 23 ആയിരം രൂപയുടെ അറ്റകുറ്റപ്പണികള്‍ ആയിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ നടത്തിയിരുന്നത്.
                                       കല്പറ്റ എം.എല്‍.എ ശ്രീ.സി.കെ ശശീന്ദ്രന്‍



              വയനാട് ജില്ലാ പഞ്ചായത്ത് പ്രെസിഡെണ്ട് ശ്രീമതി ടി.ഉഷാകുമാരി
                                   മാനന്തവാടി എം.എല്‍.എ ശ്രീ.ഓ.ആര്‍ കേളു

                     ഈ ഓണം അവധി നിരവധി സാധാരണ ജനങ്ങള്‍ക്ക് ഉപകാരപ്രദമാകുന്ന രീതിയില്‍ ഉപയോഗപ്പെടുത്താന്‍ സാധിച്ചതില്‍ ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും ഏറെ സന്തോഷിക്കുന്നു , അതിലേറെ അഭിമാനിക്കുന്നു.

Thursday, August 31, 2017

രാമന്‍ ദ ഗ്രേറ്റ്

രാമന്‍ എന്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്തായിരുന്നു.പ്രായം കൊണ്ട് എന്റെ മൂത്തതാണെങ്കിലും വിധിവശാല്‍ ഞങ്ങള്‍ ക്ലാസ്മേറ്റുകളായി.രാമന്റെ താഴെ ആണും പെണ്ണുമായി ഏഴെണ്ണം കൂടിയുള്ളതിനാല്‍ കുട്ടികളുടെ എണ്ണത്തില്‍ ആ വീട്, എന്റെ വീടിന് സമീപത്തെ അംഗനവാടിക്ക് തുല്യമായിരുന്നു.ശാരീരിക ഘടന കൊണ്ടും പൊക്കം കൊണ്ടും സൂപര്‍ സീനിയര്‍ ആയതിനാല്‍ ലാസ്റ്റ് ബെഞ്ചിന്റെ അറ്റത്തായിരുന്നു അന്ന് രാമന്റെ സീറ്റ്. ആ സീറ്റ് രാമന്‍ തന്നെ തെരഞ്ഞെടുത്തതാണെന്നും അതിന് പിന്നില്‍ മറ്റൊരു കഥയുണ്ടെന്നും ആ ക്ലാസ്സില്‍ എത്തിയപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞത്.

ആ വര്‍ഷം ഒമ്പതാം ക്ലാസ്സില്‍ നിന്നും പത്താം ക്ലാസ്സിലേക്ക് ജയിച്ച് വന്നവരായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും.രാമന്റെ ക്ലാസ്സ് ടീച്ചറായിരുന്ന ദയ ടീച്ചറുടെ ദയ കൊണ്ടോ അതല്ല വാര്‍ഷിക പരീക്ഷക്ക് അടുത്തിരുന്ന കരുണാകരന്റെ കരുണ കൊണ്ടോ എന്നറിയില്ല നാലാമൂഴത്തില്‍ രാമന്‍ പത്താം ക്ലാസ് കണ്ടു.മറ്റു ക്ലാസ്സുകളിലും ഇതിന് തുല്യമായ ‘റെക്കോര്‍ഡ്’ പ്രകടനം കാഴ്ച വച്ചാണ് രാമന്‍ പത്തിലെത്തിയത്.അങ്ങനെ ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങി രണ്ടാം ദിവസം, രാമന്റെ ആറാമത്തെ അനിയന്‍ ബാവ, ചേട്ടന്‍ ബാവയെ പിന്നില്‍ നിന്നും തോണ്ടി!(ബാക്കി അനിയാനിയത്തിമാര്‍ എല്ലാം വല്യേട്ടനെ മുമ്പേ ഓവര്‍ടേക്ക് ചെയ്ത് പോയിരുന്നു). ആ ദാരുണ സംഭവത്തിന് ശേഷമാണ് രാമന് തന്റെ വയസ്സും ക്ലാസ്സും തമ്മിലുള്ള കണക്കിന്റെ കളി മനസ്സിലായത്.അനിയന്റെ ശല്യം കൂടുതല്‍ ഉണ്ടാകാതിരിക്കാന്‍ അന്ന് തന്നെ രാമന്‍ ലാസ്റ്റ് ബെഞ്ചിലേക്ക് ട്രാന്‍സ്ഫര്‍ വാങ്ങി.

