Pages

Tuesday, January 09, 2018

കാണാനും രസം തിന്നാനും രസം...

                 ഒരു കോവക്കക്കാലം കഴിഞ്ഞ ശേഷം വീട്ടുമുറ്റം പാഷൻ ഫ്രൂട്ട് കയ്യടക്കി വച്ചിരുന്നു. പാഷൻ ഫ്രൂട്ട് എത്ര കിലോ ഫലം തന്നു എന്ന് തിട്ടമില്ല , നിരവധി ഡെങ്കി പനിക്കാർ കൊണ്ടുപോയി ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ഇപ്പോൾ മുറ്റം വീണ്ടും പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ് നിൽക്കുന്നു. 
               കറിക്കും ഉപ്പേരിക്കും ഉള്ള മുളക് എന്നും മുറ്റത്ത് നിന്ന് കിട്ടും...ഉപ്പിലിടാനും ഈ മുളക് ബെസ്റ്റാ...
              പടവലം ഞാൻ ആദ്യമായിട്ട് നടുകയാണ്. ഉമ്മ പല പ്രാവശ്യം നട്ട് സുല്ലിട്ടു. ഞാൻ നട്ടത് പൂവിട്ട് തുടങ്ങി....
               തക്കാളി എല്ലാ വർഷവും ധാരാളം കിട്ടും. ഇത്തവണത്തെ തക്കാളി പഴുക്കാറായി...
              ബീറ്റ്‌റൂട്ടും ആദ്യമായാണ് നട്ടു നോക്കുന്നത്. പോയി എന്ന് കരുതിയ തൈ തിരിച്ചു വന്നത് ചില തീരുമാനങ്ങളോട് കൂടിത്തന്നെയാണ് - അരീക്കോടനെ ബീറ്റ്‌റൂട്ട് തീറ്റിച്ചേ അടങ്ങൂ ന്ന്.
                    വിടർന്നു നിൽക്കുന്ന കാബേജ് ഇലകൾ കൂട്ടിക്കെട്ടിയാലേ അത് കാബേജാകൂ എന്ന് ചിലർ പറഞ്ഞിരുന്നു. ഞാനത് കേട്ടില്ല.എന്നിട്ടും കഴിഞ്ഞ വർഷം എനിക്ക് ചെറുത് കുറച്ചെണ്ണം കിട്ടി. ഇപ്രാവശ്യം കാബേജ് ഇല കൂടിത്തുടങ്ങി...
                        ഗോബി മഞ്ചൂരിയനും കോളീഫ്ലവർ ഫ്രൈയും വായിൽ വെള്ളമൂറ്റുന്ന വിഭവങ്ങളാണ്. രണ്ട് വർഷം മുമ്പ് എന്റെ മുറ്റത്ത് നിന്ന് തന്നെ എനിക്ക് പറിക്കാൻ കോളീഫ്ലവർ ഉണ്ടായിരുന്നു.ഇത്തവണയും കോളീഫ്ലവർ മൊട്ടിട്ടു...
              ബ്രക്കോളിയും ഞാൻ ആദ്യമായിട്ടാണ് നടുന്നത്.ഇതുവരെ തിന്നിട്ടും ഇല്ല. ചെടി നീണ്ട് നിവർന്ന് നെഞ്ചും വിരിച്ച് നിൽക്കുന്നു...
                     പച്ച കാബേജ് സർവ്വ സാധാരണമാണ്. വയലറ്റ് കാബേജ് ഊട്ടിയിൽ പോകുന്ന സമയത്ത് അവിടെ കടകളിൽ കാണാറുണ്ട്. ഞാനും വച്ചു നോക്കി രണ്ട് മൂന്ന് തൈകൾ. ഇനിയും വളരാനുണ്ട്. പുഴു ഇല തിന്നാൻ തുടങ്ങി.
                    ഈ സാധനം ഞങ്ങൾക്കെല്ലാവർക്കും പുതിയ ഒരു പച്ചക്കറി ഐറ്റമാണ്. പേർ  നോൾ കോൾ എന്നാണത്രെ.ഭാഷ ഏത് എന്ന് അറിയില്ല.കാബേജ് ഫാമിലിയിൽ പെടുന്നതാണ്. നോൾ കോൾ വളർന്ന് പന്തുപോലെയായി. 
                 ഒന്നര വർഷം മുമ്പ്, പടർന്ന് പന്തലിച്ച  ഒരു കാരറ്റ് ചെടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് ഒരു കുഞ്ഞ് കായ മാത്രം തന്നു. ഇത്തവണയും രണ്ട് ചെടി പിടിച്ച് വരുന്നുണ്ട്.

