സഹ്യാദ്രി യാത്ര - 2

സഹ്യാദ്രി യാത്ര - 1

2019 ൽ ടീം 87 SSC ആദ്യമായി ഒത്തുചേർന്നതിന് ശേഷം പലതരം പരിപാടികളും ഗ്രൂപ്പിൻ്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടത്തി വരുന്നുണ്ട്. നിരവധി വിനോദയാത്രകളും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. കഴിഞ്ഞ വർഷം കാശ്മീരിലേക്ക് നടത്തിയ യാത്രയാണ് ഇതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനം. ആ യാത്രയോട് കൂടിയാണ് ഗ്രൂപ്പിൻ്റെ കീഴിൽ ആൾ ഇന്ത്യാ യാത്രകൾ ഇനിയും സംഘടിപ്പിക്കണം എന്ന ആശയം ഉടലെടുത്തത്. അതു പ്രകാരമാണ് ഈ വർഷം മുംബൈയും പരിസര പ്രദേശങ്ങളും കാണാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചത്. കാശ്മീർ യാത്രയിൽ പങ്കെടുത്ത നുസൈബ, നിശീധിനി, ശൈഖ് മുജീബ്, മെഹ്ബൂബ് , ഫൈസൽ എന്നിവർക്ക് പുറമെ ഇത്തവണ ബഷീർ മാസ്റ്ററും ഞങ്ങളോടൊപ്പം കൂടി.

എനിക്ക് പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലമായതിനാൽ മുംബൈ യാത്രക്ക് മുമ്പേ ഞാൻ എൻ്റെ ഡിഗ്രി സഹപാഠികളായ സുധീറിനെയും സിന്ധുവിനെയും ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു. സുധീർ ഭാഭ അറ്റോമിക് റിസർച്ച് സെൻ്ററിൽ ഡോക്ടറായും സിന്ധു സൗത്ത് മുംബൈയിലെ ഒരു സ്‌കൂളിൽ ടീച്ചറായും ജോലി ചെയ്യുന്നു. രണ്ട് പേരും തന്ന നിർദ്ദേശങ്ങൾക്ക്  അനുസരിച്ചാണ് യാത്രയും താമസവും മറ്റും ആസൂത്രണം ചെയ്തത്. ഒപ്പം ഒരു മാസം മുമ്പ് ഇതേ റൂട്ടിൽ യാത്ര ചെയ്ത എൻ്റെ അനിയനോടും ഒരാഴ്ച മുമ്പ് മഥേരൻ - മുംബൈ യാത്ര നടത്തിയ എൻ്റെ മൂത്ത മകളോടും അഭിപ്രായങ്ങൾ ആരാഞ്ഞു.

തിരുവനന്തപുരത്ത് നിന്നും ലോകമാന്യതിലക് ടെർമിനസ് വരെ പോകുന്ന നേത്രാവതി എക്സ്പ്രസിൽ ആയിരുന്നു കോഴിക്കോട് നിന്നും വൈകിട്ട് അഞ്ചര മണിക്ക് ഞങ്ങൾ കയറിയത്. കഴിഞ്ഞ തവണ ട്രെയിനിൽ വെച്ച് പാതിരാത്രി അല്പസമയം "കാണാതായ" മെഹ്ബൂവിനെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കാനായി മുജീബിനും മെഹ്ബുവിനും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു ടിക്കറ്റ് എടുത്തത്. ടൂർ ദിവസങ്ങളിലെ പകരക്കാരന് മത്സ്യക്കച്ചവടത്തിൻ്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകാൻ പാതിരാത്രി മുജീബ് എഴുന്നേൽക്കണം എന്നതിനാൽ മുജീബ് ആ ജോലി സസന്തോഷം ഏറ്റെടുത്തു. രാത്രി ഒമ്പത് മണിയോടെ ബഷീർ മാസ്റ്റർക്ക് ഒരു ഫോൺ കോൾ വന്നു. ബഷീർ ഫോണെടുത്ത് പതിയെ എന്തൊക്കെയോ പറയാൻ തുടങ്ങി.

"കണ്ടോളിൻ... സ്നേഹമുള്ള ഭാര്യമാർ അങ്ങനെയാ ... എവിടെ എത്തി എന്നും ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ എന്നും എല്ലാം വിളിച്ചന്വേഷിക്കും.." ഫൈസലിനെയും മെഹ്ബൂബിനെയും നോക്കി നുസൈബ പറഞ്ഞു.

"ങാ.... സ്നേഹമുള്ള ഭർത്താക്കന്മാരും അങ്ങനെയാ ... നിനക്ക് ഇതുവരെ വിളി വന്നില്ലല്ലോ?" ഫൈസൽ തിരിച്ചടിച്ചു.

".... നിന്നോട് ഞാൻ മര്യാദക്ക് പറഞ്ഞതല്ലേ ... ഇനി അനുഭവിച്ചോ.." ഫോണിലൂടെയുള്ള ബഷീർ മാസ്റ്ററുടെ സംസാരത്തിൻ്റെ ടോൺ ക്രമേണ മാറാൻ തുടങ്ങി. താമസിയാതെ ശകാരവാക്കുകളുടെ ശരങ്ങൾ ചീറിപ്പായാൻ തുടങ്ങി.  "സ്നേഹമുള്ള ഭാര്യ" യല്ല ബഷീർ മാസ്റ്ററെ വിളിച്ചത് എന്ന് ഞങ്ങൾക്കെല്ലാവർക്കും ബോധ്യമായി. അധികം താമസിയാതെ ഫോൺ കട്ടായി. 