പഠിക്കുന്ന കാലത്തേ വായ കൊണ്ട് രാമനെ കീഴടക്കാന്‍ പ്രയാസമായിരുന്നു.എവിടെ നിന്നോ കേട്ട തെന്നാലി രാമനേയും ആനവാരി രാമന്‍ നായരെയും സി.വി. രാമനെയും സ്ഥാനത്തും അസ്ഥാനത്തും ക്വാട്ട് ചെയ്ത് താനും ആ പ്രശസ്ത പൂര്‍വ്വരാമഗണത്തില്‍ വരുന്നതാണെന്ന് അവന്‍ സ്ഥാപിക്കുമായിരുന്നു.അതിനാല്‍ തന്നെ തൊള്ളബഡായി രാമന്‍ എന്ന പേര് രാമനില്‍ അന്ന്  ചാര്‍ത്തപ്പെട്ടു.അത് ലോപിച്ച് ബഡായി രാമന്‍ ആയി മാറിയത് പിന്നീട് കേരളം കണ്ടറിഞ്ഞ സത്യം.

അങ്ങനെ  പoനം ഒരു വഴിക്കും രാമൻ മറ്റൊരു വഴിക്കും പോയിക്കൊണ്ടിരുന്ന കാലത്താണ് രാമന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി രാമൻ, രാമൻ ദ ഗ്രേറ്റ് ആയ  ആ മഹാ സംഭവം നടന്നത്. 

പത്താം ക്ലാസിൽ രസതന്ത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നതിനിടയിൽ ദേവസ്യ മാഷ് രാമനോട് ഒരു ചോദ്യം  
“ആവർത്തന പട്ടികയിലെ  മൂലകങ്ങളുടെ എണ്ണമെത്ര?“

ആവർത്തന പെട്ടികളിലെ  മൂലകളുടെ എണ്ണം..., രസതന്ത്രം മാഷ് കണക്കിലെ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നതിന്റെ രഹസ്യം മനസ്സിലാകാതെ രാമൻ ഇരുന്നു. 

“രാമനോടാണ് ചോദ്യം...” ദേവസ്യ മാഷ് ശബ്ദമുയർത്തിയപ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ളവരെ ഒക്കെയൊന്ന് ഉഴിഞ്ഞ് നോക്കി രാമൻ മെല്ലെ സീറ്റിൽ നിന്നും പൊങ്ങി.

‘ആവർത്തനം എന്നാൽ വീണ്ടും വീണ്ടും...അപ്പോൾ ആവർത്തന പെട്ടി എന്നാൽ വീണ്ടും വീണ്ടും അടുക്കി വയ്ക്കുന്ന പെട്ടി...മീൻ മാർക്കറ്റിലെപ്പോലെ....അതിന്റെ മൂലകൾ...അത് പെട്ടി എത്ര ഉണ്ട് എന്നറിഞ്ഞാലല്ലേ പറയാൻ പറ്റൂ....’ രാമൻ മനസ്സിൽ കണക്ക് കൂട്ടി.

“എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് പറയൂ...” ദേവസ്യ മാഷ് അല്പം ചൂടായി.

“എണ്ണം കണക്കാക്കിയിട്ടില്ല...” രാമൻ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു.

“ങേ!!” ദേവസ്യ മാഷ് ഞെട്ടി. ആവർത്തന പട്ടികയിലേക്ക് ഇനിയും മൂലകങ്ങൾ വരാനുള്ളത് രാമൻ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു എന്ന് ദേവസ്യ മാഷിന് മനസ്സിലായില്ല.അങ്ങനെ ആ പിര്യേഡിൽ രാമൻ രക്ഷപ്പെട്ടു.

അടുത്ത പിരീഡ് ബയോളജി ആയിരുന്നു. ക്ലാസ് തുടങ്ങി അല്പം കഴിഞ്ഞ് കരീം മാ‍സ്റ്ററുടെ ചോദ്യം ഉയർന്നു. “ മനുഷ്യന്റെ ക്രോമോസോം നമ്പർ എത്ര? രാമൻ പറയൂ...”