                 ഇതും അടുക്കളത്തോട്ടത്തിലെ നവാഗതനാണ്. മാർക്കറ്റിൽ മുഴുവൻ ചൈനീസ് മയമായപ്പോൾ പച്ചക്കറി ലോകവും മാറി നിന്നില്ല. ഇത് ചൈെനീസ് കാബേജ്.ഇല തോരൻ വയ്ക്കാം.വലുതായാൽ കാബേജ് പോലെ ഒരു സാധനവും കിട്ടും. ബഹുജോർ....
              കുറച്ച് മുളക് പറിച്ചപ്പോൾ കുസൃതിക്കുടുക്കകൾക്ക് അതുകൊണ്ട് തന്നെ കളിക്കണം. മണ്ണിലും മുളകിലും കളിച്ച് അവളും അവനും വളരട്ടെ എന്ന് ഞാനും കരുതി.

                 ഇതെല്ലാം എന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് കഷ്ടിച്ച് ഒരു സെന്റിൽ നിന്നുള്ള കാഴ്ചകളാണ്.
ഹരിത കേരളവും വിഷരഹിത പച്ചക്കറിയും ജൈവകൃഷിയും പ്രസംഗിച്ച് നടക്കുന്നതിനോടൊപ്പം ഒരു തൈ എങ്കിലും വീട്ടിൽ വച്ചാൽ കാണാനും രസം തിന്നാനും രസം...

Monday, January 01, 2018

ജനുവരി ഒന്ന്

പുതുവത്സരത്തിന്റെ
ആദ്യദിനം തന്നെ
അന്ത്യദിനമാകുന്ന
നിര്‍ഭാഗ്യ(ന്‍) ഞാന്‍.

Sunday, December 31, 2017

പുതുവര്‍ഷം വരുമ്പോള്‍...

              പുതുവര്‍ഷം വരുമ്പോള്‍ എന്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ നിറയുന്നത് പോസ്റ്റ്മാന്‍ ബാലേട്ടനാണ്. ഏകദേശം ഡിസംബര്‍ 15 മുതല്‍ ജനുവരി 5 വരെ അവധി ദിനങ്ങളിലൊഴികെ എല്ലാ ദിവസവും ബാലേട്ടന്‍ ഞങ്ങളുടെ കുന്ന് കയറി എത്തും - എനിക്കുള്ള ഗ്രീറ്റിംഗ് കാര്‍ഡുകളും കത്തുകളും തരാന്‍. ചില ദിവസങ്ങളില്‍ അഞ്ചും ആറും ഒക്കെ ഉരുപ്പടികള്‍ ഉണ്ടാകും. പത്ത് മണിയായാല്‍ ബാലേട്ടന്റെ വരവിനുള്ള ആ കാത്തിരിപ്പിന് ഒരു പ്രത്യേക സുഖം തന്നെയായിരുന്നു.