റിട്ടയർമെൻ്റിിന് മുമ്പായി ലീവിൽ പ്രവേശിച്ച ബഷീർ മാസ്റ്റർക്ക് പകരമായി, ഹെഡ് മാസ്റ്റർ പദവിയിലേക്ക് രണ്ട് സ്ത്രീകൾ നടത്തുന്ന കസേര കളിയുടെ ഭാഗമായുള്ള ഫോൺ കാളുകൾ തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിലും ബഷീർ മാസ്റ്റർക്ക് വന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. മൊബൈൽ റേഞ്ചില്ലാത്ത മഥേരനിൽ മാത്രമാണ് ബഷീർ മാസ്റ്ററുടെ ചെവിക്ക് അല്പം ആശ്വാസവും വായക്ക് കുറച്ച് വിശ്രമവും കിട്ടിയത്.

ടിക്കറ്റ് ഓൺലൈനിൽ ലേറ്റായി എടുത്തതിനാൽ, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒരേ കോച്ചിൽ ആയിരുന്നെങ്കിലും വ്യത്യസ്ത കാബിനുകളിൽ ആയിരുന്നു. അതിനാൽ, കാശ്മീർ യാത്രയിലെപ്പോലെ ഒരു യാത്രാ വൈബ് ഉണ്ടാക്കി അതിലേക്ക് ഒരു മല്ലിക ടീച്ചറെ ആകർഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് സാധിച്ചില്ല. ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂർ ഓടിക്കിതച്ച് കേരളവും കർണ്ണാടകയും ഗോവയും കടന്ന് മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ലോകമാന്യതിലക് ടെർമിനസിൽ വൈകിട്ട് 5.30 ന് നേത്രാവതി എക്‌സ്പ്രസ് ചെന്ന് നിന്നു.

സ്റ്റേഷൻ്റെ ഒരു അറ്റത്തുള്ള തിലക് നഗർ സ്റ്റേഷനിൽ നടന്നെത്തി മുംബൈ ഛത്രപതി ശിവജി ടെർമിനസിലേക്ക് (സി.എസ്. ടി) ഞങ്ങൾ സബ് അർബൻ ട്രെയിനിൽ കയറി. മുംബൈ സബ് അർബൻ ട്രെയിനിലെ എൻ്റെ ആദ്യയാത്രയായിരുന്നു അത്. ജീവിത യാത്രയുടെ വേഗത ഈ ട്രെയിനിലെ ഓരോ നിമിഷങ്ങളിലും ഞങ്ങൾ നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചു. 

വൈകിട്ട് ആറരയോടെ ഞങ്ങൾ സി എസ് ടി യിൽ ട്രെയിനിറങ്ങി. സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും അഞ്ഞൂറ് മീറ്റർ മാത്രം അകലെയുള്ള തലശ്ശേരിക്കാർ നടത്തുന്ന സൊസൈറ്റി ഹോട്ടലിലേക്ക് ഞങ്ങൾ നടന്നു.എ സി ഡോർമിറ്ററി (Rs 350 per night) ഫുൾ ആയതിനാൽ ഉടമ ഗഫൂർക്ക തന്നെ മറ്റൊരു മലയാളി ഹോട്ടലിൽ ഞങ്ങൾക്ക് റൂം ശരിയാക്കിത്തന്നു. രണ്ട് എ സി റൂമുകൾക്കും കൂടി ഏഴായിരം രൂപയായി എന്ന് മാത്രം. കുളിച്ച് ഫ്രഷായി ഭക്ഷണവും കഴിച്ച ശേഷം രാത്രി തന്നെ ഞങ്ങൾ മുംബൈ കാണാനിറങ്ങി.

(തുടരും...)

സഹ്യാദ്രി യാത്ര - 1

1992 ൽ ഞാൻ ഡിഗ്രി പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷമാണ് എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പിതാവ് എന്നെ  പല സ്ഥലങ്ങളിലേക്കും ഒറ്റക്ക് അയക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. അലീഗഡ് മുസ്‌ലിം സർവ്വകലാശാലയിൽ പി.ജി പ്രവേശനത്തിനുള്ള പരീക്ഷ എഴുതാനായിരുന്നു ആദ്യ യാത്ര. ഡിഗ്രി ക്ലാസ്മേറ്റായ കോഴിക്കോട്ടുകാരൻ ഹാരിസും അന്ന് കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യ ദീർഘദൂര യാത്രയായതിനാൽ എനിക്ക് അവനും അവന് ഞാനും അന്ന് തുണയായി.രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം  അലീഗഡിൽ താമസിച്ചിട്ടും സർവ്വകലാശാലയുടെ ഒരു മൂല മാത്രമേ അന്ന് കാണാൻ സാധിച്ചുള്ളൂ. ഡൽഹി കൂടി കണ്ട ശേഷമാണ് അന്ന് തിരിച്ചു പോന്നത്. എൻ്റെ ഉത്തരേന്ത്യൻ യാത്രകളുടെ തുടക്കം അതായിരുന്നു.