‘പല നമ്പറുകളും കേട്ടിട്ടുണ്ട്...മനുഷ്യന് നമ്പർ ഉള്ളതായി കേട്ടത് ആകെ ക്ലാസിൽ വിളിക്കുന്ന നമ്പറാണ്...’ രാമൻ ആലോചിച്ചു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. ഈ പിര്യേഡിലും രാമന് പണി കിട്ടിയതിൽ മറ്റെല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ഒരു ചിരി പടർന്നു.

“46” കരീം മാഷ് പറഞ്ഞ നമ്പറ് അറിയാത്തതിനാൽ രാമൻ തന്റെ റോൾ നമ്പർ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു.

“വെരി ഗുഡ്...” അത്രയും കാലത്തിനിടക്ക് ആദ്യമായി രാമനിൽ നിന്ന് ശരിയുത്തരം കിട്ടിയപ്പോൾ കരീം മാഷ് രാമനെ അഭിനന്ദിച്ചു. എന്നാലും രാമൻ കറക്റ്റ് ഉത്തരം പറഞ്ഞതിന്റെ ഗുട്ടൻസ് മാഷിനും ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികൾക്കും മനസ്സിലായില്ല. ആ പിര്യേഡും അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു.

അടുത്ത പിര്യേഡ് ഭൌതികശാസ്ത്രമായിരുന്നു. രവീന്ദ്രൻ മാസ്റ്ററുടെ നോട്ടപ്പുള്ളിയായിരുന്നു രാമൻ. ക്ലാസ് തുടങ്ങിയത് തന്നെ ഒരു മുഖവുരയോടെയായിരുന്നു. “ഇന്നലെ നാം ചലന നിയമങ്ങളിലെ മൂന്നാമത്തേതും പഠിച്ചു...”

‘ദൈവമേ...ചലനത്തിന്റെ മൂന്ന് നിയമങ്ങൾ...ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടും മുന്നോട്ടും...അപ്പോൾ ഇനി നാലാമത്തെ നിയമം പിന്നോട്ട് ചലിക്കുന്നത് ആയിരിക്കും...’ രാമൻ ആത്മഗതം ചെയ്തു.

“മൂന്നാം ചലന നിയമം പറയൂ.....രാമൻ” 

‘ഇതെന്താ ഇന്ന് എന്റെ ജന്മദിനമാണോ...എല്ലാ മാഷന്മാരും എനിക്ക് മാത്രം പൊങ്കാല ഇടുന്നത്...’ എഴുന്നേൽക്കുന്നതിനിടയിൽ രാമൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ഉത്തരം അറിയാത്തതിനാൽ രാമൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.

ഒന്നും പറയാതെ പ്രതിമ കണക്കെ നിൽക്കുന്നത് ഇഷ്ടമില്ലാത്തതിനാൽ അന്നും രവീന്ദ്രൻ മാഷുടെ ചൂരൽ രാമന്റെ നടുപ്പുറത്ത് പതിച്ചു. അപ്രതീക്ഷിതമായ അടിയിൽ പുളഞ്ഞ രാമൻ മുൻ പിൻ നോക്കാതെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് കൈ ആഞ്ഞു വീശി.അത് കൃത്യമായി കൊണ്ടത് രവീന്ദ്രൻ മാഷുടെ പുറത്ത് !!

‘എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും തുല്യവും വിപരീതവുമായ ഒരു പ്രതിപ്രവർത്തനം ഉണ്ടായിരിക്കും ‘ എന്ന ന്യൂട്ടന്റെ മൂന്നാം ചലന നിയമം പ്രയോഗത്തിലൂടെ കാണിച്ചത് രവീന്ദ്രൻ മാഷ് ശരിക്കും അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു. ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം സയൻസ് അധ്യാപകർ ആരും തന്നെ രാമനോട് ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

രാമൻ ഇന്ന് എവിടെയാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ഒരു പക്ഷെ ഉന്നതങ്ങളിൽ വിരാജിക്കുന്നുണ്ടാകും.കാരണം രാമന്റെ അച്ഛൻ എന്നും ഉന്നതങ്ങളിൽ വിരാജിക്കുന്ന ഒരു തെങ്ങുകയറ്റ തൊഴിലാളിയായിരുന്നു..  

(ആയിരാമത് പോസ്റ്റ് - ഒരു പെൻഡ്രൈവ് സ്റ്റോറി)