കോളേജിൽ എൻ്റെ കമ്പ്യൂട്ടർ ലാബിന് സമീപം കുട്ടികൾ ഉപേക്ഷിച്ച് പോയ ഒരു പ്രൊജക്ടിൻ്റെ ചില ഭാഗങ്ങൾ അലസമായി കിടക്കുന്നുണ്ട്. എന്തോ ഒരു റൊബോട്ടിക് പ്രൊജക്ട് അവതരണത്തിന് ശേഷം ഉപേക്ഷിച്ച് പോയതോ അതല്ലെങ്കിൽ പാതിവഴിയിൽ നിർത്തിയതോ ആണ്. എന്നും അത് കാണുന്നതാണെങ്കിലും കഴിഞ്ഞ തിങ്കളാഴ്ച എൻ്റെ സഹപ്രവർത്തകൻ അത് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു കൊണ്ട് അത്തരം ഒരു വർക്കിൻ്റെ മൂല്യവും ആ സമയത്ത് അനുഭവിക്കുന്ന ടെൻഷനും വെറുതെ ഒന്ന് അയവിറക്കി.
അന്ന് വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ ഓഫീസ് റൂമിലെ സോഫയിലും അതാ കിടക്കുന്നു, കോളേജിൽ കണ്ടതിൻ്റെ ഒരു മിനി രൂപം! മക്കളിൽ മൂത്തവർ രണ്ട് പേരും വീട്ടിലില്ല. ഇളയവർ രണ്ട് പേരിൽ ആണായിട്ടുള്ളവൻ അഞ്ചാം ക്ലാസിലാണ് പഠിക്കുന്നത്. അവന് വണ്ടികൾ ഇഷ്‌ടമാണെങ്കിലും ഇത്തരം ഒന്ന് ഉണ്ടാക്കാൻ യാതൊരു സാദ്ധ്യതയുമില്ല. അപ്പോൾ പിന്നെ പ്രതി പ്ലസ് വൺ സയൻസിന് പഠിക്കുന്ന മൂന്നാമത്തവൾ അബിയ്യ ഫാത്തിമ തന്നെ.ശനിയാഴ്ച ഫിസിക്‌സിലെ ചില ഭാഗങ്ങൾ ഞാൻ അവളെ പഠിപ്പിച്ചപ്പോഴും ഇങ്ങനെ ഒരു വണ്ടിയും(വലിയും) ഉണ്ടാക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി അവൾ സൂചിപ്പിക്കുക പോലും ചെയ്തിരുന്നില്ല. ഏതായാലും അവൾ എൻ്റെ അടുത്ത് വരും എന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ഞാനെൻ്റെ കർമ്മങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
രാത്രി പത്ത് മണി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മേൽ പറഞ്ഞ വണ്ടിക്ക് പുറമെ മറ്റ് ചില സാധനങ്ങളും കൊണ്ട് മോൾ എൻ്റെ അടുത്ത് വന്നു. ഉപജില്ലാ ശാസ്‌ത്രമേളയിൽ അവതരിപ്പിക്കാനായി, നിലം തുടക്കുന്ന റൊബോട്ടിക് മോപ് ഉണ്ടാക്കുകയാണെന്നും മോപ്പും വണ്ടിയും പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും വഴി പറഞ്ഞു തരണമെന്നുമാണ് അവളുടെ ആവശ്യം.
മോൾ പറഞ്ഞതിനനുസരിച്ച് ചിന്തിച്ചതിനാൽ ഞാൻ പല മാർഗ്ഗങ്ങളും പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. അതൊന്നും ഉടൻ ചെയ്യാൻ പറ്റാത്തതായതിനാൽ അവൾക്ക് തൃപ്തിയായില്ല. ഞാൻ പിന്നെയും ഓരോ പോം വഴികൾ ആലോചിച്ചു. പലപ്പോഴും ചില നിസ്സാര ചിന്തകൾ, ഇത്തരം അവസരങ്ങളിൽ എനിക്ക് തുണയാവാറുണ്ട്.