ആദ്യ ഡൽഹി യാത്ര കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ തിരിച്ചെത്തിയതോടെ എനിക്കും എൻ്റെ പിതാവിനും ഒരാത്മവിശ്വാസം വന്നു. അതിൻ്റെ ബലത്തിലായിരുന്നു 1992 ൽ തന്നെ ബോംബെ മഹാനഗരത്തിലേക്ക് ബാപ്പ എന്നെ ഒറ്റക്ക് വിട്ടത്.ഭാഭ അറ്റോമിക് റിസർച്ച് സെൻ്ററിൽ സയൻ്റിഫിക് അസിസ്റ്റൻ്റ് തസ്തികയിൽ ജോലിക്കായുള്ള മത്സര പരീക്ഷക്കായിരുന്നു അന്ന് ബോംബെയിൽ പോയത്. കൊങ്കൺ പാത അന്ന് തുറന്നിരുന്നില്ല. അതിനാൽ മംഗലാപുരം വരെ ട്രെയിനിലും അവിടന്നങ്ങോട്ട് ബസ്സിലും പോകണമായിരുന്നു. എങ്കിലും എന്നെ വിടാൻ ബാപ്പാക്ക് യാതൊരു പേടിയും തോന്നിയില്ല.  ആ യാത്രയുടെ ദൂരത്തെപ്പറ്റി ഒരറിവും എനിക്ക് ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഞാനും ഒരു ക്യാഹെ മൂഡിലായിരുന്നു.

മംഗലാപുരത്തിനും ബോംബെക്കും മദ്ധ്യേയുള്ള ഒരു സ്ഥലമാണ് ഭട്കൽ.അരീക്കാട്ടുകാർ പലരും അന്ന് ഭട്കലിൽ എഞ്ചിനിയറിംഗിന് പഠിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഭട്കൽ കഴിഞ്ഞ് തൊട്ടടുത്ത സിറ്റിയായ കുംട്ടയിൽ എൻ്റെ കസിൻസ് അടക്കമുള്ള ധാരാളം നാട്ടുകാർ ഡിപ്ലോമക്കും പഠിച്ചിരുന്നു. അതിനാൽ, കുംട്ടയിൽ ഇറങ്ങി ഒരു ദിവസം വിശ്രമിച്ച ശേഷം യാത്ര തുടർന്നാൽ മതി എന്ന് ആരോ എന്നെ ഉപദേശിച്ചു. ഞാനത് സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.

പിറ്റേന്ന് കുംട്ടയിൽ നിന്ന് ബോംബെയിലേക്ക് ഞാൻ ബസ് കയറി. ന്യൂ ബോംബെയിലെ വാഷി എന്ന സ്ഥലത്തായിരുന്നു എനിക്ക് ഇറങ്ങേണ്ടത്. ബസ് കണ്ടക്ടർ ഒരു മലയാളി ആയതിനാൽ എന്നെ കൃത്യമായ സ്ഥലത്ത് തന്നെ ഇറക്കിത്തന്നു. അവിടെ നിന്ന് ഓട്ടോ പിടിച്ച് എൻ്റെ ആതിഥേയനെ ഞാൻ കണ്ടെത്തുക തന്നെ ചെയ്തു. സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞ നേരമായിട്ട് പോലും, ഞാനതു വരെ കാണാത്തതും അറിയാത്തതുമായ ഒരാളെ ബോംബെ നഗരത്തിൽ തെരഞ്ഞു കണ്ടുപിടിച്ചു എന്നുള്ളത് പിന്നീടുള്ള എൻ്റെ എല്ലാ യാത്രകളിലും എനിക്ക് നൽകുന്ന ആത്മവിശ്വാസം ചെറുതൊന്നുമല്ല. 

ഭാഭ അറ്റോമിക് റിസർച്ച് സെൻ്ററിൽ പോയി ഞാൻ പരീക്ഷ എഴുതി. അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ റിസൾട്ട് അറിയും എന്നതിനാൽ സമയം കളയാനായി ഞാൻ തൊട്ടടുത്ത സബ് അർബൻ റെയിൽവെ സ്റ്റേഷനിൽ പോയി ട്രെയിനുകൾ വരുന്നതും പോകുന്നതും ആളുകൾ തിക്കിത്തിരക്കി കയറുന്നതും ഇറങ്ങുന്നതും ഒരു തെരുവ് കച്ചവടക്കാരൻ പലതരം മാഗസിനുകൾ വില്ക്കുന്നതും മറ്റും നോക്കി നിന്ന് സമയം കളഞ്ഞു. വൈകിട്ട് റിസൾട്ട് വന്നപ്പോൾ ഞാൻ പരീക്ഷ പാസായിരുന്നു ! പിറ്റേ ദിവസം നടന്ന ഇൻ്റർവ്യൂവിൽ ഞാൻ പരാജയപ്പെട്ടതിനാൽ ഇന്ന് എനിക്ക് എൻ്റെ പല സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളും അനുഭവിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു.

