Team PSMO വീണ്ടും ഊട്ടിയിൽ - 3

 Team PSMO വീണ്ടും ഊട്ടിയിൽ - 2

നാഷണൽ സർവ്വീസ് സ്കീം പ്രോഗ്രാം ഓഫീസറായി ഏഴ് സപ്തദിന ക്യാമ്പുകൾ ഞാൻ സംഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അസൗകര്യങ്ങൾ കൊണ്ട് വീർപ്പ് മുട്ടുന്ന പ്രൈമറി സ്‌കൂളുകളിലാണ് അവ മിക്കവയും നടത്തിയത്. അതിനാൽ തന്നെ ഉറങ്ങണം എന്ന് മനസ്സിൽ കരുതി കിടന്നാൽ ഏത് പരിമിതിയിലും ഞാൻ ഉറങ്ങിയിരിക്കും. വംശനാശം സംഭവിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മൂട്ടയുടെ കടി മാത്രമാണ് എൻ്റെ ഉറക്കത്തെ അലോസരപ്പെടുത്തിയ ഏക സംഭവമായി എനിക്കോർമ്മയുള്ളത്. 

മേൽ പറഞ്ഞ പരിചയ സമ്പത്തിൻ്റെ പിൻബലത്തിൽ മഹ്റൂഫിൻ്റെ ഡോൾബി ഡിജിറ്റൽ ശബ്ദത്തിലുള്ള കൂർക്കം വലിയിലും ഞാനും അവനും ഒരേ ബെഡിൽ സുഖമായുറങ്ങി. സഫറുവും സുനിലും തൊട്ടടുത്ത റൂമിലും കിടക്ക പങ്കിട്ടു.ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞ് എൻ്റെ ഫോൺ പെട്ടെന്ന് റിംഗ് ചെയ്തു. രാത്രി സുനിലിൻ്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഒരു എമർജൻസി ന്യൂസ് വന്നിരുന്നതിനാൽ ഞാൻ വേഗം ഫോൺ എടുത്തു.

"എടാ... വാതിലൊന്ന് തുറക്കോ..." മറുതലക്കൽ സഫറുള്ളയുടെ ശബ്‌ദം. ഞാൻ എണീറ്റ് വാതിൽ തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ തലയിണയും ബ്ലാങ്കറ്റുമായി അവൻ വരാന്തയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

"അനവധി വലി കേട്ട് ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.... പക്ഷേ, കയറ്റം കയറി വരുന്ന ലോറിയുടെ ശബ്ദം പോലെയുളളത് ആദ്യമായിട്ടാ... ഒരു നിലക്കും ഉറങ്ങാൻ കഴിയുന്നില്ലെടാ.... ഞാൻ ഇവിടെ എവിടേലും കിടന്നോളാം...." സഫറു പറഞ്ഞു. ശേഷം ഒഴിഞ്ഞ് കിടന്ന ദീവാനിയിൽ അവൻ കിടന്നു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഒമ്പതേ കാലിനായിരുന്നു ഊട്ടി റ്റു കൂനൂർ പോകാനുള്ള ഫസ്റ്റ് ട്രെയിൻ. ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്യാത്തതിനാൽ ഏഴ് മണിക്കെങ്കിലും സ്റ്റേഷനിൽ പോയി ക്യൂ നിൽക്കണം. അത് നടക്കില്ല എന്ന് ഉറപ്പായിരുനെങ്കിലും ഞാൻ അഞ്ച് മണിക്ക് തന്നെ എഴുന്നേറ്റു. സുനിലിനെ വിളിച്ചപ്പോൾ അവൻ കണ്ണ് തുറക്കാതെ ഉഗാണ്ടയിലെ ഏതോ സ്റ്റോറി പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. അതോടെ, നേരത്തെ ഉണർന്ന ഞങ്ങൾ വീണ്ടും പുതപ്പിനുള്ളിലേക്ക് വലിഞ്ഞു.

ഊട്ടിയിൽ കാണാനുള്ള കാഴ്ചകൾ നിരവധിയുണ്ട്.ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് തീരുന്നവയല്ല അവ. നീലഗിരിയുടെ റാണി എന്ന വിളിപ്പേര് വരാൻ തന്നെ കാരണം, ആരുടെയും മനം മയക്കുന്ന വിവിധ തരം കാഴ്ചകൾ ആയിരിക്കും എന്നാണ് എൻ്റെ വിശ്വാസം. മുൻ സന്ദർശന വേളകളിൽ പല സ്ഥലങ്ങളും കണ്ടിരുന്നതിനാൽ പരമ്പരാഗത കാഴ്ചകൾ എല്ലാം ഒഴിവാക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഐക്യകണ്ഠ തീരുമാനം. ഇടക്ക് കർണ്ണാടക സിരി പാർക്ക് ആരോ നിർദ്ദേശിച്ചു എങ്കിലും അത് ചർച്ചയിൽ തുടർന്നില്ല. ഞാൻ അത് കണ്ടതായതിനാൽ എനിക്ക് താല്പര്യം തോന്നിയതുമില്ല.

എട്ടര മണിയോടെ സുനിലും എണീറ്റു. കൂനൂർ യാത്ര അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ നടത്തിയതിനാൽ അടുത്ത പ്രോഗ്രാം എന്തെന്ന് ഞങ്ങൾ ആലോചിച്ചു.ഒരു ബെഡ് കോഫി കുടിക്കാം എന്ന പ്ലാനിൽ പുറത്തിറങ്ങിയത് അവസാനം ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റിൽ കലാശിച്ചു. പതിനൊന്ന് മണിക്ക് റൂം ചെക്ക് ഔട്ട് ചെയ്യണം എന്നതിനാൽ ആ മാറ്റം നന്നായി. വെള്ളിയാഴ്ച ആയതിനാൽ ജുമുഅ കൂടി ലഭിക്കുന്ന വിധത്തിൽ അടുത്ത പദ്ധതി ആലോചിച്ചപ്പോൾ കോതഗിരി വീണ്ടും മനസ്സിൽ വന്നു. 

