Pages

Sunday, April 22, 2018

സമാധിയില്‍ ജീവിക്കുന്ന കലാം

               പാമ്പന്‍ പാലത്തിലെ കാഴ്ചകള്‍ മനസ്സിലേക്കിട്ട് ഞങ്ങള്‍ രാമേശ്വരം ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി. പോകുന്ന വഴിയിലാണ് ആ മഹല്‍ വ്യക്തിയുടെ ആറടി മണ്ണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.

                 രാമേശ്വരത്തെപ്പറ്റി പറയുമ്പോള്‍ ആ കൊച്ചുദ്വീപിലെ മണല്പരപ്പില്‍ ഓടിക്കളിച്ച് ബഹിരാകാശ ഗവേഷണ രംഗത്തും പ്രതിരോധ രംഗത്തും ലോക രാഷ്ട്രങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഇന്ത്യയെ വന്‍ശക്തിയാക്കി മാറ്റി, പിന്നീട് ഇന്ത്യന്‍ രാഷ്ട്രപതി വരെയായ ശ്രീ. അവുല്‍ പക്കീര്‍ ജൈനുല്‍ ആബിദീന്‍ അബ്ദുല്‍ കലാമിനെ മറക്കാന്‍ സാധിക്കില്ല. ജനകീയനായ രാഷ്ട്രപതി എന്ന പേരെടുത്ത ആ വലിയ മനുഷ്യന്റെ പാദസ്പര്‍ശമേറ്റ മണ്ണില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു റോക്കറ്റ് എന്റെ ശരീരത്തിനകത്ത് കൂടെയും കുതിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് തോന്നിപ്പോയി.
        
               രാമേശ്വരം - രാമനാഥപുരം റോഡിലെ പൈകാരുമ്പ്  (Pei Karumbu) എന്ന സ്ഥലം 2015 ജൂലായ് 17 വരെ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥലമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഡോ.കലാമിന്റെ ഭൌതിക ശരീരം അടക്കം ചെയ്ത സ്ഥലം എന്ന നിലയില്‍ ഇന്ന് പൈകാരുമ്പ് ലക്ഷക്കണക്കിന് ജനങ്ങളുടെ സന്ദര്‍ശന സ്ഥലമാണ്. ജീവിതത്തിലെ പാപക്കറകള്‍ കഴുകാന്‍ രാമേശ്വരത്ത് എത്തുന്ന ഭക്തരും അല്ലാത്തവരുമായ എല്ലാ ജനങ്ങളും ഈ മഹാ വ്യക്തിത്വത്തിനും കൂടി പ്രണാമമര്‍പ്പിച്ചേ മടങ്ങൂ.       

           2017 ജൂലൈ മാസത്തിലാണ് DRDO യുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ കലാം മെമ്മോറിയല്‍ എന്ന പേരില്‍ വിപുലീകരിച്ച് APJ യുടെ സമാധി ജനങ്ങള്‍ക്ക് തുറന്നു കൊടുത്തത്.  ഇന്ത്യാ ഗേറ്റിനെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കവാടവും രാഷ്ട്രപതി ഭവന്റെ മകുടം പോലെയുള്ള ഡോമും കലാം മെമ്മോറിയലിനെ   ഡെല്‍ഹിയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഞാന്‍ സംശയിക്കുന്നു. പുറത്ത് നിന്ന് കണ്ടാല്‍ ഗള്‍ഫ് രാജ്യത്തെ ഇന്ത്യന്‍ കാര്യാലയമാണോ എന്നും തോന്നിപ്പോകുന്നുണ്ടോ?
              കലാം മെമ്മോറിയലില്‍ പ്രവേശിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ കാണുന്നത് വിവിധ രാഷ്ട്രനേതാക്കള്‍ക്കൊപ്പം ശ്രീ. കലാം നില്‍ക്കുന്ന കട്ടൌട്ടുകളും ശില്പങ്ങളുമാണ്. പ്രെസിഡണ്ട് കസേരയില്‍ ഇരിക്കുന്ന കലാം ശില്പം ജീവനുള്ളതാണോ എന്ന് പോലും തോന്നിപ്പോകും. അത്രക്കും വശ്യമാണ് ആ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി. ഡോ. അബ്ദുല്‍ കലാമിന്റെ സ്കൂള്‍ കാലഘട്ടം മുതല്‍ DRDO വരെയുള്ള ജീവിതത്തിലെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങള്‍ അക്രൈലിക് പെയിന്റിങുകളിലൂടെ സന്ദര്‍ശകര്‍ക്ക് മെമ്മോറിയലില്‍ ദര്‍ശിക്കാം.

                 രണ്ടാമത്തെ ഹാളിലാണ് ആ മഹാമാനുഷിയുടെ ഭൌതിക ശരീരം അടക്കം ചെയ്ത സ്ഥലം ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നത്. ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് നേരിട്ട് കാണാന്‍ സാധിച്ചില്ലെങ്കിലും കേട്ടും വായിച്ചും അറിഞ്ഞ  അബ്ദുല്‍ കലാമിന് വേണ്ടി ഞാന്‍ മൌനമായി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. ലാളിത്യം മുഖമുദ്രയാക്കിയ അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വിവിധ വസ്തുക്കളും അവസാന യാത്രയില്‍ ഉപയോഗിച്ച ബാഗേജും അതിനകത്തെ സാധനങ്ങളും എല്ലാം പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. കൂടാതെ സ്വദേശത്തും വിദേശത്തും നേടിയ വിവിധ അവാര്‍ഡുകളും പ്രദര്‍ശനത്തിന് വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഭാരത് രത്‌ന അവാര്‍ഡും പത്മഭൂഷണ്‍ അവാര്‍ഡും മറ്റും അടുത്ത് നിന്ന് കാണാന്‍ സാധിക്കും. 