അന്ന് ഞാൻ എത്തിപ്പെട്ട ബോംബെയും ഭാഭ അറ്റോമിക് റിസർച്ച് സെൻ്റർ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ട്രോംബെയും ഇന്നത്തെ മുംബൈയും ഒന്നല്ല എന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്. മുംബൈ നഗരത്തിൽ നിന്നും മുപ്പത് കിലോമീറ്ററിലധികം മാറിയാണ് വാഷി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ മുംബൈ കാണുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ എൻ്റെ മൂത്ത മക്കൾ രണ്ട് പേരും മുംബൈ കാണുകയും ചെയ്തു. മുംബൈയിൽ നിന്നും എൺപത് കിലോമീറ്റർ മാത്രം അകലെയുള്ള മഥേരൻ യാത്ര ഇപ്പോൾ ഒരു ട്രെൻഡ് കൂടി ആയതോടെ എൻ്റെ പത്താം ക്ലാസ് കൂട്ടായ്മയുടെ ഈ വർഷത്തെ വിനോദ യാത്ര മഹാരാഷ്ട്രയിലേക്കാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. 

സഹ്യാദ്രി യാത്ര എന്ന് പേരിട്ട് ഒരാഴ്ച നീണ്ടു നിൽക്കുന്ന പരിപാടിയായിരുന്നു പ്ലാൻ ചെയ്തത്. മുംബൈ, പൂനെ, ലോണവാലെ, മഥേരൻ എന്നിവിടങ്ങളിൽ ഓരോ ദിവസം വീതം താമസിച്ച് കൊണ്ടുള്ള ഞങ്ങളുടെ സഹ്യാദ്രി യാത്ര, കഴിഞ്ഞ വർഷത്തെ ഇതേ ടീമിൻ്റെ കാശ്മീർ യാത്രാ തിയ്യതിയിലേക്ക് തന്നെ നിശ്ചയിച്ചു.

Next: സഹ്യാദ്രി യാത്ര 2

ഫ്രോസൺ മാംഗോ

കഴിഞ്ഞ ദിവസം മോളെ കാണാൻ അവളുടെ സഹപാഠികളിൽ ചിലർ വീട്ടിൽ വന്നു. അതിഥികൾക്ക് കുടിക്കാനായി എൻ്റെ ഭാര്യ ജ്യൂസ് തയ്യാറാക്കി. അതിൽ നിന്ന് ഒരു ഗ്ലാസ് എനിക്കും തന്നു.

"ങ്ങേ !!" ഞാനൊന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി. ജ്യൂസിന് മാങ്ങയുടെ രുചി! 

ഈ സീസണിലെ പഴുത്ത മാങ്ങ വിപണിയിൽ ലഭ്യമായിത്തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. മാങ്കോ പൾപ്പ് ഞാൻ ഇതുവരെ ഭാര്യക്ക് വാങ്ങിക്കൊടുത്തിട്ടുമില്ല. പിന്നെ എവിടെ നിന്ന് ഈ മാങ്കോ ജ്യൂസ് ഉണ്ടായി എന്നറിയാൻ എനിക്ക് ഔത്സുക്യം തോന്നി.

"ഇത് ഏതാ മാങ്ങയാണെന്നറിയോ?" എൻ്റെ മുഖഭാവം കണ്ട ഭാര്യ എന്നോട് ചോദിച്ചു. പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല.

"ഇന്നലെ ഫ്രീസർ തുറന്നപ്പോ ഒരു പെട്ടിയിൽ അടച്ച നിലയിൽ പഴുത്ത മാങ്ങ... നിങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ മെയ് മാസത്തിൽ വച്ചതാ...."

"യാ കുദാ... സൂപ്പർ .... ഒരു കേടും പറ്റിയില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല .... അതേ രുചിയും..." ഞാൻ പറഞ്ഞു.

"മക്കൾ വന്നപ്പോ ജ്യൂസടിക്കാൻ ഒരു വെറൈറ്റി സാധനവുമായി ..."

"അത് നന്നായി" ഞാൻ ഭാര്യയെ അഭിനന്ദിച്ചു.

2026 ലെ മാങ്ങാ സീസണിൽ  ആയിരത്തിലധികം മാങ്ങകളാണ്  മുറ്റത്തെ മൂന്ന് നാടൻ മാവുകളിൽ നിന്നായി എനിക്ക് കിട്ടിയത്.  നേരത്തെ അറിയുന്നതും അറിയാത്തതുമായ, മാങ്ങ കൊണ്ടുള്ള നിരവധി വിഭവങ്ങൾ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കി. ആദ്യമായി പരീക്ഷിച്ചതായിട്ടും എല്ലാം നല്ല രുചി തോന്നി. ഓരോ ഐറ്റവും തീർന്ന് പോകുമ്പോൾ അന്ന് കൂടുതൽ ഉണ്ടാക്കാത്തതിൽ ദുഃഖവും തോന്നി.

സീസണിൻ്റെ അവസാനത്തോടടുത്ത് വളരെയധികം മാങ്ങകൾ ഒന്നിച്ച് പഴുത്തപ്പോഴാണ് ശരിക്കും സങ്കടം തോന്നിയത്. മൂന്ന് ദിവസം അത്താഴം മാങ്ങ മാത്രമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും തീരാതെ വന്നപ്പോഴാണ് പഴുത്ത മാങ്ങ കേട് വരാതെ സൂക്ഷിച്ച് വയ്ക്കാനുള്ള വഴി തേടിയത്. വെറുതെ ഫ്രീസറിൽ എടുത്ത് വയ്ക്കാനും തൊലി ചെത്തി ഉപ്പ് പുരട്ടി വയ്ക്കാനും എല്ലാമായിരുന്നു പലരും തന്ന നിർദ്ദേശങ്ങൾ.