രാവിലെ നേരത്തെ പോയാൽ വഴിയിൽ കാട്ടുപോത്തുകളെയും മറ്റും കാണാൻ സാദ്ധ്യതയുള്ള റൂട്ടാണ് ഊട്ടി കോതഗിരി റോഡ്. പതിനൊന്ന് മണിക്കുള്ള പോക്ക് കോതഗിരി ടൗൺ മാത്രം കണ്ട് പോരാനുള്ള ഒരു യാത്രയായിരിക്കും എന്ന് എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു. മുൻ തമിഴ്നാട് മുഖ്യമന്ത്രി ജയലളിതയുടെ, വിവാദമായ കോടനാട് എസ്‌റ്റേറ്റ് എങ്കിലും കാണാം എന്ന് സുനിൽ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഞങ്ങൾ നാല് പേരും ഇതുവരെ കോതഗിരി കാണാത്തവരായതിനാൽ മഹ്റൂഫ് സ്റ്റിയറിങ്ങ് കോതഗിരിയിലേക്ക് തിരിച്ചു.

(തുടരും...)

Team PSMO വീണ്ടും ഊട്ടിയിൽ - 2

 Team PSMO വീണ്ടും ഊട്ടിയിൽ - 1

പതിവ് പോലെ യാത്രാ സംഘം മഹ്റൂഫിൻ്റെ വീട്ടിൽ ഒത്ത് കൂടി.മഹ്റൂഫിൻ്റെ ചായയോ ജ്യൂസോ കുടിക്കാതെ യാത്ര ആരംഭിക്കുന്നത് ഉപ്പിടാത്ത കഞ്ഞി കുടിക്കുന്നത് പോലെയാണ്. അവൈലബിൾ അംഗങ്ങളുടെ ഒത്തു ചേരൽ വൈകിയാൽ മഹ്റൂഫിൻ്റെ തറവാട്ട് വീട്ടിലെ കുളത്തിൽ ഒരു കുളി കൂടി പാസാക്കിയ ശേഷമാണ് യാത്ര തുടങ്ങുക. ഇത്തവണ അൽപം വൈകി എങ്കിലും ഊട്ടി പട്ടണം ആദ്യമേ ലക്ഷ്യമിട്ടതിനാൽ ജ്യൂസ് കുടിച്ച് പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഞങ്ങൾ പുറപ്പെട്ടു.

ഡ്രൈവർ മഹ്റൂഫ് ആയതിനാൽ നാടുകാണി ചുരം പുല്ലു പോലെ കയറി. ചെക്ക് പോസ്റ്റിൽ ഇ പാസ് ചോദിക്കാത്തതിനാൽ അതിനപ്പറ്റി ഓർമ്മ വന്നില്ല. സീസൺ അല്ലാത്തതിനാലും വ്യാഴാഴ്ച ആയതിനാലും ഗൂഡല്ലൂർ ടൗണും ബ്ലോക്കില്ലാതെ രക്ഷപ്പെട്ടു. അല്പം കൂടി മുമ്പോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു ചെക്കിംഗ് പോയിൻ്റിൽ എത്തിയത്. ഇ പാസ് ചെക്കിംഗ് ആണെന്ന ധാരണയിൽ വണ്ടി ക്യൂവിലൂടെ ഉരുളുന്നതിനിടെ തന്നെ ഓൺലൈനിൽ പാസ് എടുക്കാൻ മഹ്‌റൂഫ് ശ്രമിച്ചു. ശ്രമം അവസാന ഘട്ടത്തിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും വണ്ടി ഉരുണ്ടുരുണ്ട് ചെക്കിംഗ് ഇൻസ്‌പെക്ടറുടെ മുന്നിലെത്തി.

"ടോൾ കട്ടിയാച്ചാ?" വണ്ടികൾ ചെക്ക് ചെയ്യുന്ന ലേഡി ചോദിച്ചു.

"ആമാ..." കാറിലുള്ള നാല് പേരും പറഞ്ഞത് ഒരുമിച്ചായി.

"റൈറ്റ് " വണ്ടി വിടാൻ നിർദ്ദേശം കിട്ടി. മഹ്‌റൂഫ് ആക്സിലേറ്ററിൽ കാലമർത്തി.

"ഇ പാസ് ഇനി എവിടേലും ചെക്ക് ചെയ്യുമോ?" ഊട്ടിയിൽ ഇടക്കിടക്ക് പോകുന്ന മഹ്‌റൂഫിനോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു.

"ഏയ്... ഇനി ആരും ചോദിക്കില്ല..." മഹ്‌റൂഫ് പറഞ്ഞ് തീർന്ന് ഒരു വളവ് തിരിഞ്ഞതോടെ പോലീസ് കാറിന് കൈ കാട്ടി. അത്യാവശ്യമായി വേണ്ട ലൈസൻസും അനാവശ്യമെന്ന് പലർക്കും തോന്നുന്ന ഇ പാസും അല്ലാത്ത പേപ്പറുകൾ എല്ലാം എടുത്ത് മഹ്‌റൂഫ് ഇൻസ്പെക്ടറുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.ഒരു ധൈര്യത്തിന് ഒപ്പം സഫറുള്ളയും ചെന്നു. ഞാനും സുനിലും പുറത്തിറങ്ങി കാറിൻ്റെ അടുത്ത് തന്നെ നിന്ന് പ്രകൃതിഭംഗി ആസ്വദിച്ചു.