                        രാവിലെ ഒമ്പത് മണിമുതല്‍ വൈകിട്ട് അഞ്ച് മണി വരെയാണ് പ്രവേശന സമയം. മെമ്മോറിയലിനകത്ത് മൊബൈല്‍ ഫോണും ക്യാമറയും ഉപയോഗിക്കാന്‍ അനുവാദമില്ല (അതുകൊണ്ടാണ് അകം കാഴ്ചകളുടെ ഫോട്ടോകള്‍ ഇല്ലാത്തത്). എന്നാല്‍ പുറത്ത് നിന്ന് ഫോട്ടോ എടുക്കാം. അകത്തേക്ക് ബാഗുകള്‍ കയറ്റാനും പറ്റില്ല. ഗേറ്റിന് പുറത്തുള്ള സ്ഥലത്ത് വച്ച് കയറാനാണ് സെക്യൂരിറ്റിക്കാര്‍ പറയുന്നത്. തിരിച്ച് വരുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുമോ ഇല്ലേ എന്ന് നൊ ഗ്യാരണ്ടി. അതിനാല്‍ ഞങ്ങളുടെ മുഴുവന്‍ ബാഗേജുകളും കൊണ്ട് ഞാന്‍ തൊട്ടടുത്തുള്ള ബസ്റ്റോപ്പില്‍ ഇരുന്നു (പൊരി വെയിലത്ത് ഇരിക്കാന്‍ മറ്റൊരു സ്ഥലവും പുറത്തില്ല). കുടുംബം കാഴ്ചകള്‍ കണ്ട് വന്ന ശേഷം ഞാന്‍ അകത്ത് കയറി.  
                    ഞാന്‍ പുറത്തെത്തിയപ്പോഴേക്കും സമയം  നാല് മണിയോടടുത്തിരുന്നു. ഇനി കാണാനുള്ളത് രാമനാഥ ക്ഷേത്രമാണ്. അവിടെ കയറിയാല്‍ ധനുഷ്കോടി കാണാന്‍ പറ്റില്ല. അതിനാല്‍ കോവിലിനടുത്ത് ഇറങ്ങി  ഓട്ടോക്കാരനെ ഞങ്ങള്‍ പിരിച്ചു വിട്ടു. ധനുഷ്കോടിയിലേക്ക് ബസ് കയറാന്‍ ആയിരുന്നു പദ്ധതി. ഓട്ടോക്കാര്‍ പലരും വന്ന് റേറ്റ് പറഞ്ഞെങ്കിലും അവരെയെല്ലാം ഒഴിവാക്കി. അല്പം മാറിച്ചെന്ന് ബസ്സിനെപ്പറ്റി അന്വേഷിച്ചപ്പോഴാണ് ആ സമയത്ത് ബസ് വളരെ കുറവാണ് എന്ന് മനസ്സിലായത്. പിന്നെ ഓട്ടോക്കാരെ തേടി അങ്ങോട്ട് ചെല്ലേണ്ടി വന്നു. ആദ്യം ചോദിച്ചയാള്‍ തന്നെ ഇനി എത്തില്ല എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒന്ന് ഞെട്ടി. രണ്ടാമത്തെയാള്‍ 700 രൂപ ചോദിച്ചു. 600 നല്‍കാമെന്ന് ഞാനും.തര്‍ക്കിച്ച് നില്‍ക്കാന്‍ സമയമില്ലാത്തതിനാല്‍ 650 രൂപ ഉറപ്പിച്ച് 4:15ന് ഞങ്ങള്‍ വണ്ടിയില്‍ കയറി.

                  ഇനി താണ്ടാനുള്ള ദൂരം 27കിലോമീറ്റര്‍ ! അഞ്ച് മണിയോടെ അവിടെ അടക്കുകയും ചെയ്യുമത്രെ. ഞങ്ങളെയും കൊണ്ട് മണികണ്ഠന്‍ എന്ന ഓട്ടോഡ്രൈവര്‍ ധനുഷ്കോടി ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

പാമ്പന്‍ പാലത്തിലെ തേരട്ട

               എന്റെ ഹൈസ്കൂള്‍ കാലഘട്ടത്തിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു, ഏതോ ഒരു സിമന്റിന്റെ പരസ്യത്തില്‍ പാമ്പന്‍ പാലത്തിന്റെ പേരും പരാമര്‍ശിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് ആ പാലത്തിന്റെ മഹത്വം അറിയാത്തതിനാല്‍ അത് മൈന്റ് ചെയ്തിരുന്നില്ല. പാമ്പന്‍ പാലം കാണും വരെ മണ്മറഞ്ഞ ആ പരസ്യം മനസ്സില്‍ വന്നിരുന്നുമില്ല.