               ഈ സീസണില്‍ ലഭിക്കുന്ന തപാല്‍ ഉരുപ്പടികളില്‍ മിക്കവയും ആശംസാ കാര്‍ഡുകള്‍ ആയിരിക്കും. പ്രീഡിഗ്രിക്കും ഡിഗ്രിക്കും പി.ജിക്കും ഒപ്പം പഠിച്ചവരുടെതായിരുന്നു അതില്‍ കൂടുതലും. അറിയാത്ത ചിലര്‍ അയച്ചവയും ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. ആണ്‍‌കുട്ടികള്‍ അയക്കുന്ന കാര്‍ഡുകള്‍ പലതും ‘ലോക്കല്‍’ ആയിരിക്കും. 15 പൈസക്ക് കിട്ടിയിരുന്ന പോസ്റ്റ്കാര്‍ഡില്‍ ചിത്രം വരച്ച് അയച്ചവരും അയക്കുന്നവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.

                ഗ്രീറ്റിംഗ് കാര്‍ഡിനെപ്പറ്റി ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് നഷ്ടമായ ഒരു കാര്‍ഡിനെ ഓര്‍ത്ത് ഞാന്‍ ഇന്നും ദു:ഖിക്കാറുണ്ട്. ഞാന്‍ രണ്ടിലോ മൂന്നിലോ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് എന്റെ പിതാവിന് ആരോ അയച്ച കാര്‍ഡ് ആയിരുന്നു അത്. ഒരു പുഴയിലൂടെ വഞ്ചി തുഴയുന്ന ഒരാളുടെ ചിത്രമായിരുന്നു അതില്‍. ബാപ്പ എനിക്ക് തന്ന ആ കാര്‍ഡ് ഞാന്‍ ക്ലാസ്സില്‍ കൊണ്ടുപോയി. ഗ്രീറ്റിംഗ് കാര്‍ഡ് എന്നാല്‍ എന്ത് എന്നുപോലും അറിയാത്ത, ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികള്‍ക്ക് അത് കാണിക്കുന്നതിന് മുമ്പെ അധ്യാപകന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടു. അദ്ദേഹം ആ കാര്‍ഡ് വാങ്ങി. അത് എന്നെന്നേക്കുമായി എന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും പോയി.  പില്‍‌കാലത്ത് കാര്‍ഡ് വാങ്ങുമ്പോഴെല്ലാം ഞാന്‍ ഇത്തരം സീനറി തെരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ ഒരു കാരണവും അതായിരിക്കാം.

                 മറ്റൊരു കാര്‍ഡ് ഓര്‍മ്മ പ്രീഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് എന്റെ പേരില്‍ ബോയ്സ് ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് വന്ന ഒരു കാര്‍ഡ് ആണ്. " Love All , Trust Few , Follow One " എന്ന സന്ദേശമെഴുതി മൂന്ന് അരയന്നങ്ങള്‍ നീന്തിത്തുടിക്കുന്ന ചിത്രമുള്ള ഒരു കാര്‍ഡ്. അത് അയച്ചതാകട്ടെ അതേ കാലത്ത് ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സുകളില്‍ പഠിച്ചിരുന്ന ഗേള്‍‌സ് ഹോസ്റ്റലിലെ ഒരു കൂട്ടം പെണ്‍കുട്ടികളും. എന്റെ പേരില്‍ ആണ് വന്നതെങ്കിലും ഉള്ളടക്കം ഞങ്ങളെ എല്ലാവരെയും ഉദ്ദേശിച്ചായിരുന്നു. മേല്‍‌വിലാസം എഴുതിയ ഹാന്റ്‌റൈറ്റിംഗ് അടക്കം അന്ന് ചിലരുടെ “പ്രത്യേക ഗവേഷണത്തിന്” കാരണമായി.