അപ്പോഴാണ് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു രീതി ആരോ പറഞ്ഞു തന്നത്. മാങ്ങ തൊലി കളഞ്ഞ് നീളത്തിൽ അരിഞ്ഞെടുത്ത് അല്പം തേൻ പുരട്ടി ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കണ്ടയിനറിൽ ആക്കി ഐസ് കെട്ടാതിരിക്കാൻ മുകളിൽ ഒരു ഫോയിൽ പേപ്പറും വെച്ച് ഭദ്രമായി മൂടി വെച്ചാൽ ഒരു വർഷം വരെ സൂക്ഷിക്കാം എന്നായിരുന്നു പറഞ്ഞത്. അങ്ങനെ മാങ്ങ ഇല്ലാത്ത കാലത്ത് തിന്നാൻ വേണ്ടി ഞാൻ ആ പറഞ്ഞത് പോലെ ചെയ്തു. ഞാനതങ്ങ് മറന്ന് പോവുകയും ചെയ്തു! പ്രസ്തുത മാങ്ങയാണ് ഭാര്യ കൃത്യ സമയത്ത് കണ്ടെത്തിയത്! 

"ഈ വർഷം ഇനി കുറച്ചധികം സൂക്ഷിച്ച് വയ്ക്കണം" ഭാര്യ ഇപ്പോഴേ തീരുമാനിച്ച് കഴിഞ്ഞു. മാങ്ങ ധാരാളം കിട്ടിയാൽ , കഴിഞ്ഞ വർഷം വിജയകരമായി പൂർത്തിയാക്കിയ എല്ലാ സാധനങ്ങളും വീണ്ടും ഉണ്ടാക്കാൻ ഞാനും ഉദ്ദേശിക്കുന്നു.

നൂറ് സിംഹാസനങ്ങൾ

നൂറ് സിംഹാസനങ്ങൾ എന്ന പുസ്തകത്തെപ്പറ്റി ഞാൻ എവിടെയൊക്കെയോ കേട്ടിരുന്നു. ബട്ട്, എന്തു കൊണ്ടോ വായിക്കണം എന്നൊരാഗ്രഹം ഉണ്ടായില്ല. കാരണം പുസ്തകത്തിൻ്റെ തലക്കെട്ട് തന്നെ. അല്ലെങ്കിലും ചില പുസ്തകങ്ങളുടെ തലക്കെട്ടുകൾ എന്നെ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നും അകറ്റാറുണ്ട്. ഫിർ ഭീ, മഥേരൻ യാത്ര കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുമ്പോൾ, സഹയാത്രികൻ്റെ കയ്യിൽ പ്രസ്തുത പുസ്തകവും എൻ്റെ കയ്യിൽ ഒന്നര മണിക്കൂർ സമയവും ഒത്തുവന്നു. ആ ഒറ്റ ഇരുപ്പിന് നൂറ് സിംഹാസനങ്ങൾ എന്നെയും ഞാൻ അതിനെയും കീഴടക്കി.

നായാടി വിഭാഗത്തിൽ പെട്ട ഒരാൾ ഐ.എ.എസ് ഉദ്യോഗസ്ഥനാകുന്നതും സർവ്വീസിൽ അയാൾ ജാതിയുടെ പേരിൽ നേരിടുന്ന നിരന്തര പീഢനങ്ങളും ആണ് നോവലിൻ്റെ പ്രമേയം. എരിതീയിൽ എണ്ണ ഒഴിക്കാനെന്ന പോലെ മാനസിക രോഗിയായ അയാളുടെ അമ്മയുടെ ചെയ്തികൾ അയാളെ  എല്ലാവർക്കും മുമ്പിൽ നാണം കെടുത്തുന്നു. എന്നിട്ടും ആ അമ്മയെ മകൻ സ്നേഹം കൊണ്ട് മൂടുന്നത് കാണുമ്പോൾ വായനക്കാരൻ്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമാകും.

കുപ്പായമിടുന്നതും കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നതും നായാടികൾക്ക് യോജിച്ചതല്ല. പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ അവർ പുറത്തിറങ്ങാറും ഇല്ല. രാത്രിയിൽ ഏതെങ്കിലും കുപ്പത്തൊട്ടിക്കടുത്ത്  ഭക്ഷണത്തിനായി തെരുവ് പട്ടിയുമായി കലപില കൂടും. ചത്ത പെരുച്ചാഴിയെയും മറ്റും ഭക്ഷണമാക്കും. ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു നായാടിയുടെ ജീവിതം വായിക്കുന്ന ഏതൊരാളും അത്തരം ഒരു ജീവിതം ഉണ്ടാകരുതേ എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ച് പോകും. ഇതിനെയെല്ലാം അതിജീവിച്ച് ഒരു ജോലി നേടിയാലും സമൂഹം അവനെ അംഗീകരിക്കില്ല. ആ കഥയാണ് നൂറ് സിംഹാസനങ്ങൾ പറയുന്നത്.