               1914 ഫെബ്രുവരി 24ന് ആണ് ഇന്ത്യയുടെ പ്രധാന കരഭാഗവും പാമ്പന്‍ ദ്വീപിലെ രാമേശ്വരവും തമ്മില്‍ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പാലം തുറന്നത്. ഇന്ത്യയിലെ തന്നെ ആദ്യത്തെ കടല്‍ പാലമാണിത്. 2 കിലോമീറ്ററിലധികം നീളത്തില്‍ പാക് ഉള്‍ക്കടലിന് കുറുകെ കിടക്കുന്ന ഈ പാലം 2010 വരെ ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും നീളം കൂടിയ കടല്‍ പാലം കൂടിയായിരുന്നു.
               ബോട്ടുകള്‍ക്കും ചെറിയ കപ്പലുകള്‍ക്കും കടന്നു പോകാവുന്ന രീതിയില്‍ മധ്യഭാഗം ഉയര്‍ത്തുന്ന രീതിയിലാണ് പാലം രൂപ കല്പന ചെയ്തത് എന്നത് അക്കാലത്തെ എഞ്ചിനീയറിംഗ് വിസ്മയങ്ങളില്‍ ഒന്ന് തന്നെയാണ്.ജര്‍മ്മന്‍ എഞ്ചിനീയറായ Scherzer ആണ് ഈ ഭാഗം ഡിസൈന്‍ ചെയ്തത്. ഇപ്പോള്‍ ഇത് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നില്ല എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
              1964ല്‍ വീശിയടിച്ച കൊടുങ്കാറ്റില്‍ പാമ്പന്‍ പാലം തകര്‍ന്നു വീണു.ആ സമയത്ത് അതിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന ട്രെയിനും കടലില്‍ വീണ് യാത്രക്കാരായ 180 പേരും മുങ്ങി മരിച്ചു. ദ്വീപും കരയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം നിലച്ചത് ജനങ്ങളെ കൂടുതല്‍ ദുരിതത്തിലാക്കി. അവിടെയാണ് ഇന്നത്തെ മെട്രോമാന്‍ ശ്രീ. ഇ .ശ്രീധരന്റെ സേവനം രാജ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. വെറും 45 ദിവസം കൊണ്ട് പാലം പണിത് അദ്ദേഹം രാജ്യത്തെ ഞെട്ടിച്ചു എന്നത് ചരിത്രം. തകര്‍ന്ന് വീണ പാലത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും അവിടെ കാണാം.

             പാമ്പ് പോലെ നീണ്ടു കിടക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ്  പാലത്തിന് ഈ പേര് വന്നത് എന്നായിരുന്നു എന്റെ ധാരണ. പക്ഷെ പാമ്പന്‍ ദ്വീപിലേക്കുള്ള പാലം എന്നതിനാലാണ് ഈ പേര് വന്നത് എന്ന് ഞാന്‍ ഇപ്പോഴാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്. പാലം കടക്കുന്നത് വരെ എനിക്ക് നല്ല ഭയമുണ്ടായിരുന്നു. കാരണം കൊടുങ്കാറ്റ് എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും രൂപപ്പെടുന്ന ഏരിയ കൂടിയാണിത്.
             പാമ്പന്‍ പാലത്തിലൂടെ ട്രെയിനില്‍ പോകുമ്പോള്‍ നമുക്ക് അതിന്റെ ത്രില്ല് അറിയില്ല. കാരണം എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളീല്‍ ഒരു ഭയമാണുള്ളത്. അതിനാല്‍ രാമേശ്വരത്ത് ഇറങ്ങി ബസ്സിലോ ഓട്ടോയിലോ പാമ്പന്‍ പാലം കാണാന്‍ പോകണം എന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. രാമേശ്വരത്ത് നിന്നും ഏകദേശം 13 കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരം സഞ്ചരിക്കാനുണ്ട്. 400 രൂപയാണ് അപ് & ഡൌണ്‍ ഓട്ടോ ചാര്‍ജ്ജ്.ബസ്സിലെത്ര വരും എന്നറിയില്ല.

            പാമ്പന്‍ റെയില്‍ പാലത്തിലേക്ക് പ്രവേശനം ഇല്ല. എന്നാല്‍ സഞ്ചാരികള്‍ക്ക് തുണയായി തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ ഒരു റോഡ് പാലം ഉണ്ട്. അണ്ണാ ഇന്ദിരാഗാന്ധി പാലം എന്നാണ് അതിന്റെ പേര്.2.345 കിലോമീറ്റര്‍ നീളത്തിലുള്ള ഈ പാലം ഉത്ഘാടനം ചെയ്തത് 1988 ഒക്റ്റോബര്‍ 2ന് ആണ്. ഇതിന് മുകളിലാണ് സഞ്ചാരികളെയും വഹിച്ചുള്ള വാഹനങ്ങള്‍ വന്ന് നില്‍ക്കുന്നത്.പാലത്തില്‍ പാര്‍ക്കിംഗ് അനുവദിക്കില്ല.പക്ഷെ നമുക്ക് അവിടെ ഇറങ്ങി കാഴ്ചകള്‍ കാണാം.
           നട്ടുച്ച സമയത്ത് പാലത്തില്‍ നിന്നും , കടല്‍ പാലത്തിന്റെ ഭംഗി നോക്കി ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍.സമയം ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് 2:10. പെട്ടെന്ന് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ ഒരു കൂവല്‍ കേട്ടു.ഞങ്ങള്‍ പാലത്തിന്റെ അറ്റത്തേക്ക് നോക്കി. അതാ പാലത്തിലേക്ക് മന്ദം മന്ദം ഒരു വണ്ടി കയറുന്നു. പാലത്തില്‍ കയറിയ തീവണ്ടിയെ കണ്ടാല്‍ ഒരു തേരട്ട ഇഴഞ്ഞ് വരുന്നതായെ തോന്നൂ.വശങ്ങളില്‍ ഒരു തടസ്സവും ഇല്ലാത്ത പാലത്തിലൂടെ വണ്ടി പോകുന്നത് കാണുമ്പോഴാണ് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഭയം വരുന്നത്. 