തൊട്ട് മുമ്പിലുള്ള കാറുകാരനെ പതിനായിരത്തിൻ്റെ കണക്ക് പറഞ്ഞ് ഞെട്ടിക്കുമ്പോഴാണ് കയ്യിൽ പേപ്പറുകളുമായി മഹ്‌റൂഫും അകമ്പടിയായി സഫറുവും അങ്ങോട്ട് ചെന്നത്.

"നീ യാരു?" സഫറുവിനെ നോക്കി ഇൻസ്പെക്ടർ ചോദിച്ചു.

"നാൻ ഡോക്ടർ സഫറുള്ള" സഫറു നിഷ്‌കുവായി മറുപടി പറഞ്ഞു.

"ആമാ ...ഇങ്കേ ഡ്രൈവറെ മട്ടും ഇരുന്താ പോതും, മത്തവങ്ക എല്ലാരും പോയിടുങ്ക...” ഇൻസ്‌പെക്ടർ അകമ്പടിക്കാരെ എല്ലാവരെയും  തിരിച്ചയച്ചു.

'മത്തങ്ങ ... നിൻ്റെ ....' പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് സഫറു തിരിഞ്ഞ് നടന്നു. പിന്നാലെ മഹ്‌റൂഫും ചെക്കിംഗ് പൂർത്തിയാക്കി പോന്നു.

നീഡിൽ റോക്ക് വ്യൂ പോയിൻ്റ് പിന്നിട്ട് യൂക്കാലി മരങ്ങളുടെ തൊലിയുരിഞ്ഞ ദേഹവും, യൂക്കാലി ഇലകളുടെ മർമ്മരങ്ങളും, കാറ്റിൽ ഒഴുകി എത്തുന്ന അതിൻ്റെ സുഗന്ധവും വണ്ടിയിലിരുന്നു കൊണ്ട് തന്നെ ആസ്വദിച്ച് ഞങ്ങൾ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.നടുവട്ടം എത്തിയപ്പോൾ ഒരു ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ട് ആമാശയം ചൂടാക്കാൻ എല്ലാവർക്കും ആഗ്രഹം ജനിച്ചു.പക്ഷേ, ചായ പ്രതീക്ഷിച്ച രീതിയിൽ നന്നായില്ല.

ഊട്ടിയിലെ കാഴ്ചകൾ കാണുക എന്നത് ഞങ്ങളുടെ യാത്രയിലെ അജണ്ടയിൽ പെട്ടിരുന്നില്ല. അതിനാൽ തന്നെ പൈകര വാട്ടർ ഫാൾസിലെയും പൈൻ ഫോറസ്റ്റിലെയും ആറാം മൈൽ ഷൂട്ടിംഗ് പോയിൻ്റിലെയും ജനത്തിരക്ക് ഞങ്ങളെ അലോസരപ്പെടുത്തിയില്ല.തലൈക്കുന്ത കഴിഞ്ഞ് ഊട്ടിയോട് അടുത്തപ്പോഴാണ് റോഡ് സൈഡിലെ ഒരു കാഴ്ച സുനിലിൻ്റെ ഓർമ്മകളെ തഴുകി ഉണർത്തിയത്. പണ്ടെന്നോ ക്രിക്കറ്റ് കളിച്ച സ്ഥലമാണിതെന്നും ഒന്നിറങ്ങാമെന്നും അവൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് എല്ലാവരും ഇറങ്ങി ഫോട്ടോ പകർത്തി. 

വൈകിട്ട് അഞ്ച് മണിയോടെ ഞങ്ങൾ ഊട്ടി പട്ടണത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. താമസിക്കാനൊരിടം കണ്ടെത്തുക എന്നതിനായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പ്രഥമ  പരിഗണന. സാധാരണ ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്നും വിഭിന്നമായി ടൗണിൽ നിന്നും മാറി കോതഗിരി റൂട്ടിലോ കൂനൂർ റൂട്ടിലോ റൂമുകൾ നോക്കാം എന്ന എൻ്റെ നിർദ്ദേശം എല്ലാവരും അംഗീകരിച്ചു. 

നാലോ അഞ്ചോ വില്ലകൾ പോയി നോക്കി എങ്കിലും ഒന്നുകിൽ മാനസികമായി അല്ലെങ്കിൽ പൈസാചികമായി  ഇണങ്ങിയില്ല. ഒരു വേള ഗൂഡല്ലൂരിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു പോരാനും ശ്രമം നടത്തി. അവസാനം ഞങ്ങളുടെ സ്ഥിരം കുറ്റിയായ മൂംഗിൽ ഇല്ലം നടത്തിപ്പുകാരൻ ആനന്ദിനെ തന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ചു. ഞാൻ കഴിഞ്ഞ തവണ കുടുംബ സമേതം വന്നപ്പോൾ താമസിച്ച, മൂംഗിൽ ഇല്ലത്തിന് സമീപമുള്ള വില്ലയിൽ ഒരു റൂമിന് 1500 രൂപ നിരക്കിൽ രണ്ട് റൂമുകൾ സെറ്റാക്കി. രാത്രി മുഴുവൻ സൊറ പറഞ്ഞിരിക്കാൻ അത് തന്നെ ധാരാളമായിരുന്നു.