മകൻ ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥനായത് അറിയാത്ത അമ്മ അവൻ്റെ വസ്ത്രത്തിൽ പിടിച്ച്  "നായാടിക്ക് എതുക്കൂടെ തമ്പ്രാൻ കളസം? വേണ്ടാണ്ടേ ഊരി ഇട്ടുടുടേ ..." എന്ന് പറയുമ്പോൾ ഒരു ദളിതൻ്റെ ഹൃദയ വേദനയാണ് വായനക്കാരൻ അനുഭവിക്കുന്നത്. "നീ തമ്പ്രാൻ കശേരയിലെ ഇരിപ്പിയാടീ... അയ്യോ .... അയ്യോ" എന്ന് മാറിലടിച്ച് നിലവിളിക്കുന്ന ആ അമ്മ ഈ കസേരകളെ എത്രകണ്ട് ഭയക്കുന്നു എന്ന് വായനക്കാരന് കൃത്യമായി മനസ്സിലാകും.

കുപ്പയിൽ നിന്നും കിട്ടിയത് എന്തെങ്കിലും ഭക്ഷിക്കുന്ന മാനസിക രോഗിയായ അമ്മ തൻ്റെ അരുമ മകനെയും മാലിന്യം തീറ്റിച്ചപ്പോഴാണ് അയാൾക്ക് അമ്മയോട് അല്പമെങ്കിലും  നീരസം തോന്നുന്നത്.അമ്മയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൻ്റെ പേരിൽ ഭാര്യ ഉപേക്ഷിക്കാൻ തുനിഞ്ഞിട്ടും അയാൾ സ്വന്തം അമ്മയുടെ പക്ഷത്ത് നില്ക്കുമ്പോൾ ആ സ്നേഹത്തിൻ്റെ ആഴം അളക്കാൻ ഒരു ഉപകരണത്തിനും സാധിക്കില്ല എന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. 

അമ്മയെ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് , തൻ്റെ സമുദായത്തിൻ്റെ ദുഃസ്ഥിതി മാറ്റൽ അത്ര എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല എന്ന് അവസാനം അയാൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. "ഈ ഭിക്ഷക്കാരിത്തള്ളയെ കുഴിച്ചിട്ട്, ഇവളുടെ ഹൃദയം അതിൻ്റെ എല്ലാ വിശപ്പുകളും ശമിച്ച് ദ്രവിച്ച് മണ്ണായി മാറണമെങ്കിൽ എനിക്കിനിയും നൂറ് സിംഹാസനങ്ങൾ വേണം" എന്ന നോവലിൻ്റെ അവസാന വരികൾ ആ നിരാശാബോധം വ്യക്തമാക്കുന്നതോടൊപ്പം മുന്നോട്ടുള്ള കുതിപ്പിൻ്റെ ഒരു സൂചനയും നൽകുന്നു.

തകഴിയുടെ തോട്ടിയുടെ മകൻ എന്ന നോവലിൽ, തൻ്റെ മകനെങ്കിലും തോട്ടിയാകാതിരിക്കാൻ അവനെ മികച്ച സ്‌കൂളിൽ ചേർക്കുകയും അവനെ ആലിംഗനം പോലും ചെയ്യാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഇവിടെയും നായാടിയായ ഐ എ എസ് കാരൻ തൻ്റെ മകനെങ്കിലും ഒരു നായാടിയായി അറിയപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടത്തുന്നു. ഈ ഒരു സാമ്യത മാത്രമാണ് "ചെറിയൊരു പ്രശ്നമായി" എനിക്ക് തോന്നിയത്.

പുസ്തകം: നൂറ് സിംഹാസനങ്ങൾ
രചയിതാവ് : ജയമോഹൻ 
പ്രസാധനം: ലോഗോസ് ബുക്‌സ്
പേജ് : 74
വില: 70 രൂപ

കൊല്ലങ്കോട് യാത്ര - 2

കൊല്ലങ്കോട് യാത്ര - 1

പ്രകൃതി ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ ഞങ്ങൾ ചെല്ലപ്പൻ ചേട്ടന്റെ ചായക്കട കണ്ടിരുന്നു. തിരക്ക് കാരണം മടക്കത്തിൽ കയറാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. അത് വളരെ നന്നാവുകയും ചെയ്തു. ഉച്ച സമയമായതിനാൽ കടയിലെ തിരക്ക് ഒഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞങ്ങളാഗ്രഹിച്ച പോലെ ചെല്ലപ്പൻ ചേട്ടനെ ഞങ്ങളെ കൂടെ ഇരുത്താനും അല്പസമയം സംസാരിച്ചിരിക്കാനും അക്കാരണത്താൽ സാധിച്ചു. ചായയും പരിപ്പ്  വടയും ഉണ്ണിയപ്പവും എല്ലാം വാങ്ങി കഴിച്ചു. നല്ല വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ എല്ലാറ്റിനും പതിവിലും കൂടുതൽ രുചിയും തോന്നി. ചെല്ലപ്പൻ ചേട്ടനോട് വഴി ചോദിച്ച് സീതാർകുണ്ട് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേക്ക് ഞങ്ങൾ നീങ്ങി.