              അപൂര്‍വ്വമായി ലഭിക്കുന്ന ആ കാഴ്ചയും കണ്ട ശേഷം ഞങ്ങള്‍ അടുത്ത സ്ഥലമായ അബ്ദുല്‍ കലാം സമാധിയിലേക്ക് നീങ്ങി.

Friday, April 20, 2018

രാമേശ്വരത്തേക്ക്...

                 രാമേശ്വരം  എന്നെ മാടിവിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു. 2017ലെ വേനലവധിക്കാലത്ത് ഇന്ത്യന്‍ റെയില്‍‌വെ ആരംഭിച്ച (ഞാന്‍ അന്നാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത്, അതിന്റെ മുന്‍ വര്‍ഷങ്ങളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്നറിയില്ല) എറണാകുളം - രാമേശ്വരം സ്പെഷല്‍ ട്രെയിന്‍ സര്‍വീസ്, ആ വിളിക്ക് ഉത്തേജനം പകര്‍ന്നു.പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ആലപ്പുഴയിലും  അതിന് ഒരാഴ്ച മുമ്പെ മസിനഗുഡിയിലും ഒക്കെ കറങ്ങിയതിനാല്‍ ആ വര്‍ഷം രാമേശ്വരം കൂടി വേണ്ട എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. 2018 വേനലവധി ആരംഭിച്ചതു മുതല്‍ പത്രങ്ങളിലും യാത്രാ ഗ്രൂപ്പുകളിലും എല്ലാം ഈ ട്രെയിനിനെപ്പറ്റി വീണ്ടും വാര്‍ത്തകള്‍ വന്നതോടെ എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ക്ക് വീണ്ടും മുളപൊട്ടി. അങ്ങനെ കുടുംബ സമേതം ഒരു രാമേശ്വരം യാത്രക്ക് പ്ലാന്‍ ഇട്ടു.

               സ്പെഷല്‍ ട്രെയിന്‍ ആണെങ്കിലും ടിക്കറ്റിന് അത്ര ഡിമാന്റ് ഇല്ലായിരുന്നു. അതിന് കാരണമായി ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയത് ഇത് സ്പെഷല്‍ ഫെയര്‍ ട്രെയിന്‍ കൂടി ആണെന്നതാണ്.തൃശൂരില്‍ നിന്നും പാലക്കാട് നിന്നും ഒക്കെ രാമേശ്വരത്തേക്ക് സ്ലീപ്പര്‍ ചാര്‍ജ്ജ് 375 രൂപയാണ്. ദിവസവും ഓടുന്ന ഏതെങ്കിലും വണ്ടിക്ക് മധുരയില്‍ എത്തി അവിടെ നിന്നും രാമേശ്വരത്തേക്കുള്ള പാസഞ്ചര്‍ ട്രെയിന്‍ പിടിച്ചാല്‍ യാത്രാ ചിലവ് ചുരുക്കാനും നേരത്തെ എത്താനും പറ്റും എന്ന് മനസ്സിലായി.

                ടിക്കറ്റിന് ഡിമാന്റില്ലാത്തതിന് രണ്ടാമത്തെ കാരണം ഇതിന്റെ സമയ ക്രമീകരണമാണ്.ചൊവ്വാഴ്ച രാത്രി 11.50ന് എറണാകുളത്ത് നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന ഈ ട്രെയിന്‍ കൃത്യ സമയം പാലിച്ചാല്‍ ബുധനാഴ്ച രാവിലെ 11 മണിക്ക് രാമേശ്വരത്ത് എത്തും - അതായത് വെയില്‍ ചൂട് പിടിക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍. പക്ഷെ ഞങ്ങള്‍ ഇക്കഴിഞ്ഞ ചൊവാഴ്ച അനുഭവിച്ചത് ഒന്നര മണിക്കൂറിലധികം ലേറ്റ് ആണ്. ഉച്ചക്ക് പന്ത്രണ്ടരക്ക് ശേഷമാണ് ട്രെയിന്‍ എത്തിയത്.

              ട്രെയിന്‍ വൈകിയത് കാരണം നട്ടുച്ചക്ക് തന്നെ കാഴ്ചകള്‍ കാണാന്‍ ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നു. കലാം സമാധിയും അരിചല്‍ മുനെയും അഞ്ച് മണിക്ക് അടക്കുന്നതിനാല്‍ ഊണ് പോലും കഴിക്കാതെ കാഴ്ചകള്‍ കാണാനിറങ്ങാന്‍ ഞങ്ങള്‍ നിര്‍ബന്ധിതരായി. മുമ്പ് പോയവര്‍ ആരും തന്നെ ഈ സമയ പരിധി സൂചിപ്പിക്കാത്തതിനാല്‍ ധനുഷ്കോടി കാണാനുള്ള അവസരം നിമിഷങ്ങളുടെ വ്യത്യാസത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് നഷ്ടമാകുമായിരുന്നു.ദൈവത്തിന് സ്തുതി , വാഗ അതിര്‍ത്തിയില്‍ സംഭവിച്ചത് ഇവിടെ ആവര്‍ത്തിച്ചില്ല.