അവൾ കൊണ്ടുവന്ന തടിക്കഷ്ണത്തിലെ ചെറിയൊരു ദ്വാരമാണ് ഇത്തവണ എൻ്റെ സഹായത്തിനെത്തിയത്. മോട്ടോറിൻ്റെ ഒരു ഭാഗം അതിലൂടെ കടത്തി ഡബിൾ സൈഡ് ടേപ്പ് ഉപയോഗിച്ച് ഒട്ടിച്ച് അവൾ ഉദ്ദേശിച്ച പോലെ രണ്ടും പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ചു. ശേഷം പല തവണ പ്രവർത്തിപ്പിച്ച് ഉറപ്പ് വരുത്തുകയും ചെയ്തു.ചുമരിലെ ക്ലോക്ക് അപ്പോൾ പുതിയ ദിവസത്തിൻ്റെ ഫസ്റ്റ് ലാപ് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഈ പ്രൊജക്ടിലെ മോളുടെ കൂട്ടുകാരി കഴിഞ്ഞ വർഷം ഉപജില്ലാ സാമൂഹ്യ ശാസ്‌ത്ര മേളയിൽ (Click & Read) ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്ന അഫ്‌ഷിൻ ആയിരുന്നു. അന്ന് സ്വന്തമായി ഡിസൈൻ ചെയ്ത പ്രൊജക്ടുമായി അവർ ഒന്നാം സ്ഥാനം നേടിയിരുന്നു.
പിറ്റേ ദിവസം സ്‌കൂളിൽ ഒരു ഡെമോ നടത്തി ചാർട്ടും പ്രസൻ്റേഷനും തയ്യാറാക്കി മൂന്നാം ദിവസം ശാസ്‌ത്രമേളയിൽ അവതരിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു പദ്ധതി. രാത്രി ഞാൻ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴും മോൾ തിരിച്ചു വന്നിരുന്നില്ല. അവൾ അഫ്‌ഷീനിൻ്റെ വീട്ടിൽ ഫൈനൽ ഒരുക്കങ്ങൾ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നും രാത്രി പത്ത് മണിക്ക് തിരിച്ചെത്തുമെന്നും ഭാര്യ എന്നെ അറിയിച്ചു.
ഒമ്പത് മണിയായപ്പോൾ മോളുടെ വിളി വന്നു. കണക്ഷനുകൾ കൊടുക്കുന്നത് ശരിയാവുന്നില്ല എന്നും എന്നോട് അത് ശരിയാക്കിക്കൊടുക്കാൻ പറ്റുമോ എന്നുമായിരുന്നു ചോദ്യം. ഒന്ന് കൂടി ശ്രമിച്ച ശേഷം വിളിക്കാം എന്നും മോൾ പറഞ്ഞു. കുട്ടികളുടെ ടെൻഷൻ ആ വിളിയിൽ നിഴലിച്ചിരുന്നു.
പത്ത് മണിയായിട്ടും അടുത്ത വിളി വരാത്തതിനാൽ ഞാൻ ഭാര്യയോട് അങ്ങോട്ട് വിളിച്ച് നോക്കാൻ പറഞ്ഞു. യൂ ട്യൂബിൽ നോക്കി കണക്ഷനുകൾ ശരിയാക്കി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് എന്നും ഇന്ന് അവിടെ താമസിച്ച് രാവിലെ വരാമെന്നും അവൾ അറിയിച്ചു. അതിനാൽ ഗേറ്റും വാതിലും അടച്ച് ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മോൾ ഓടിക്കിതച്ച് വീട്ടിലെത്തി. മുഴുവനായും റെഡിയായിട്ടില്ല എന്നും കോഡിംഗ് നടത്തിയ സീനിയർ വിദ്യാർത്ഥി രാവിലെ സ്‌കൂളിലെത്തി സഹായിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്നും അറിയിച്ചു. ഉപകരണം വർക്ക് ചെയ്തില്ലെങ്കിലും ടെൻഷൻ വേണ്ട എന്ന് പറയാൻ മാത്രമേ ആ അവസാന നിമിഷത്തിൽ മാതാപിതാക്കൾ എന്ന നിലയിൽ ഞങ്ങൾക്ക് സാധിക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ.ആവശ്യമായ മറ്റ് ചില സാധനങ്ങൾ കൂടി എടുത്ത് അവൾ സ്‌കൂളിലേക്ക് തിരിച്ച് പോയി.ഞാൻ കോളജിലേക്കും തിരിച്ചു.
രാത്രി ഞാൻ മടങ്ങി എത്തിയപ്പോഴേക്കും മത്സരം കഴിഞ്ഞ് മോളും തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു.ഹയർ സെക്കൻഡറി വർക്കിംഗ് മോഡൽ വിഭാഗത്തിൽ എ ഗ്രേഡോടെ ഉപജില്ലയിൽ രണ്ടാം സ്ഥാനം നേടി ജില്ലാ ശാസ്‌ത്രമേളയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അർഹത നേടിയ വിവരം അറിയിച്ചപ്പോൾ ഞാനവളെ അഭിനന്ദിച്ചു ; ഒപ്പം ദൈവത്തിന് സ്തുതിയും അർപ്പിച്ചു, അൽഹംദുലില്ലാഹ്.