വൈകിട്ട് ആനന്ദ ഭവനിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ഞങ്ങളുടെ ആനന്ദം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നതിനാൽ (സാദാ ചായക്ക് 57 രൂപയും ദോശക്ക് 120 രൂപയും കൊടുക്കേണ്ടി വന്നാൽ ആരുടെ ആനന്ദവും പോകും) രാത്രി ഭക്ഷണം റൈദാനിൽ നിന്നാക്കി. തിരിച്ച് റൂമിലെത്തി സഫറു തുടങ്ങി വെച്ച സൊറ പറച്ചിൽ വർഷങ്ങളും സ്ഥലങ്ങളും സംഭവങ്ങളും താണ്ടി മുന്നേറി. സുനിൽ അതിന് എരിതീ പകർന്നു. മഹ്‌റൂഫ് അതിലേക്ക് എണ്ണ ഒഴിച്ചു. ഞാനതിൻ്റെ ചാരം വാരി. പിറ്റേന്ന്, കൂട്ടത്തിൽ ഒരാൾക്ക് ടോയ് ട്രെയിനിൽ കയറാൻ ആഗ്രഹം മൂത്തതിനാൽ രാത്രി രണ്ട് മണിക്ക് ചർച്ച അവസാനിപ്പിച്ച് എല്ലാവരും  ഉറങ്ങാൻ പോയി.

(Team PSMO വീണ്ടും ഊട്ടിയിൽ - 3)

Team PSMO വീണ്ടും ഊട്ടിയിൽ - 1

തിരൂരങ്ങാടി പി. എസ്. എം. ഒ കോളേജിലെ പ്രീഡിഗ്രിക്കാലത്തോടെയാന്ന് എൻ്റെ കലാലയ ജീവിതം ആരംഭിക്കുന്നത്. പലരുടെയും ജീവിതത്തിൽ നല്ലതും ചീത്തയുമായ  പലതിൻ്റെയും തുടക്കം ഇപ്പറഞ്ഞ  പ്രീഡിഗ്രിക്കാലത്താണ്. മാതാപിതാക്കളുടെ കൃത്യമായ ശിക്ഷണത്തിൽ വളർന്നതിനാൽ കൗമാര കാലത്തെ ചീത്ത കൂട്ടുകെട്ടുകളിൽ ഒന്നും പെടാതെ ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടു. ദൈവത്തിന് സ്തുതി , ഇപ്പോഴും എൻ്റെ സൗഹൃദങ്ങൾ വഴി തെറ്റിയിട്ടില്ല എന്നാണ് എൻ്റെ വിശ്വാസം.

1987- 89 കാലഘട്ടത്തിലായിരുന്നു എൻ്റെ പ്രീഡിഗ്രി പഠനം. വീട്ടിൽ നിന്ന് ഒന്നര മണിക്കൂർ യാത്ര ചെയ്ത് എത്താവുന്ന ദൂരമേ കോളേജിലേക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നുവുള്ളൂ എങ്കിലും ബസ്സുകൾ കുറവായിരുന്നതിനാൽ ഹോസ്റ്റലിൽ താമസിക്കാനായിരുന്നു എൻ്റെ പ്രിയ പിതാവ് ഉപദേശിച്ചത്. എനിക്ക് പിന്നാലെ, അരീക്കോട്  നിന്നുള്ള നാല് പേർ കൂടി ഹോസ്റ്റലിൽ ചേർന്നതോടെ എൻ്റെ പിതാവിൻ്റെ തീരുമാനം ശരിവയ്ക്കപ്പട്ടു. അങ്ങനെ ജീവിതത്തിലാദ്യമായി ഞാൻ ഒരു ഹോസ്റ്റൽ അന്തേവാസിയായി.

കാസർഗോഡ് മുതൽ തൃശൂർ വരെയുള്ളവർ അന്തേവാസികളായി ഹോസ്റ്റലിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. മലപ്പുറം, കോഴിക്കോട് ജില്ലക്കാരായിരുന്നു ഭൂരിപക്ഷം പേരും. രണ്ട് വർഷം പറന്നങ്ങ് പോയി എന്നാണ് പിന്നീട് ആ കാലത്തെപ്പറ്റി ആലോചിക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും തോന്നിയത്. പ്രീഡിഗ്രി ജയിച്ചവർ പലരും ഡിഗ്രി കോഴ്‌സുകൾക്കും പ്രൊഫഷണൽ ഡിഗ്രി കോഴ്‌സുകൾക്കും പോയി.ചിലർ പ്രീഡിഗ്രി തോറ്റുപോയി. ചിലർ കുടുംബ പ്രാരാബ്ധങ്ങൾ കാരണം പഠനം നിർത്തി ഗൾഫിലേക്കും പോയി.

മൊബൈൽ ഫോൺ എന്നൊരു ആശയം പോലും വന്നിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കാലമായിരുന്നു അത്. ലാൻ്റ് ഫോൺ പോലും അൽപം സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി മെച്ചപ്പെട്ട വീടുകളിലേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. പഠനത്തിന് ശേഷം പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടാനുള്ള പ്രധാന മാർഗ്ഗം കത്തെഴുത്ത് മാത്രമായിരുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ ആ ബന്ധങ്ങൾക്ക് മനസ്സിണക്കത്തിന് പുറമേ അക്ഷരങ്ങൾ കൂട്ടിവിളക്കിയതിൻ്റെ ഒരു ദൃഢത കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം നാടിന് പുറത്ത് ആദ്യമായി ലഭിച്ച സൗഹൃദമായതിനാൽ ഈ സുഹൃദ് ബന്ധത്തിന് മാധുര്യം വളരെ കൂടുതലായിരുന്നു.