                 ഒന്നാം നമ്പര്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ ട്രെയിന്‍ ഇറങ്ങിയാല്‍ പുറത്തേക്ക് കടക്കാന്‍ തന്നെ 15 മിനുട്ടിലധികം എടുക്കും എന്നാണ് എന്റെ അനുഭവം. കുടയോ തൊപ്പിയോ കയ്യിലുണ്ടായാല്‍ പൊള്ളുന്ന വെയിലില്‍ നിന്ന് അല്പം സമാധാനം കിട്ടും. സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്‍ തന്നെ ഓട്ടോ ഡ്രൈവര്‍മാര്‍ ഓടി വരും. കാണാനുള്ള സ്ഥലങ്ങളെപ്പറ്റി ഒരു നീണ്ട ലിസ്റ്റ് അവതരിപ്പിക്കും.അതില്‍ 80% വും ക്ഷേത്രങ്ങള്‍ ആയിരിക്കും. ഇവയെല്ലാം കാണണോ എന്ന് നിങ്ങള്‍ക്ക് തന്നെ തീരുമാനിക്കാം. അവര്‍ തരുന്ന ലിസ്റ്റ് കാണേണ്ട സ്ഥലങ്ങളുടേതാണ്, കൊണ്ടുപോകുന്ന സ്ഥലങ്ങളുടേതല്ല എന്ന് പ്രത്യേകം മനസ്സിലാക്കുക.

                  അബുല്‍ കലാം സമാധിയും (മെമ്മോറിയല്‍) പാമ്പന്‍ പാലവും  കണ്ട് രാമനാഥ ക്ഷേത്രത്തിന് മുന്നില്‍ കൊണ്ടു വിടുന്നതിന് 400 രൂപയാണ് ഓട്ടോക്കാര്‍ ഈടാക്കുന്നത്. 17 കിലോമീറ്ററോളം ദൂരം ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് മാത്രം യാത്ര ചെയാനുണ്ട്. പേശിയാല്‍ 300 രൂപക്കും തരമാകും.അതിനനുസരിച്ച് സമയം കുറക്കും എന്ന് മാത്രം. 350 രൂപക്ക് ഓട്ടം ഉറപ്പിച്ച് ഞങ്ങളും കാഴ്ചകള്‍ കാണാനിറങ്ങി.

യാത്രക്കാരുടെ ശ്രദ്ധക്ക്:-

1. സ്പെഷല്‍ ട്രെയിന്‍ നിങ്ങളുടെ സമയം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയേക്കാം.
2. പ്രധാന കാഴ്ചകളില്‍ പെട്ട കലാം സമാധിയും അരിചല്‍ മുനയും 5 മണിയോടെ അടക്കും.
3. ബസില്‍ കയറി പോകാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നവര്‍ അത്യാവശ്യം സമയം ഉണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രം കയറുക.ധനുഷ്കോടിയിലേക്ക് ബസ് മണിക്കൂറില്‍ ഒന്ന് എന്ന തോതിലേ ഉള്ളൂ.അതിനാല്‍ മൂന്നരക്ക് ശേഷം ബസ് കാത്ത് നില്‍ക്കുന്നത് റിസ്ക് ആണ്.


(തുടരും...)
               

Sunday, April 15, 2018

ഒരു പഞ്ഞിക്കഥ

                എന്‍.എസ്.എസ് ന്റെ ഏത് ക്യാമ്പിലും വളണ്ടിയര്‍മാര്‍ക്ക് പരിക്ക് പറ്റുന്നത് സര്‍വ്വ സാധാരണമാണ്. അതിനാല്‍ തന്നെ എല്ലാ ക്യാമ്പുകളിലും ഒരു ഫസ്റ്റ് എ‌യിഡ് ബോക്സ് ഞാന്‍ കരുതാറുണ്ട്. ഓരോ ദിവസവും അതിന് ചുമതലപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടൂള്ള ഒരു കമ്മിറ്റിയും ഉണ്ടാകും.ആര്‍ക്കെങ്കിലും ഒരു മുറിവ് പറ്റിയാല്‍ അതിന് പ്രഥമ ശുശ്രൂഷ നല്‍കാന്‍ ആവശ്യമായ സാധനങ്ങള്‍ ആ പെട്ടിയില്‍ ഉണ്ട് എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തേണ്ടത് ആ കമ്മിറ്റിയുടെ തലവന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം കൂടിയാണ്.

                 ഞങ്ങളുടെ ഈ വര്‍ഷത്തെ സപ്തദിനക്യാമ്പ് സര്‍ക്കാര്‍ ആശുപത്രിയില്‍ തന്നെയായിരുന്നു. അത്യാവശ്യം പ്രഥമ ശുശ്രൂഷയും ശേഷമുള്ള ചികിത്സയും എല്ലാം സൌജന്യമായും മുന്‍‌ഗണനയോട് കൂടിയും  കിട്ടും എങ്കിലും ക്യാമ്പിന്റെ നിയമ പ്രകാരമുള്ള  ഫസ്റ്റ് എ‌യിഡ് കമ്മിറ്റി ഞങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കിയില്ല.കാരണം, പരിക്ക് പറ്റാന്‍ ഏറെ സാധ്യതയുള്ള അടുക്കള ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നിന്നും ദൂരെയായിരുന്നു. മാത്രമല്ല വളണ്ടിയര്‍മാര്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും പരിക്കിന് സാധ്യതയുള്ള പണികളില്‍ ആയിരുന്നു.