സീതാർകുണ്ട് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിലാണ് താമരപ്പാടം എന്ന സ്ഥലം കാണാനുള്ളത്. നെല്ലിയാമ്പതി മലനിരകളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പച്ചനിറത്തിലുള്ള നെൽവയലുകളും തെങ്ങിൻതോപ്പുകളും ആണ് കൊല്ലങ്കോടിൻ്റെ  ഗ്രാമീണ ഭംഗി നിലനിർത്തുന്നത്. താമരപ്പാടം അത്തരം വയലുകളുടെ ഒരു മഹാ സമ്മേളനമാണ്. സഞ്ചാരികളെ കൂടുതൽ ആകർഷിക്കാനായി നെൽകൃഷിക്ക് ചുറ്റും ചെണ്ടുമല്ലികൾ നട്ടും ഇടക്കിടെ കമാനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയും ഏറുമാടങ്ങൾ കെട്ടിയും വിശ്രമ കേന്ദ്രങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചും ഭംഗി കൂട്ടിയ ഭാഗമാണ് താമരപ്പാടം. നാല്പതു രൂപയാണ് പ്രവേശന ഫീസ്.

നെൽകൃഷിയുള്ള പാടവരമ്പിലൂടെ സൈക്കിൾ ചവിട്ടുന്നതിൻ്റെ നിരവധി ദൃശ്യങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. മനോഹരമായ ഒരു ദൃശ്യാനുഭവമാണ് എപ്പോഴും അവ തന്നിട്ടുള്ളത്. അതിനാൽ ലിദു മോൻ്റെ സൈക്കിളും ഇത്തവണ ഞാൻ കാറിൽ കയറ്റിയിരുന്നു. താമരപ്പാടത്ത് കൂടിയുള്ള സൈക്കിൾ യാത്രക്ക് ടിക്കറ്റ് കൗണ്ടറിൽ അനുമതി ചോദിച്ചപ്പോൾ ആദ്യം അവർ മടിച്ചു നിന്നു. പിന്നീട് സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു. ചെണ്ടുമല്ലിക്കും നെൽ ചെടിക്കും ഇടയിലൂടെ പാലക്കാടൻ കാറ്റും കൊണ്ടുള്ള സൈക്കിൾ സവാരി ലിദു മോന് വളരെയധികം ഇഷ്‌ടമായി. പൊരിവെയിൽ ആണെങ്കിലും ഞങ്ങളും ആ മനോഹര വയൽക്കാഴ്ചകൾ ഹൃദയത്തിലും മൊബൈലിലും പകർത്തി.

സീതാർ കുണ്ട് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിൽ പോകേണ്ട എന്നായിരുന്നു കൊല്ലങ്കോട് യാത്ര തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് എൻ്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞത്. ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയാണ് അതിന് കാരണം. മുമ്പ് നെല്ലിയാമ്പതി സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ അവിടെയും ഒരു സീതാർ കുണ്ടിൽ പോയിരുന്നു. അത് തന്നെയാണ് ഇത് എങ്കിൽ ഡ്രൈവ് ചെയ്ത് പോകാനുള്ള ദൂരം ഓർത്തപ്പോൾ, തല്ക്കാലം നാട്ടിനടുത്തുള്ള ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടം കണ്ട് സീതാർകുണ്ട് എന്ന് മനസ്സിനെ ബോധിപ്പിച്ച് സായൂജ്യമടയാം എന്ന് കരുതി. ബട്ട്, എൻ്റെ മനസ്സിലെ സീതാർകുണ്ട് അല്ല ഈ സീതാർകുണ്ട് എന്ന് പിന്നീട് മനസ്സിലായി. അങ്ങനെ താമരപ്പാടത്ത് നിന്നും ഞങ്ങൾ വീണ്ടും നേരെ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു.

ഏതാനും കിലോമീറ്ററുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ റോഡ് ശരിക്കും ഇല്ലാതായി. തുടർന്നുള്ള പാറകൾ പാകിയ ഒറ്റവരിപ്പാതയിലൂടെയുള്ള ഡ്രൈവിംഗ് വളരെ ദുഷ്‌കരമായിരുന്നു. അവസാനം പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ എത്തിയപ്പോൾ കണ്ട വണ്ടി ബാഹുല്യം ഏത് റോഡും താണ്ടാനും എന്ത് കാഴ്ചകൾ കാണാനും മലയാളി തയ്യാറാണെന്ന പ്രഖ്യാപനത്തിൻ്റെതായിരുന്നു. മൂന്നോ നാലോ പ്രൈവറ്റ് പാർക്കിംഗ് ഏരിയകൾ കഴിഞ്ഞ് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിൻ്റെ എൻട്രി പോയിൻ്റിന് അടുത്തുള്ള ഒരു മാന്തോപ്പിലാണ് ഞങ്ങൾക്ക് പാർക്കിംഗ് കിട്ടിയത്.

നാല്പത് രൂപയാണ് സീതാർകുണ്ട് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശന ഫീസ്. അത് തന്നെ ഓൺലൈൻ പെയ്മെൻ്റായി മാത്രമേ സ്വീകരിക്കൂ. പലർക്കും അവിടെ നെറ്റ് റേഞ്ച് കിട്ടാത്തതിനാൽ സൗജന്യ വൈഫൈ സൗകര്യം ലഭ്യമാണ്. അത് കണക്‌ട് ചെയ്ത് കിട്ടാനും പലപ്പോഴും ബുദ്ധിമുട്ട് നേരിടും. ഇതും നേരത്തെ പറഞ്ഞ റോഡിൻ്റെ അവസ്ഥയും ഇങ്ങോട്ടുള്ള ഒരു രണ്ടാം വരവിനെ മുടക്കും എന്ന് തീർച്ചയാണ്.

ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് ഞങ്ങൾ മുകളിലേക്ക് നടന്നു. പലരും വെള്ളത്തിൽ കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ശുഷ്‌കമായ ഒരിടം കണ്ടപ്പോൾ കഷ്ടം തോന്നി. അല്പം കൂടി മുകളിലേക്ക് കയറുന്നവരുടെ പിന്നാലെ ഞങ്ങളും കയറി. വളരെ ഇടുങ്ങിയ ഒരു സ്ഥലത്താണ് ആ പാത അവസാനിച്ചത്. ഒരാളെയും മുട്ടാതെ അത് വഴി വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ വളരെ പ്രയാസമായിരുന്നു. ഞാനും മക്കളും രണ്ടും കല്പിച്ച് ഇറങ്ങി. വലിയ ഉരുളൻ പാറകൾക്കിടയിലൂടെ കുത്തിയൊലിച്ച് വരുന്ന വെള്ളം നാലോ അഞ്ചോ മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് പതിക്കുന്നതാണ് "വെള്ളച്ചാട്ടം"! മക്കൾക്ക് നീർക്കോലി എന്ന വെള്ളത്തിലെ പാമ്പിനെ പരിചയപ്പെടുത്താൻ സാധിച്ചു എന്നതാണ് ഈ സന്ദർശനം കൊണ്ടുണ്ടായ ഏക ഗുണം.

സീതാർ കുണ്ടിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ സമയം അഞ്ച് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. താമരപ്പാടത്തെ അനിയന്ത്രിതമായ തിരക്ക് കാരണം റോഡ് ബ്ലോക്കായി. കാണാനുള്ള സ്ഥലങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ ഇനിയും ചിലത് ബാക്കിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. മെയിൻ റോഡ് വയ്ക്കത്ത് തന്നെയുള്ള കുടിലിടം എന്ന സ്പോട്ടിലേക്കാണ് പിന്നീട് ഞങ്ങൾ പോയത്. സന്ധ്യയുടെ സിന്ദൂരച്ചോപ്പ് ആകാശത്ത് വാരിവിതറി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഞങ്ങൾ കുടിലിടത്തിൻ്റെ എൻട്രി പോയിൻ്റിൽ എത്തിയത്.

താമരപ്പാടം പോലെ തന്നെയുള്ള ഒരു പാടശേഖരമാണ് കുടിലിടം. കാർഷിക വൃത്തിയോടനുബന്ധിച്ചുള്ള ഉപകരണങ്ങളും വിശ്രമിക്കാനുള്ള കുടിലുകളും വൈക്കോൽ പുരയും മറ്റും ആണ് കുടിലിടത്തിൻ്റെ പ്രത്യേകത. മുപ്പത് രൂപയാണ് പ്രവേശന ഫീസ്. ഫോട്ടോ സ്പോട്ടുകളായി കുട്ട വഞ്ചിയും സാധാരണ വഞ്ചിയും മല്ലികത്തോട്ടവും കൂടിയാകുമ്പോൾ കുടിലിടം സഞ്ചാരികളുടെ മനം കവരുന്നു. രാത്രി ഏഴര മണിക്ക് കുടിലിടം അടച്ചതോടെ ഞങ്ങളും പുറത്തിറങ്ങി.

ഈ യാത്രയിൽ കാണണം എന്ന് കരുതിയവയിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണ് മുതലമട റെയിൽവെ സ്റ്റേഷൻ. പഴയ രൂപത്തിൽ ഇന്നും നിലനില്ക്കുന്നു എന്നതാണ് ഇതിൻ്റെ പ്രത്യേകത.വലിയ ഒരു പാറക്കെട്ടിന് മുകളിലുള്ള  വാമല ബാലസുബ്രഹ്മണ്യ സ്വാമി ക്ഷേത്രമാണ് കാണാൻ കഴിയാതെ പോയ ഒരു സ്ഥലം. പക്ഷെ, ഇത് പല്ലശ്ശനയിൽ നിന്നാണ് പോകേണ്ടത് പോലും. പാറപ്പുറത്ത് തന്നെയുള്ള നെല്ലുണക്കുന്ന  കളമാണ് മറ്റൊരു കാഴ്ച.സഞ്ചാരികളുടെ കോപ്രായങ്ങൾ കാരണം അതും അടച്ചു പൂട്ടി.

യാത്ര കഴിഞ്ഞ് രാത്രി ഒരു മണിക്കാണ് ഞാൻ വീട്ടിൽ എത്തിയത്.ഗ്രാമീണ നന്മകളും പച്ചപ്പും ഒട്ടും ചോർന്നുപോകാതെ നിലനിൽക്കുന്ന ഒരിടം കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് കൊല്ലങ്കോട് ബെസ്റ്റാണ് എന്നാണ് എൻ്റെ അഭിപ്രായം. ജൂൺ മുതൽ ജനുവരി വരെയുള്ള മാസങ്ങളാണ് കൊല്ലങ്കോട് സന്ദർശിക്കാൻ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ സമയം.

(അവസാനിച്ചു)