                  കാര്‍ഡ് വാങ്ങാന്‍ ബാപ്പ പ്രത്യേകം പോക്കറ്റ് മണി അനുവദിക്കാത്തതിനാല്‍ വില കൂടിയ കാര്‍ഡുകള്‍ വാങ്ങാന്‍ അന്ന് എനിക്ക് നിര്‍വ്വാഹമില്ലായിരുന്നു. അതിനാല്‍ തന്നെ ചാര്‍ട്ട് പേപ്പര്‍ വാങ്ങി അതില്‍ ചിത്രം വരച്ച് (അത്യാവശ്യം നന്നായി വരക്കാന്‍ അറിയാമായിരുന്നു) ആശംസാ സന്ദേശം അയക്കുന്ന പതിവും എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. പി.ജി ക്ക് തളിപ്പറമ്പ് സര്‍ സയ്യിദ് കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് എന്റെ സീനിയര്‍ ആയിരുന്ന പെരുമ്പാവൂരുകാരന്‍ ബാബു അന്ന് (1996 ലോ 97ലോ) അവന് ഞാന്‍ അയച്ച ചില കാര്‍ഡുകള്‍ ഈ അടുത്ത് വാട്ട്സാപ്പിലൂടെ എനിക്ക് തിരികെ അയച്ചു തന്നു !! എനിക്ക് അന്ന് കിട്ടിയ മിക്ക കാര്‍ഡുകളും ഞാനും സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. പിന്നീടത് മക്കള്‍ കൈക്കലാക്കി.

                  ഇന്ന് ആശംസാകാര്‍ഡുകള്‍ ഒന്നും എനിക്കോ എന്റെ മക്കള്‍ക്കോ കിട്ടാറില്ല. എല്ലാവര്‍ക്കും വാട്ട്സാപ്പ് വഴി നിരവധി സന്ദേശങ്ങള്‍ ലഭിക്കുന്നു. അവ തുറന്ന് നോക്കുകപോലും ചെയ്യാതെ ഡെലീറ്റ് ചെയ്യപ്പെടുന്നു. കാലയവനികക്കുള്ളില്‍ മറഞ്ഞുപോയ ആശംസാകാര്‍ഡുകളെ സ്മരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ പുതുവര്‍ഷത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു.

                  ബൂലോകര്‍ക്കെല്ലാം പുതുവത്സരാശംസകള്‍ നേരുന്നു.