പഠനകാലം കഴിഞ്ഞ് പലരും പല ജോലികൾക്കായി ഭൂമിയുടെ പല ഭാഗത്തേക്കും ചിതറിത്തെറിച്ചു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് കുടുംബവും മക്കളും ആയ ശേഷം പരസ്പരം ഒന്ന് കണ്ട് മുട്ടാൻ എല്ലാവർക്കും ആശ തോന്നിയത് സ്വാഭാവികം മാത്രം. അങ്ങനെ 2009 ജനുവരി 4-ന്‌ കോഴിക്കോട്‌ മലബാര്‍ ഗേറ്റ്‌ ഹോട്ടലില്‍ (Click & read 126) വച്ച്‌ ഒരു കുടുംബ സംഗമം സംഘടിപ്പിച്ചു. 1987 - 89 കാലയളവിൽ പ്രീഡിഗ്രിക്ക് പി.എസ്. എം.ഒ കോളേജിൽ ചേർന്ന്  ഹോസ്റ്റലിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ഭൂരിപക്ഷം പേരും അന്ന് സംഗമത്തിന് എത്തിയത് ഒരു ഗംഭീര തുടക്കമായി.2008 ഡിസംബറിൽ ഞാനും അന്ന് ഹോസ്റ്റലിൽ സഹവാസിയായിരുന്ന മഹ്റൂഫും തമ്മിൽ നടന്ന ഒരു കൂടിക്കാഴ്ചയായിരുന്നു ഈ സംഗമത്തിൻ്റെ കാരണം.

പ്രസ്തുത സംഗമത്തിന് ശേഷം അതു പോലൊരു സംഗമം പിന്നീട് നടന്നില്ല. കാലം ഗമിക്കവെ മൊബൈൽ ഫോണും വാട്സാപ്പും സൗഹൃദ ഗ്രൂപ്പുകളും വീഡിയോ കാളുകളും എല്ലാം സൗഹൃദം ദൃഢമാക്കി. സമയക്കുറവും ജോലിത്തിരക്കും കുടുംബ ജീവിതവും എല്ലാം കൂടിച്ചേരലിന് വിഘാതമായ കാരണങ്ങളായി. എങ്കിലും അവൈലബിൾ പോളിറ്റ് ബ്യൂറോ എന്ന് പറയുന്നത് പോലെ ലഭ്യമായ അംഗങ്ങൾ വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ എവിടെയെങ്കിലും ഒത്തുകൂടി ഒരു ദിവസം ചെലവഴിക്കുക എന്നൊരാശയം ഉദിച്ചു. 

വാർഷിക സംഗമം എന്ന ആശയം എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമായി. മഹ്റൂഫിൻ്റെ വീട് തന്നെ പലപ്പോഴും സംഗമവേദിയായി.പകൽ സംഗമം മതിയാകാതെ വന്നതിനാൽ ഏതെങ്കിലും റിസോർട്ടിലോ വില്ലയിലോ ഒരു ദിവസം താമസിച്ച് സംഗമം നടത്താം എന്ന് തീരുമാനമായി. അങ്ങനെ 2015 ജൂലൈ 23 ന് ആദ്യ ഔട്ട് സ്റ്റേഷൻ സംഗമം   ഊട്ടിയിൽ (Click & read 1508) വെച്ച് നടന്നു. ശേഷം എല്ലാ വർഷവും, സാധിക്കുന്നവരെ പങ്കെടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് വയനാട്ടിലും കോഴിക്കോട്ടും ഗൂഡല്ലൂരും ഊട്ടിയിലുമായി സംഗമങ്ങൾ നടന്നു. 2026 ലെ അവൈലബിൾ അംഗങ്ങളുടെ സംഗമം സെപ്റ്റംബർ 3 ന് വീണ്ടും ഊട്ടിയിൽ വെച്ച് നടന്നു.

 Team PSMO വീണ്ടും ഊട്ടിയിൽ - 2

ദ ഫാമിലി ഡോക്‌ടർ

എസ്.എസ്.എൽ.സി എന്നാൽ ജീവിതത്തിലെ ഒരു ടേണിംഗ് പോയിൻ്റാണ് എന്നായിരുന്നു അത് കഴിയുന്നത് വരെ പലരും പറഞ്ഞിരുന്നത്. അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞ് ആ കോളേജിലേക്ക് പോകണോ ഇങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞ് ഈ കോളേജിലേക്ക് പോകണോ എന്ന കൺഫ്യൂഷൻ ഉണ്ടായി എന്നതൊഴിച്ചാൽ ഒരു ടേണിംഗ് പോയിൻ്റും എസ്.എസ്.സി പരീക്ഷ നല്ല മാർക്കോടെ പാസ്സായ ഞാൻ കണ്ടില്ല. അതു കൊണ്ടായിരിക്കും പിന്നീട് ആരോ ആ ടേണിംഗ് പോയിൻ്റ് പ്രീഡിഗ്രിയാക്കി മാറ്റിയത്.

പ്രീഡിഗ്രി എന്നാൽ ശരിക്കും ഒരു സ്വാതന്ത്യം കിട്ടിയ കാലമാണ്. പത്ത് വർഷത്തെ സ്‌കൂൾ ജീവിതത്തിന് ശേഷം വീട്ടിൽ നിന്നും സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടുന്ന കാലം. കൗമാരത്തിൻ്റെ മാസ്മരിക ഭാവങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ നിറഞ്ഞാടുന്ന കാലം. പൊടിമീശ മുളക്കുന്നതോടൊപ്പം പ്രണയവും മനസ്സിൽ പെയ്തിറങ്ങുന്ന കാലം. അങ്ങനെ എന്തോ എന്തൊക്കെയോ ആകുന്ന കാലം. തിരൂരങ്ങാടി പി. എസ്. എം. ഒ കോളേജിലാണ് എൻ്റെ ഈ സുവർണ്ണകാലം ആരംഭിച്ചത്.