                  അന്ന് വളണ്ടിയര്‍ സെക്രട്ടറി കൂടിയായ സംഗീതയും മറ്റൊരാളും ആയിരുന്നു ഫസ്റ്റ് എ‌യിഡ് കമ്മിറ്റി അംഗങ്ങള്‍. പതിവ് പോലെ അടുക്കളയില്‍ നിന്ന് ആദ്യത്തെ കൈ മുറിയല്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്തു. കയ്യിലുള്ള പഞ്ഞി കൊണ്ട് മുറിവ് നന്നായി തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കി.പിന്നെ ചെറിയ ബാന്റ് എയിഡില്‍ അത് ഒതുക്കി. അപ്പോഴേക്കും ആശുപത്രിയിലെ വര്‍ക്കിനിടക്ക് ആരോ തലചുറ്റി വീണതായി വിവരം കിട്ടി.  മറ്റുള്ളവര്‍ ആവശ്യമായ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുമെങ്കിലും കമ്മിറ്റി അംഗങ്ങള്‍ ‘സംഭവ സ്ഥലത്ത്’ എത്തിയിരിക്കണം എന്നത് ക്യാമ്പിന്റെ അലിഖിത നിയമങ്ങളില്‍ പെട്ട ഒന്നാണ്. അതിനാല്‍ സംഗീതയും കൂട്ടുകാരിയും ആവുന്നത്ര സ്പീഡില്‍ സ്പോട്ടിലേക്കോടി.പക്ഷെ കമ്മിറ്റി എത്തുമ്പോഴേക്കും വീണ ആളെ കാഷ്വാലിറ്റിയില്‍ പ്രവേശിപ്പിച്ചിരുന്നു.

                    കാഷ്വാലിറ്റിയില്‍ പോയി ‘രോഗി’യെക്കണ്ട് അല്പ നേരം വിശ്രമിക്കാനായി ഇരുന്നപ്പോഴാണ് ആശുപത്രിയുടെ തന്നെ മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് നിന്ന് ആരുടെയോ കൈക്ക് മുറിവ് പറ്റിയ വിവരം കിട്ടിയത്.കമ്മിറ്റി അംഗങ്ങള്‍ ഉടന്‍ അങ്ങോട്ടോടി. രക്തം അല്പം കൂടുതലായി പുറത്തേക്ക് വന്നതിനാല്‍ കയ്യിലുള്ള പഞ്ഞിയും മുറി കെട്ടുന്ന തുണിയും അതോടെ തീര്‍ന്നു. ഇനി ഇന്നത്തേക്ക് ആര്‍ക്കും ഒന്നും പറ്റല്ലേ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ സംഗീതയും കൂട്ടുകാരിയും ബാക്കി മരുന്നുകളും കൊണ്ട് റോന്ത് ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

                  പക്ഷെ സമാധാനം അധിക നേരം നീണ്ടു നിന്നില്ല.സ്കൂളില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന താല്‍കാലിക വര്‍ക്‍ഷോപ്പിലേക്ക് അത്യാവശ്യമായി പഞ്ഞി ആവശ്യമുള്ളതായി വിവരം ലഭിച്ചു. വര്‍ക്ക്‍ഷോപ്പിനകത്ത് ചെയ്യുന്ന പണികള്‍ ഇത്തിരി കടുപ്പമുള്ളതായതിനാല്‍ പരിക്കും കടുപ്പമേറിയതായിരിക്കും എന്ന് സംഗീത കണക്ക് കൂട്ടി. പഞ്ഞി തപ്പിക്കൊണ്ട് സംഗീത വേഗം തൊട്ടടുത്ത നഴ്സിംഗ് റൂമിലേക്ക് ഓടിക്കയറി.

“എന്താ ....എന്തുപറ്റി?“ ഓടിക്കിതച്ച് വന്ന സംഗീതയോട്  ഡ്യൂട്ടി നഴ്സ് ചോദിച്ചു.

“ഞങ്ങളുടെ കൂടെയുള്ള ഒരു പയ്യന്....” കിതപ്പ് കാരണം സംഗീതക്ക് മുഴുവനാക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ല.

“പയ്യന് എന്തുപറ്റി ?”

“എന്തോ പറ്റി സ്കൂളില്‍ കിടപ്പുണ്ട്....അത്യാവശ്യമായി കുറച്ച് പഞ്ഞി വേണം....” സംഗീത മുഴുവനാക്കി.

“അയ്യോ...ഇവിടെ ദാ ഇപ്പോ കഴിഞ്ഞു...”

“ഇനി എവിടെന്നാ ഉറപ്പായും കിട്ട്വാ?” സംഗീത ചോദിച്ചു.

“മോള് വേഗം  കാഷ്വാലിറ്റിയിലേക്ക് ചെല്ലൂ...അവിടെ എന്തായാലും ഉണ്ടാകും...”

സംഗീത വീണ്ടും കാഷ്വാലിറ്റി ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടി. പിന്നാലെ സഹ വളണ്ടിയറും. വലിയൊരു കെട്ട് പഞ്ഞി തന്നെ കാഷ്വാലിറ്റിയില്‍ നിന്നും അവര്‍ നല്‍കി. അതും കൊണ്ട് സംഗീതയും കൂട്ടുകാരിയും സ്കൂള്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടി.