Friday, December 29, 2017

വീണ്ടും ചില ദൈവനിശ്ചയങ്ങള്‍

                  നിങ്ങളുടെ  നാട്ടില്‍ നിന്നും പത്ത് മുപ്പത്തഞ്ച് കിലോമീറ്റര്‍ അകലെ താമസിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ പിതാവിന്റെ ജ്യേഷ്ടന്റെ മകന്റെ മകന്റെ ഭാര്യയുടെ പിതാവിനെ നിങ്ങള്‍ക്ക് പരിചയം ഉണ്ടാകും എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല (വായനക്കാരില്‍ പലരും ഇപ്പോള്‍ ആ ബന്ധത്തിന്റെ നീളം കണക്ക് കൂട്ടുന്ന പ്രവൃത്തിയില്‍ ആയിരിക്കും).അപ്പോള്‍ നിഷ്കളങ്കനായ ഞാനും (!) അത് അറിയാതെ പോയതില്‍ ഒരു തെറ്റും ഇല്ല എന്ന മുന്‍‌കൂര്‍ ജാമ്യത്തോടെ തുടങ്ങട്ടെ.
                   കോഴിക്കോട് ഗവ. എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജില്‍ നിന്നും സ്ഥലം മാറ്റം കിട്ടിയ ശേഷം നാഷണല്‍ സര്‍വീസ് സ്കീമിന്റെ അവിടത്തെ ഒരു പരിപാടിയിലും പങ്കെടുത്തിട്ടില്ല എന്നാണ് എന്റെ ഓര്‍മ്മ. സപ്തദിന ക്യാമ്പ് രണ്ടെണ്ണം കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും എന്റെ ക്യാമ്പും അതേ സമയങ്ങളില്‍ ആ‍യതിനാല്‍ അവയില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ സാധിച്ചിരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ഇത്തവണ എന്റെ ക്യാമ്പ് ഓണാവധിക്ക് നടത്തിയതിനാല്‍ ക്രിസ്മസ് അവധിക്കാലത്ത് ഞാന്‍ സ്വതന്ത്രനായിരുന്നു. അതിനാല്‍ തന്നെ ബാലുശ്ശേരിക്കടുത്ത് നന്മണ്ടയില്‍ (ആരുടെ മണ്ടയില്‍ ഉദിച്ചതാണാവോ ഈ പേര്?) നടക്കുന്ന ഈ വര്‍ഷത്തെ ക്യാമ്പ് സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.
                    അങ്ങനെ ഇക്കഴിഞ്ഞ ഇരുപത്തിയാറാം തീയ്യതി നന്മണ്ടയില്‍ ഞാന്‍ കാല് കുത്തി.ക്യാമ്പ് നടക്കുന്ന നന്മണ്ട ഹൈസ്കൂളിന് മുന്നില്‍ ബസ് ഇറങ്ങിയ ഉടനെ മുന്‍ എന്‍.എസ്.എസ് വളണ്ടിയറും നന്മണ്ടക്കാരനുമായ അര്‍ഷദിനെ വിളിച്ച് ഞാന്‍ പള്ളി അന്വേഷിച്ചു. നേരെ എതിര്‍ഭാഗത്തെ കടകളുടെ പിന്നില്‍ പള്ളി ഉണ്ട് എന്ന് അറിയിച്ചെങ്കിലും എനിക്ക് കാണാന്‍ സാധിച്ചില്ല. തൊട്ടടുത്ത് നിന്നിരുന്ന സ്കൂള്‍ കുട്ടികളോട് ചോദിക്കാന്‍ മനസ്സ് തോന്നാത്തതിനാല്‍ ഞാന്‍ റോഡ് മുറിച്ച് മറുവശം കടന്നു.അവിടെ നിന്നും പോകുന്ന പോക്കറ്റ് റോഡിലേക്ക് നോക്കിയിട്ടും പള്ളി കണ്ടില്ല.തൊട്ടടുത്ത ഷോപ്പുകാരന്‍ കടയുടെ ഉള്ളില്‍ പോയി ഇരിക്കുന്നതിനാല്‍ അദ്ദേഹത്തെയും ഞാന്‍ ‘വെറുതെ’ വിട്ടു ! അടുത്ത ഷോപ്പില്‍ മുന്നില്‍ തന്നെ ഇരുന്ന താടിയും തലയും നരച്ച ഒരാളോട് ഞാന്‍ വഴി ചോദിച്ചു.അദ്ദേഹം അത് കൃത്യമായി പറഞ്ഞ് തന്നു, ഞാന്‍ പള്ളിയില്‍ കയറി സംഘമായി നമസ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു.അദ്ദേഹവും അതേ സമയം നമസ്കരിക്കാന്‍ അവിടെ എത്തി.