ഫസ്റ്റ് ഗ്രൂപ്പെടുത്താൽ എഞ്ചിനീയറും സെക്കൻ്റ് ഗ്രൂപ്പ് എടുത്താൽ ഡോക്ടറും തേർഡ് ഗ്രൂപ്പ് എടുത്താൽ വാദ്ധ്യാരും ഫോർത്ത് ഗ്രൂപ്പെടുത്താൽ കോമാളിയും ആകാം എന്നായിരുന്നു അന്നത്തെ സമൂഹത്തിലെ ചർച്ച. എന്നാൽ ഇതെല്ലാം ആയിരത്തിൽ ഒരുവനേ ആകൂ എന്നത് ഒരു ചർച്ചയിലും കേട്ടിരുന്നില്ല. അതിനാൽ കിട്ടിയ ഗ്രൂപ്പ് എടുത്ത് പഠിക്കാൻ പലരും നിർബന്ധിതരായി. മാത്‌സിനെ ഇഷ്‌ടപ്പെടാത്ത ഞാൻ എത്തിപ്പെട്ടത് മാത്‌സ് ഇല്ലാത്ത സെക്കൻ്റ് ഗ്രൂപ്പിലായിരുന്നു.

സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം ഒന്നും നടത്താതെ പൊടുന്നനെ കിട്ടിയ സ്വാതന്ത്ര്യമായതിനാൽ പലരും ഈ കാലം നന്നായി ആസ്വദിക്കും. കളികൾ കൈ വിട്ട് പോകുമ്പോൾ അച്ഛനെയോ അമ്മയെയോ രക്ഷിതാവിനെയോ കോളേജിലേക്ക് വിളിപ്പിക്കും. ആ വിളിയോടെ ചിലർ നന്നാകും , ചിലർ തേരട്ട ചുരുളുന്ന പോലെ കുറച്ച് ദിവസത്തേക്ക് നല്ല കുട്ടിയായി നടന്ന് വീണ്ടും പഴയ കളികൾ തുടങ്ങും. എന്ത് ചെയ്താലും ഗുണം പിടിക്കില്ല എന്നതിനാൽ അത്തരം കേസുകൾ അദ്ധ്യാപകർ എഴുതിത്തള്ളുകയും ചെയ്യും. 

അക്കാലത്തെ കിടിലൻ മാർക്കോടെ പത്താം ക്ലാസ് പരീക്ഷ പാസ്സായി വന്ന ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു രാജേഷ്. കുടുംബത്തിലെ ഏക സന്താനമായതിനാൽ പത്താം ക്ലാസ് വരെ അമ്മയുടെ കർശന നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു രാജേഷ് വളർന്ന് വന്നത്. പ്രീഡിഗ്രിക്ക് ചേർന്നതോടെ അവനെ വരിഞ്ഞ് മുറുക്കിയിരുന്ന പല കെട്ടുകളും പൊട്ടിയതായി അവൻ മനസ്സിലാക്കി. പിന്നെ ഇരു ചിറകുകളും വിടർത്തി അവൻ ആകാശത്തേക്കുയർന്നു. കാമ്പസിൽ നിറഞ്ഞാടവേ ഇൻ്റേർണൽ പരീക്ഷകൾ എഴുതാൻ വിട്ടുപോയി. ഒന്നിൽ കൂടുതൽ പരീക്ഷകൾ എഴുതാത്തതിനാൽ അവൻ പിടിക്കപ്പെട്ടു. രക്ഷിതാവിനെ കൂട്ടി വരാൻ ക്ലാസ് ട്യൂട്ടർ ഉത്തരവിട്ടു. ഡോക്ടറായ അച്ഛനെ പ്രസ്തുത വിവരമറിയിക്കാൻ പോലും രാജേഷിന് ധൈര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അപ്പോഴാണ് കോളേജിൻ്റെ എതിർ ഭാഗത്തുള്ള പെട്ടിക്കടയിൽ ഒരാൾ ഉണ്ടെന്നും കോളേജിലെ പലരുടെയും ലോക്കൽ ഗാർഡിയൻ അയാളാണെന്നും സുഹൃത്തുക്കളിലൂടെ രാജേഷ് മനസ്സിലാക്കിയത്. നൂറോളം പേരുടെ ലോക്കൽ ഗാർഡിയൻ ആയി റെക്കോർഡിട്ട അദ്ദേഹം "ഗാർഡിയോള" എന്നാണ് ഈ "മക്കളുടെ" ഇടയിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്. ഗാർഡിയോളയെ ലോക്കൽ ഗാർഡിയനായി കിട്ടാൻ ചില നിബന്ധനകൾ ഉണ്ട്.

1.ഒരു മാസം ഒരേ ക്ലാസിലെ രണ്ട് പേരുടെ ഗാർഡിയനായി പോകില്ല
2. ഒരു വർഷം ഒരു അദ്ധ്യാപകൻ്റെ അടുത്ത് ഒരാൾക്ക്  മാത്രമേ ഗാർഡിയനാകൂ.
3. അദ്ധ്യാപകൻ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് താൻ പറയുന്ന ഉത്തരങ്ങൾ "മക്കൾ" ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പാടില്ല.
4. പെൺകുട്ടികൾക്ക് ഗാർഡിയനായി പോകില്ല.
5. നോക്കൽ ഗാർഡിയൻ്റെ നോക്കു കൂലിയായി മാസത്തിൽ നൂറ് രൂപ അടയ്ക്കണം.