“എവിടെ..? എവിടെ പരിക്ക് പറ്റിയ അഖില്‍?” സ്കൂളില്‍ എത്തി ആദ്യം കണ്ട ആളോട് സംഗീത ചോദിച്ചു.

“അറിയില്ല.....” മറുപടി മുഴുവനാകുന്നതിന് മുമ്പ് സംഗീത വര്‍ക്ക്‍ഷോപ്പിലേക്ക് ഓടി.

“പഞ്ഞി തീര്‍ന്നത് കാരണമാ എത്താന്‍ വൈകിയത്.... അഖില്‍ എവിടെ?...“ ക്ഷമാപണത്തോടെ സംഗീത ചോദിച്ചു.

“ഇതെന്തിനാ ഇത്ര അധികം പഞ്ഞി...?” മുറിയുടെ ഒരു മൂലയില്‍ ഇരുന്ന അഖില്‍ ചോദിച്ചു.

“നീ അല്ലേ എന്തിനോ പഞ്ഞി ചോദിച്ച് വിളിച്ചത്...എന്നിട്ട്?”

“അത് ആ മൈക്രോസ്കോപ്പിന്റെ ലെന്‍സ് തുടക്കാനായിരുന്നു...അത് ഞങ്ങള്‍ തുണി കൊണ്ട് തുടച്ചു...”

“പ്ധിം!!” ഉത്തരം കേട്ട്  അതുവരെ ഓടി ഓടിത്തളര്‍ന്ന സംഗീത നിലം‌പൊത്തി.

Friday, April 06, 2018

ജന്മദിനത്തിൽ തൈ ഒന്നു നട്ടാൽ - 2


              വീട് ഉണ്ടാക്കുന്നതിന് മുമ്പേ തന്നെ പരിസരത്ത് വളരേണ്ട ചില മരങ്ങളെപ്പറ്റി ഞാൻ ഏകദേശം ധാരണ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. അതിൽ നിർബന്ധമായും ഉണ്ടാകണം എന്ന് ഉദ്ദേശിച്ചവ രണ്ട് മരങ്ങളാണ്. റോസാപ്പിൾ മരവും ഇലഞ്ഞി മരവും.

              റോസാപ്പിൾ എന്ന് ഞങ്ങൾ പറയുന്ന പഴത്തിന് മറ്റു നാടുകളിൽ എന്താണ് പേര് എന്നെനിക്കറിയില്ല (ഇടക്ക് വീട്ടിൽ വന്ന ആരോ അതിനെ പനിനീർ ചാമ്പ എന്ന് പറയുന്നതും കേട്ടു). തറവാട്ടു മുറ്റത്ത് ഇതിന്റെ ഒരു പടുകൂറ്റം മരം ഉണ്ടായിരുന്നു.വളരെ ഉയരത്തിൽ പോയതിനാൽ വവ്വാൽ കടിക്കുമ്പോൾ താഴെ വീഴുന്നവ മാത്രമേ ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടാറുള്ളൂ. ഒരു ചെറുനാരങ്ങയോളം വലിപ്പത്തിൽ മഞ്ഞ നിറത്തിൽ കട്ടിയുള്ള എന്നാൽ സോഫ്റ്റ് ആയ പുറം തോടുള്ള (അതാണ് തിന്നുന്നത്) ഈ പഴത്തിന്റെ വാസന , അത് ഇന്നും ഒരു ഗൃഹാതുരത്വം ഉണർത്തുന്നതാണ്.അതിനാൽ തന്നെയാണ് എന്റെ സ്വന്തം മുറ്റത്ത് ഇതുണ്ടാകണം എന്ന് തീരുമാനിച്ചത്.

              മൂന്നാല് വർഷങ്ങളായി ഇതിൽ ഒറ്റയും തെറ്റയുമായി പൂവിടുന്നു. ഈ വർഷം പൂക്കളുടെ എണ്ണം കൂടി. മക്കൾക്ക് കാണിച്ചു കൊടൂക്കാൻ ഒരു കായ എങ്കിലും ഉണ്ടാകും എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

              ഇലഞ്ഞി വീട്ടിലുണ്ടാകണം എന്ന തീരുമാനം വന്നത് മുമ്പ് ഞാനിവിടെ പറഞ്ഞിരുന്നു. കുട്ടിക്കാലത്ത് ഇലഞ്ഞിയുടെ പൂ ശേഖരിക്കാൻ  മദ്രസ വിട്ടു വരുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ തൊട്ടടുത്ത ഹരിജൻ കോളനിയിൽ പോകും.മടങ്ങി വരുന്ന വഴി അതിലൂടെ വരാൻ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടെങ്കിലും വീട്ടിലെത്തിയ ശേഷം അങ്ങോട്ട് പോകാൻ അനുമതി ഇല്ലായിരുന്നു. പിൽക്കാലത്ത് മൂത്തുമ്മയുടെ മകന്റെ വീടിന്റെ മുന്നിൽ എങ്ങനെയോ ഒരു ഇലഞ്ഞി മരം വളർന്നു വന്നു. അപ്പോഴേക്കും എന്റെ പെങ്ങളുടെ മകൾ പൂ പെറുക്കുന്ന പ്രായമായി.പക്ഷേ അവൾ എത്തുമ്പോഴേക്കും പൂക്കളെല്ലാം മറ്റുള്ളവർ പെറുക്കി പോകും.നാലഞ്ച് പൂവുകൾ മാത്രം കിട്ടുന്ന അവളുടെ മുഖത്തെ സങ്കടം, എന്റെ വീട്ടിലും ഒരു ഇലഞ്ഞി മരം വേണമെന്ന തീരുമാനത്തിൽ എത്തിച്ചു. പെങ്ങളുടെ പറമ്പിൽ തന്നെ ഒന്നിനെ താലോലിച്ച് വളർത്തി.ഇപ്പോൾ എന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്തും ഈ വേനലിൽ സുഗന്ധം വിതറി ഒരു ഇലഞ്ഞി മരം പൂത്ത് നിൽക്കുന്നു.