                     നമസ്കാരം കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങി ഞാന്‍ ഷൂ ധരിക്കുമ്പോള്‍ മേല്‍ദേഹം (?) എന്റെ അടുത്തെത്തി എന്നോട് ഊരും പേരും  അവിടെ എത്താനുള്ള കാരണങ്ങളും ആരാഞ്ഞു. എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജ് അധ്യാപകനാണ് ഞാന്‍ എന്നറിഞ്ഞതോടെ എഞ്ചിനീയറിംഗ് പഠനം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു.പി.ജി പഠനം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ മകളെപ്പറ്റിയും മരുമകന്‍ ഷമീമിനെപ്പറ്റിയും  അദ്ദേഹം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ നിസ്സംഗനായി ഞാന്‍ അതെല്ലാം കേട്ട് നിന്നു (നല്ല കേള്‍വിക്കാരനായതിന്റെ ഒരു സമ്മാനം ഞാന്‍ ഇവിടെ പറഞ്ഞിരുന്നു). ഷമീം ഫാറൂഖ് കോളേജിലെ റിട്ടയേഡ് അധ്യാപകന്‍ മുഹമ്മദ് സാറിന്റെ മകനാണെന്ന് കൂടി പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ തലച്ചോറില്‍ ഒരു സുനാമി ഉത്ഭവിച്ചു.
                   മൂന്ന് വര്‍ഷം ഫാറൂഖ് കോളേജില്‍ പഠിച്ചതിനാല്‍ അവിടത്തെ ഏകദേശം എല്ലാ റിട്ടയേഡ് അധ്യാപകരെയും എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ കോട്ടയത്തെ മത്താ‍യിമാരെപ്പോലെ കുറെ റിട്ടയേഡ് പ്രൊഫസര്‍ മുഹമ്മദുകള്‍ ഉള്ളതിനാല്‍ ഞാന്‍ അടുത്ത ക്ലൂ പ്രതീക്ഷിച്ചു. ഇസ്ലാമിക പണ്ഠിതനായ ഡോ.ഹുസൈന്‍ മടവൂരിന്റെ അയല്‍‌വാസിയാണെന്ന് കൂടി പറഞ്ഞതോടെ അശ്വമേധത്തിലെ ജി.എസ്.പ്രദീപിന്റെ ചുണ്ടിലെ ചിരി എന്റെ മുഖത്ത് പടര്‍ന്നു.
“നിങ്ങള്‍ പറയുന്ന പ്രൊഫസര്‍ മുഹമ്മദ് തറവട്ടത്ത് എന്റെ ഇക്കാക്കയാണ് ! ഞാന്‍ ആബിദ് തറവട്ടത്ത്...” കഴുത്തില്‍ തൂങ്ങിയിരുന്ന ഐ.ഡി കാര്‍ഡ് കാണിച്ച് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
                 സ്വന്തം മരുമകന്റെ എളാപ്പയായ എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതോടെ അദ്ദേഹം എന്നോട് വീണ്ടും ധാരാളം കാര്യങ്ങള്‍ സംസാരിച്ചു. ഊണിന് വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചെങ്കിലും ക്യാമ്പില്‍ ഊണ്‍ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ ഊരി.പക്ഷേ എന്നെ എന്തെങ്കിലും തന്ന് സല്‍ക്കരിച്ചേ അടങ്ങൂ എന്ന വാശിക്ക് മുമ്പില്‍ ഒരു ഓറഞ്ച് ജ്യൂസ് എന്റെ വയറ്റിലെത്തി.
                  ദൈവത്തിന്റെ നിശ്ചയങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും നമ്മെ ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തും. മുന്നില്‍ക്കണ്ട എല്ലാവരെയും ഒഴിവാക്കി  ഞാന്‍ അദ്ദേഹത്തോട് തന്നെ വഴി ചോദിച്ചതും പള്ളിയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം കുശലാന്വേഷണം നടത്തിയതും എല്ലാം ഇപ്പോഴും ഒരു അത്ഭുതമായി എന്റെ മനസ്സില്‍ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു.