മേൽ നിബന്ധനകൾ എല്ലാം രാജേഷിന് അനുകൂലവും സമ്മതവുമായതിനാൽ അവനും ഗാർഡിയോളയുടെ "മകനായി" എൻറോൾ ചെയ്തു. അച്ഛൻ ഡോക്ടർ ആയതിനാൽ കാശ് ഒരു പ്രശ്‌നമല്ലെന്നും രാജേഷ് ഗാർഡിയോളയോട് പറഞ്ഞു.

അങ്ങനെ, പറഞ്ഞ ദിവസം തന്നെ രാജേഷും ഗാർഡിയോളയും അദ്ധ്യാപകന് മുന്നിൽ ഹാജരായി. സാധാരണ എല്ലാ "മക്കളേയും" പറ്റി അദ്ധ്യാപകരിൽ നിന്നും കേൾക്കുന്ന പോലെ രാജേഷിനെപ്പറ്റിയും ഗാർഡിയോള കേട്ട് ഇരുന്നു. അതിനെല്ലാം തക്കതായ കാരണങ്ങളും മറുപടികളും നിരത്തുന്ന ഗാർഡിയോളയെ , പ്രീഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞും ലോക്കൽ ഗാർഡിയനായി കിട്ടിയാൽ കൊള്ളാം എന്ന് രാജേഷിന് തോന്നി.

"പിന്നെ ഇവൻ്റെ അച്ഛൻ എൻ്റെ ഫാമിലി ഡോക്ടർ കൂടിയാണ് ". ഒരു ബലത്തിനായി ഗാർഡിയോള കൂട്ടിച്ചേർത്തു.

"ഓഹോ ... അച്ഛൻ ഏത് ക്ലിനിക്കിലാ വർക്ക് ചെയ്യുന്നത് മോനേ?" രാജേഷിനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അദ്ധ്യാപകൻ ചോദിച്ചു.

"വെറ്റിനറി ഡിസ്പെൻസറി , ആതവനാട്"

മൃഗഡോക്ടറായ തൻ്റെ അച്ഛൻ ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്ഥലം രാജേഷ് കൃത്യമായി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.
അദ്ധ്യാപകൻ ഗാർഡിയോളയെ നോക്കി ചുണ്ടു കോട്ടി ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു. അന്നാദ്യമായി ഗാർഡിയോള ഒരദ്ധ്യാപകൻ്റെ മുന്നിൽ ഇളിഭ്യനായി. അതോടെ ഗാർഡിയോള ലോക്കൽ ഗാർഡിയൻ പരിപാടിയും എന്നന്നേക്കുമായി നിർത്തി എന്നാണ് പിന്നീടറിഞ്ഞത്.

( ത്രെഡ് കടപ്പാട് : സുനിൽ സലീം. കെ)

തിരുവോണച്ചിന്തകൾ

എൻ്റെ കുട്ടിക്കാലം മുതലേ ഞങ്ങൾ രണ്ട് പെരുന്നാളുകൾ മാത്രമേ ആഘോഷിക്കാറുള്ളൂ. ഇസ്ലാം മത വിശ്വാസികളായ ചിലർ മറ്റു പല ദിനങ്ങളും  ആഘോഷിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും എൻ്റെ വീട്ടിൽ പെരുന്നാൾ അല്ലാത്ത എല്ലാ ദിനങ്ങളും മറ്റു സാധാരണ ദിവസങ്ങൾ പോലെ കടന്നു പോയി. ഞങ്ങളുടെ ആരുടെയും ജന്മദിനം ഉമ്മയും ബാപ്പയും കൃത്യമായി പഠിപ്പിച്ച് തരാത്തതിനാൽ അതും ഞങ്ങളാരും അറിയാതെ ഓരോ വർഷവും കടന്നുപോയി. ഞങ്ങളുടെ ജന്മദിനങ്ങൾ ഇംഗ്ലീഷ് അറബി മലയാള മാസങ്ങളിലെ തിയ്യതി അടക്കം ബാപ്പ ഒരു പുസ്തകത്തിൽ കുറിച്ച് വെച്ചിരുന്നത് അല്പം മുതിർന്നപ്പോഴാണ് ഞാൻ കണ്ടത്.

ആഘോഷങ്ങൾ ശരിക്കും ആഘോഷമായിരുന്ന കുട്ടിക്കാലത്ത് ഞങ്ങളുടെ കോളനിയുടെ നേരെ എതിർഭാഗത്ത് റോഡിനപ്പുറം നമ്പിയേട്ടനും കുടുംബവും താമസിച്ചിരുന്നു പരമ്പരാഗതമായി സ്വർണ്ണപ്പണി എടുത്തിരുന്നതിനാൽ തട്ടാൻമാർ എന്നായിരുന്നു അവരുടെ കോമൺ പേര്. ഹിന്ദു മത വിശ്വാസികൾ ആയിരുന്നതിനാൽ ഹിന്ദുക്കളുടെ ആഘോഷങ്ങൾ അവിടെ പതിവായിരുന്നു. ഓണവും വിഷുവും മാത്രമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ട ഹിന്ദു ആഘോഷങ്ങൾ. വല്ല്യുമ്മയുടെ പറമ്പിൻ്റെ കയ്യാലക്കപ്പുറത്തുള്ള രാമൻ കുട്ട്യേട്ടൻ്റെ വീട്ടിലും പടക്കം പൊട്ടിച്ചു വിഷു ആഘോഷിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. 

ഓണത്തിൻ്റെ വരവറിയിച്ചു കൊണ്ട് എൻ്റെ വീടിൻ്റെ നേരെ മുന്നിലുള്ള അമ്മാവൻ്റെ തൊടിയിലാകെ തുമ്പപ്പൂവും കാക്കാപ്പൂവും മുക്കുറ്റിയും നിറയും. എൻ്റെ വീട്ടിൽ തെച്ചിയും ചെമ്പരത്തിയും വെള്ള അരിപ്പൂവും നീലക്കോളാമ്പിയും അതിര് വിട്ട് പൂത്തുലയും.  ബാപ്പ നട്ട വിവിധ നിറത്തിലുള്ള ഇലകളോട് കൂടിയ ചെടികളിൽ പൂർവ്വാധികം ഇലകൾ പൊട്ടും. പറമ്പിൽ ഉമ്മ നട്ട മത്തനും കുമ്പളവും പടർന്ന് പന്തലിച്ച് പൂവിട്ട് നിൽക്കും. പേരറിയാത്ത പല കാട്ടു പൂക്കളും തൊടിയിലുടനീളം തല പൊക്കും.

തട്ടാന്മാരുടെ വീട്ടിലെ ഞങ്ങളുടെ കളിക്കൂട്ടുകാരായ നിഷിയും ലതയും ബിനീഷും പൂക്കൾ ശേഖരിക്കാൻ മേൽ പറഞ്ഞ പറമ്പിലും എൻ്റെ വീട്ടിലും വരും. ഞങ്ങളും അവരോടൊപ്പം അവർക്കായി പൂക്കൾ ഇറുത്ത് കൊടുക്കും. എൻ്റെ വീട്ടിലെ ചെടികളിൽ നിന്ന് പൂ പറിക്കാൻ ബാപ്പ അനുവദിച്ചിരുന്നത് ഓണക്കാലത്ത് മാത്രമായിരുന്നു. മറ്റ് സമയങ്ങളിൽ പൂവിറുത്ത് വെറുതെ കളഞ്ഞാൽ ബാപ്പ ശകാരിക്കും.

ഓണത്തിന് ഒരു ദിവസം ഞങ്ങളെ എല്ലാവരെയും തട്ടാന്മാരുടെ അമ്മയായ കുഞ്ഞമ്മ അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിക്കും. അത് തിരുവോണ ദിവസത്തിലായിരുന്നു എന്നത് മുതിർന്നപ്പോഴാണ് അറിഞ്ഞത്. അന്ന് ഞങ്ങൾ തിന്ന ചോറിനെയാണ് സദ്യ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് എന്നും പിന്നീട്  എപ്പോഴോ ആണ് മനസ്സിലാക്കിയത്. സദ്യയുടെ ഭാഗമായി വിളമ്പുന്ന കൂട്ടാനുകളിൽ ആകെ തിന്നാൻ തോന്നിയിരുന്നത് കാബേജ് തോരനും അച്ചാറും മാത്രമാണ്. ബാക്കിയുള്ളതൊന്നും കുട്ടികളായ ഞങ്ങൾക്ക് പരിചയമുള്ളതായിരുന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല രുചി തോന്നിയിരുന്നുമില്ല. കാലം ഏറെ കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് അതിൻ്റെ പലതിൻ്റെയും പേരും രുചിയും ശരിക്കും അറിയുന്നത്.

കഴിഞ്ഞ കുറെ വർഷങ്ങളായി ഞാൻ ജോലി ചെയ്തു വരുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളിൽ എല്ലാം തിരുവോണത്തോടനുബന്ധിച്ച് പൂക്കളം ഒരുക്കാറുണ്ട്. പൂവ് മുഴുവൻ മാർക്കറ്റിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയവയാണ്. നാടിൻ്റെ ഗന്ധമുള്ള ഒരു പൂവും ആ പൂക്കളങ്ങളിൽ കാണാറില്ല. എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജിലേക്ക് ജോലി മാറിയതിൽ പിന്നെ ഓണം ഒരു ദിവസത്തെ ആഘോഷമാണ്. വിദ്യാർത്ഥികൾ വേറെയും ജീവനക്കാർ വേറെയുമായി പൂക്കളങ്ങളും സദ്യയും ഒരുക്കുന്നു. പൂക്കളം അന്യ സംസ്ഥാനത്ത് നിന്നുള്ള പൂവുകൾ കയ്യടക്കിയതിന് പിന്നാലെ സദ്യയും കാറ്ററിംഗ് സർവ്വീസുകാരുടെ കുത്തകയായി മാറി.

ഈയിടെയാണ് വീടകങ്ങളും മാറിയ വിവരം അറിഞ്ഞത്. സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് തയ്യാറാക്കി സ്നേഹത്തോടെ വിളമ്പിത്തന്നിരുന്ന സദ്യയും ഇപ്പോൾ ഓൺലൈനിൽ ഓർഡർ ചെയ്ത് വരുത്താറാണത്രെ. പണ്ട് സദ്യ കഴിയുമ്പോൾ വയറും മനസ്സും നിറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് ആരോ ആർക്കോ വേണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയ സദ്യ കഴിക്കുമ്പോൾ വയറ് വെറും ചോറ് സംഭരണ കേന്ദ്രമായി മാത്രം മാറുന്നു.

തുമ്പപ്പൂവും കാക്കാപ്പൂവും തെച്ചിയും ചെമ്പരത്തിയും നിറം ചാർത്തുന്ന എൻ്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഒരോണപ്പൂക്കളം കാണാനും കുഞ്ഞമ്മയെപ്പോലുള്ള ഒരമ്മ ഉണ്ടാക്കിയ സദ്യ കഴിക്കാനും ഇനി ഈ ജന്മത്തിൽ സാദ്ധ്യമാകുമോ ആവോ 😥?

               ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ഓണാശംസകൾ