                 എന്റെ ചില ഫലവൃക്ഷ പരീക്ഷണ പിരാന്തുകളെക്കുറിച്ചും രണ്ട് വർഷം മുമ്പ് ഞാനിവിടെ പറഞ്ഞിരുന്നു. അന്ന് വെറുതെ മനസ്സിൽ തോന്നി ഗ്രോബാഗിൽ ഊന്നിയ ഉറുമാമ്പഴത്തിന്റെ മുത്തുകൾ ചെടിയായി ഇപ്പോൾ ഒന്നര ആൾ പൊക്കത്തിലായി. രണ്ട് വർഷം മുമ്പ് രണ്ടാം വയസ്സിൽ ഒരു പൂവ് ഉണ്ടായിരുന്നു.ഈ വേനലവധിയിൽ ധാരാളം പൂക്കളും മൊട്ടുകളും അതിലും കാണുന്നു.ദൈവം എനിക്ക് ഒരു പഴമെങ്കിലും തരാതിരിക്കില്ല.സർവ്വശക്തന് സ്തുതി, അൽഹംദുലില്ലാഹ്.
              ലൂന മോളുടെ രണ്ടാം ജന്മദിനത്തിൽ നട്ട സീതപ്പഴം അവൾക്ക് ആറ് വയസ്സായപ്പോൾ കായ തന്നു തുടങ്ങി.കടയിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ പഴത്തിന്റെ വിത്ത് നട്ടതായിട്ടും കഴിഞ്ഞ വർഷം ധാരാളം കായകൾ കിട്ടി.ഈ വർഷവും മാർച്ച് പകുതി വരെ ഇലകൾ എല്ലാം പൊഴിച്ച് അവൾ സമാധിയിലായിരുന്നു. നനച്ചു കൊടുത്താൽ പൂവിടും എന്ന ഒറ്റ വാക്കിൽ മക്കൾ നന്നായി പരിചരിച്ചു. വേനലവധി തുടങ്ങിയതും സീതമരം പൂവിടുന്നതും ഒരേ ദിവസമായിരുന്നു! ഇപ്പോൾ ധാരാളം പൂക്കൾ അതിലും ഉണ്ട്.

              ഞാനിങ്ങനെ മരം നട്ടു നടക്കുന്നതിനിടക്ക് ഏതോ പക്ഷിയും ഒരു മരം നട്ടു!അറിയാത്ത മരം ആയതിനാൽ അതും അവിടെ വളരട്ടെ എന്ന് കരുതി വെള്ളവും വളവും നൽകിപ്പോന്നു. വലുതായപ്പോൾ മനസ്സിലായി കുട്ടികൾക്കാർക്കും ഇഷ്ടമില്ലാത്ത മുട്ടപ്പഴം ആണ് അതെന്ന്. പക്ഷികൾക്കായി അവളും അവിടെ വളരട്ടെ എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഈ സീസണിൽ അവളും ആദ്യമായി ഋതുമതിയായി !!

               വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഞാൻ വീട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞിരുന്നു - റംസാൻ നോമ്പ് മൂന്ന്- നാല് വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ വേനലിലേക്ക് കയറും. അന്ന് ധാരാളം പഴങ്ങൾ ആവശ്യമായി വരും. ഇൻഷാ അല്ലാഹ് നമ്മുടെ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് നിന്ന് നമുക്ക് അത് പറിച്ചെടുക്കാൻ സാധിക്കും.ഈ വർഷം മെയ് പകുതിയോടെ റംസാൻ കടന്നു വരും. ദൈവം അനുഗ്രഹിച്ചാൽ  ഞങ്ങളുടെ നോമ്പ് തുറക്കുള്ള മിക്ക പഴങ്ങളും എന്റെ വീട്ടിന്റെ മുറ്റത്ത് നിന്ന് തന്നെ കിട്ടും.

               ഞാൻ വലിയൊരു ഭൂവുടമയൊന്നുമല്ല. വീടും സ്ഥലവുമടക്കം 15 സെന്റ് സ്ഥലത്താണ് ഈ കച്ചവടമെല്ലാം നടക്കുന്നത്. വീട്ടുമുറ്റത്ത് മരങ്ങൾ നടൂ...ഈ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചറിയൂ.

              (ഏപ്രില്‍ 15ന് ലിദു മോന്റെ മൂന്നാം ജന്മദിനത്തില്‍ മുറ്റത്തെ മരങ്ങളിലൂടെ ഒരു എത്തിനോട്ടം നടത്തിയപ്പോള്‍ അതാ, റോസാപ്പിള്‍ കായ മൂത്ത് നില്‍ക്കുന്നു. കുട്ടികള്‍ക്ക് കാണിച്ച് കൊടുക്കാനും രുചി അറിയാനും ഇതോടെ സാധിച്ചു)