Tuesday, December 26, 2017

ഒരു എള്ളുണ്ട പ്രണയം - 2

               യാത്രകള്‍ എപ്പോഴും പലതരം അനുഭവങ്ങളുടെ കലവറയാകാറുണ്ട് എന്ന് ഞാന്‍ മാത്രമല്ല പറഞ്ഞത് , യാത്രക്കാരായ എല്ലാവരും പറയാറുണ്ട്. ദീര്‍ഘദൂരം സീറ്റ് കിട്ടാതെ യാത്ര ചെയ്താല്‍ അത് അനുഭവങ്ങളുടെ കൊലവെറിയും ആകും. ഈ എള്ളുണ്ട പ്രണയം മൊട്ടിട്ടത് ഒരു യാത്രയിലാണ്.പൂവണിഞ്ഞത് ഒരു യാത്രയുടെ അവസാനത്തിലും. കാ പഴുത്തത് അടുത്ത യാത്രയുടെ അന്ന് രാവിലെയും.

              മാനന്തവാടിയില്‍ നിന്നും നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. അത്യാവശ്യം നല്ലൊരു ഉറക്കത്തിന് ശേഷം,  യാത്രയില്‍ ഞാന്‍ പതിവായി കരുതാറുള്ള പുസ്തകം കയ്യിലെടുത്തു. അന്ന് എന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നത് മാല്‍ഗുഡി ഡെയ്സിന്റെ കര്‍ത്താവ് ശ്രീ.ആര്‍.കെ നാരായണ്‍ എഴുതിയ ‘സ്വാമിയും കൂട്ടുകാരും’ എന്ന പുസ്തകമായിരുന്നു. പുറംചട്ടയിലെ പയ്യന്റെ കോലവും പുസ്തകത്തിന്റെ രൂപവും ഏറെ സാദൃശ്യം പുലര്‍ത്തിയതിനോട് ഞാന്‍ ഉത്തരവാദിയല്ലായിരുന്നു എന്ന് മാത്രമല്ല തീര്‍ത്തും നിരപരാധിയും കൂടിയായിരുന്നു.

              ബസ് ചുണ്ടേല്‍ അതോ വൈത്തിരിയോ എത്തിയപ്പോള്‍ കുറെ സ്ത്രീകള്‍ കയറി. അതില്‍ ഒരാള്‍ എന്റെ സീറ്റിലും മറ്റൊരാള്‍ തൊട്ടുമുന്നിലെ സീറ്റിലും ഇരുന്നു. ബാക്കിയുള്ളവര്‍ എവിടെപ്പോയി എന്ന് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചതേ ഇല്ല. ‘സ്വാമി‘യുടെ വീരശൂര പരാക്രമണങ്ങള്‍ എന്നെ പുസ്തകത്തില്‍ കെട്ടിയിട്ടതിനാല്‍ ഞാന്‍ എന്റെ സഹസീറ്റുകാരിയെ മൈന്റ് ചെയ്തതേ ഇല്ല. പക്ഷേ അല്പം കഴിഞ്ഞ് മുന്‍‌സീറ്റുകാരി എന്തോ ഒരു ‘ഈറ്റബിള്‍’ പിന്നിലേക്ക് നല്‍കി. ആ കശ്മലന്റെ സ്ത്രീലിംഗം തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന എന്നെ മൈന്റ് ചെയ്യാതെ അത് വായിലാക്കി!

               ബസ് അടുത്ത സ്റ്റോപ്പില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍  മുന്‍‌സീറ്റുകാരി കൈ കൊട്ടി വിളിച്ച് പുറത്ത് നില്‍ക്കുന്ന കപ്പലണ്ടി വണ്ടിക്കാരനില്‍ നിന്നും രണ്ട് പാക്കറ്റ് കടല വാങ്ങി, അതില്‍ ഒന്ന് ദേ വരുന്നു പിന്‍‌സീറ്റിലേക്ക് വീണ്ടും എന്നെ കൊതിപ്പിക്കാന്‍ !! ചൂട് കടലയുടെ ഗന്ധം എന്റെ നാസാരന്ദ്രങ്ങളില്‍ തുളച്ച് കയറി ആമാശയവും കടന്ന് വന്‍‌കുടലും കടന്ന് കടന്ന്....ദേ പുറത്തേക്ക്!! 

              രണ്ടു പേരും ടീച്ചര്‍മാരാണെന്ന് അവരുടെ ശമ്പള സംഭാഷണത്തില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പക്ഷെ ‘നീ ഉണ്ടില്ലെങ്കിലും നിന്റെ അയല്‍ക്കാരനെ ഉണ്ടിക്കുക’ എന്ന അടിസ്ഥാന പാഠം പോലും അറിയാത്ത ടീച്ചര്‍മാര്‍!! ഞാന്‍ വീണ്ടും ‘സ്വാമി‘യില്‍ ശരണമടഞ്ഞു.

               ബസ്സ് മുന്നോട്ട് പോകവെ മുന്‍സീറ്റും പിന്‍‌സീറ്റും തമ്മിലുള്ള റേഞ്ച് അകന്ന് അകന്ന് കട്ടായി. അപ്പോഴാണ് ‘ടീച്ചര്‍’ സ്വന്തം സീറ്റിലിരിക്കുന്ന ‘വായനക്കാരനെ’  ശ്രദ്ധിച്ചത്. പുസ്തകത്തിന്റെ പുറംചട്ട കണ്ടിട്ടാകും അവര്‍ പറഞ്ഞു...

“മിഠായിത്തെരുവില്‍ ഞായറാഴ്ച പോയാല്‍ ഇത്തരം നിരവധി പുസ്തകങ്ങള്‍ കിട്ടും...”

‘ഓഹ്...എല്ലാം തിന്ന് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ലോഹ്യം കൂടാന്‍ വന്നിരിക്കുന്നു...’ ഞാന്‍ മന്ത്രിച്ചു.

“സ്റ്റേഡിയത്തിന്റെ അടുത്ത് ഞായറാഴ്ച മാത്രമല്ല,  എല്ലാ ദിവസവും കിട്ടും ടീച്ചറേ...” ഞാനും വിട്ടില്ല.

“ആഹാ...അങ്ങനെയോ? സാര്‍ എവിടെയാ വര്‍ക്ക് ചെയ്യുന്നത്?”

“മാനന്തവാടി എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജില്‍...”

              പിന്നെ അവര്‍ പല കാര്യങ്ങളും ചോദിച്ചു. അവരുടെ മകള്‍ എഞ്ചിനീയറിംഗ് പഠനം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയതും ജോലി തേടുന്നതും എല്ലാം ആ സംഭാഷണത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി. ഇടക്ക് എപ്പോഴോ ഞങ്ങളും ‘ഔട്ട് ഓഫ് റേഞ്ച്’ ആയി സംഭാഷണം കട്ടായി. മുന്നിലെ ഒരു സീറ്റ് ഒഴിഞ്ഞതോടെ ടീച്ചര്‍ അങ്ങോട്ട് മാറി ഇരുന്നു.എന്റെ അടുത്ത് പുതിയ യാത്രക്കാരന്‍ ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു.

            ബസ് മുക്കത്ത് എത്തിയപ്പോള്‍ ടീച്ചര്‍ സ്വന്തം ബാഗ് തുറന്ന് ഒരു പൊതി എടുത്തു - ഒരു പാക്കറ്റ് എള്ളുണ്ട!

              സ്വാഭാവികമായും അത് മറ്റേ ടീച്ചര്‍ക്ക് നേരെ നീളുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് എന്റെ നേരെ പാക്കറ്റ് നീട്ടി ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞു 

“സാറേ...എടുത്തോളൂ!!” ഞാന്‍ ഒന്നെടുത്തു.

“ഒന്ന് അദ്ദേഹത്തിനും കൊടുക്കൂ...” എന്റെ തൊട്ടപ്പുറത്തെ ആളെ ചൂണ്ടി ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞു. 

‘വെറുതെയല്ല, മുല്ലപ്പൂമ്പൊടി ഏറ്റ് കിടക്കും കല്ലിനുമുണ്ട് സൌരഭ്യം എന്ന് കവി പാടിയത്’ എന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ എന്റെ സഹയാത്രികനായ കാരണത്താല്‍ അദ്ദേഹത്തിനും കിട്ടി ഒരു എള്ളുണ്ട!

              ആ എള്ളുണ്ടക്ക് പതിവിലും കവിഞ്ഞ രുചി തോന്നി. ബസ്സ് അരീക്കോട് എത്തിയപ്പോള്‍ ടീച്ചര്‍ക്ക് ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ച് ഞാന്‍ ഇറങ്ങി. മുന്നില്‍ കണ്ട ബേക്കറിയില്‍ കയറി ഒരു പാക്കറ്റ് എള്ളുണ്ട വാങ്ങി - എനിക്ക് കിട്ടിയ സ്നേഹസമ്മാനത്തിന്റെ രുചി എന്റെ കുടുംബവുമായി പങ്കുവയ്ക്കാന്‍.

വീണ്ടും എള്ളുണ്ട രുചി അറിയാന്‍ ഇതുവരെ പിന്നെ ടീച്ചറെ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല.