പ്രകൃതി ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ ഞങ്ങൾ ചെല്ലപ്പൻ ചേട്ടന്റെ ചായക്കട കണ്ടിരുന്നു. തിരക്ക് കാരണം മടക്കത്തിൽ കയറാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. അത് വളരെ നന്നാവുകയും ചെയ്തു. ഉച്ച സമയമായതിനാൽ കടയിലെ തിരക്ക് ഒഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞങ്ങളാഗ്രഹിച്ച പോലെ ചെല്ലപ്പൻ ചേട്ടനെ ഞങ്ങളെ കൂടെ ഇരുത്താനും അല്പസമയം സംസാരിച്ചിരിക്കാനും അക്കാരണത്താൽ സാധിച്ചു. ചായയും പരിപ്പ് വടയും ഉണ്ണിയപ്പവും എല്ലാം വാങ്ങി കഴിച്ചു. നല്ല വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ എല്ലാറ്റിനും പതിവിലും കൂടുതൽ രുചിയും തോന്നി. ചെല്ലപ്പൻ ചേട്ടനോട് വഴി ചോദിച്ച് സീതാർകുണ്ട് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേക്ക് ഞങ്ങൾ നീങ്ങി.
സീതാർകുണ്ട് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിലാണ് താമരപ്പാടം എന്ന സ്ഥലം കാണാനുള്ളത്. നെല്ലിയാമ്പതി മലനിരകളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പച്ചനിറത്തിലുള്ള നെൽവയലുകളും തെങ്ങിൻതോപ്പുകളും ആണ് കൊല്ലങ്കോടിൻ്റെ ഗ്രാമീണ ഭംഗി നിലനിർത്തുന്നത്. താമരപ്പാടം അത്തരം വയലുകളുടെ ഒരു മഹാ സമ്മേളനമാണ്. സഞ്ചാരികളെ കൂടുതൽ ആകർഷിക്കാനായി നെൽകൃഷിക്ക് ചുറ്റും ചെണ്ടുമല്ലികൾ നട്ടും ഇടക്കിടെ കമാനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയും ഏറുമാടങ്ങൾ കെട്ടിയും വിശ്രമ കേന്ദ്രങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചും ഭംഗി കൂട്ടിയ ഭാഗമാണ് താമരപ്പാടം. നാല്പതു രൂപയാണ് പ്രവേശന ഫീസ്.
നെൽകൃഷിയുള്ള പാടവരമ്പിലൂടെ സൈക്കിൾ ചവിട്ടുന്നതിൻ്റെ നിരവധി ദൃശ്യങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. മനോഹരമായ ഒരു ദൃശ്യാനുഭവമാണ് എപ്പോഴും അവ തന്നിട്ടുള്ളത്. അതിനാൽ ലിദു മോൻ്റെ സൈക്കിളും ഇത്തവണ ഞാൻ കാറിൽ കയറ്റിയിരുന്നു. താമരപ്പാടത്ത് കൂടിയുള്ള സൈക്കിൾ യാത്രക്ക് ടിക്കറ്റ് കൗണ്ടറിൽ അനുമതി ചോദിച്ചപ്പോൾ ആദ്യം അവർ മടിച്ചു നിന്നു. പിന്നീട് സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു. ചെണ്ടുമല്ലിക്കും നെൽ ചെടിക്കും ഇടയിലൂടെ പാലക്കാടൻ കാറ്റും കൊണ്ടുള്ള സൈക്കിൾ സവാരി ലിദു മോന് വളരെയധികം ഇഷ്‌ടമായി. പൊരിവെയിൽ ആണെങ്കിലും ഞങ്ങളും ആ മനോഹര വയൽക്കാഴ്ചകൾ ഹൃദയത്തിലും മൊബൈലിലും പകർത്തി.
സീതാർ കുണ്ട് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിൽ പോകേണ്ട എന്നായിരുന്നു കൊല്ലങ്കോട് യാത്ര തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് എൻ്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞത്. ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയാണ് അതിന് കാരണം. മുമ്പ് നെല്ലിയാമ്പതി സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ അവിടെയും ഒരു സീതാർ കുണ്ടിൽ പോയിരുന്നു. അത് തന്നെയാണ് ഇത് എങ്കിൽ ഡ്രൈവ് ചെയ്ത് പോകാനുള്ള ദൂരം ഓർത്തപ്പോൾ, തല്ക്കാലം നാട്ടിനടുത്തുള്ള ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടം കണ്ട് സീതാർകുണ്ട് എന്ന് മനസ്സിനെ ബോധിപ്പിച്ച് സായൂജ്യമടയാം എന്ന് കരുതി. ബട്ട്, എൻ്റെ മനസ്സിലെ സീതാർകുണ്ട് അല്ല ഈ സീതാർകുണ്ട് എന്ന് പിന്നീട് മനസ്സിലായി. അങ്ങനെ താമരപ്പാടത്ത് നിന്നും ഞങ്ങൾ വീണ്ടും നേരെ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു.
ഏതാനും കിലോമീറ്ററുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ റോഡ് ശരിക്കും ഇല്ലാതായി. തുടർന്നുള്ള പാറകൾ പാകിയ ഒറ്റവരിപ്പാതയിലൂടെയുള്ള ഡ്രൈവിംഗ് വളരെ ദുഷ്‌കരമായിരുന്നു. അവസാനം പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ എത്തിയപ്പോൾ കണ്ട വണ്ടി ബാഹുല്യം ഏത് റോഡും താണ്ടാനും എന്ത് കാഴ്ചകൾ കാണാനും മലയാളി തയ്യാറാണെന്ന പ്രഖ്യാപനത്തിൻ്റെതായിരുന്നു. മൂന്നോ നാലോ പ്രൈവറ്റ് പാർക്കിംഗ് ഏരിയകൾ കഴിഞ്ഞ് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിൻ്റെ എൻട്രി പോയിൻ്റിന് അടുത്തുള്ള ഒരു മാന്തോപ്പിലാണ് ഞങ്ങൾക്ക് പാർക്കിംഗ് കിട്ടിയത്.
നാല്പത് രൂപയാണ് സീതാർകുണ്ട് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശന ഫീസ്. അത് തന്നെ ഓൺലൈൻ പെയ്മെൻ്റായി മാത്രമേ സ്വീകരിക്കൂ. പലർക്കും അവിടെ നെറ്റ് റേഞ്ച് കിട്ടാത്തതിനാൽ സൗജന്യ വൈഫൈ സൗകര്യം ലഭ്യമാണ്. അത് കണക്‌ട് ചെയ്ത് കിട്ടാനും പലപ്പോഴും ബുദ്ധിമുട്ട് നേരിടും. ഇതും നേരത്തെ പറഞ്ഞ റോഡിൻ്റെ അവസ്ഥയും ഇങ്ങോട്ടുള്ള ഒരു രണ്ടാം വരവിനെ മുടക്കും എന്ന് തീർച്ചയാണ്.
ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് ഞങ്ങൾ മുകളിലേക്ക് നടന്നു. പലരും വെള്ളത്തിൽ കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ശുഷ്‌കമായ ഒരിടം കണ്ടപ്പോൾ കഷ്ടം തോന്നി. അല്പം കൂടി മുകളിലേക്ക് കയറുന്നവരുടെ പിന്നാലെ ഞങ്ങളും കയറി. വളരെ ഇടുങ്ങിയ ഒരു സ്ഥലത്താണ് ആ പാത അവസാനിച്ചത്. ഒരാളെയും മുട്ടാതെ അത് വഴി വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ വളരെ പ്രയാസമായിരുന്നു. ഞാനും മക്കളും രണ്ടും കല്പിച്ച് ഇറങ്ങി. വലിയ ഉരുളൻ പാറകൾക്കിടയിലൂടെ കുത്തിയൊലിച്ച് വരുന്ന വെള്ളം നാലോ അഞ്ചോ മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് പതിക്കുന്നതാണ് "വെള്ളച്ചാട്ടം"! മക്കൾക്ക് നീർക്കോലി എന്ന വെള്ളത്തിലെ പാമ്പിനെ പരിചയപ്പെടുത്താൻ സാധിച്ചു എന്നതാണ് ഈ സന്ദർശനം കൊണ്ടുണ്ടായ ഏക ഗുണം.
സീതാർ കുണ്ടിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ സമയം അഞ്ച് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. താമരപ്പാടത്തെ അനിയന്ത്രിതമായ തിരക്ക് കാരണം റോഡ് ബ്ലോക്കായി. കാണാനുള്ള സ്ഥലങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ ഇനിയും ചിലത് ബാക്കിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. മെയിൻ റോഡ് വയ്ക്കത്ത് തന്നെയുള്ള കുടിലിടം എന്ന സ്പോട്ടിലേക്കാണ് പിന്നീട് ഞങ്ങൾ പോയത്. സന്ധ്യയുടെ സിന്ദൂരച്ചോപ്പ് ആകാശത്ത് വാരിവിതറി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഞങ്ങൾ കുടിലിടത്തിൻ്റെ എൻട്രി പോയിൻ്റിൽ എത്തിയത്.
താമരപ്പാടം പോലെ തന്നെയുള്ള ഒരു പാടശേഖരമാണ് കുടിലിടം. കാർഷിക വൃത്തിയോടനുബന്ധിച്ചുള്ള ഉപകരണങ്ങളും വിശ്രമിക്കാനുള്ള കുടിലുകളും വൈക്കോൽ പുരയും മറ്റും ആണ് കുടിലിടത്തിൻ്റെ പ്രത്യേകത. മുപ്പത് രൂപയാണ് പ്രവേശന ഫീസ്. ഫോട്ടോ സ്പോട്ടുകളായി കുട്ട വഞ്ചിയും സാധാരണ വഞ്ചിയും മല്ലികത്തോട്ടവും കൂടിയാകുമ്പോൾ കുടിലിടം സഞ്ചാരികളുടെ മനം കവരുന്നു. രാത്രി ഏഴര മണിക്ക് കുടിലിടം അടച്ചതോടെ ഞങ്ങളും പുറത്തിറങ്ങി.
ഈ യാത്രയിൽ കാണണം എന്ന് കരുതിയവയിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണ് മുതലമട റെയിൽവെ സ്റ്റേഷൻ. പഴയ രൂപത്തിൽ ഇന്നും നിലനില്ക്കുന്നു എന്നതാണ് ഇതിൻ്റെ പ്രത്യേകത.വലിയ ഒരു പാറക്കെട്ടിന് മുകളിലുള്ള വാമല ബാലസുബ്രഹ്മണ്യ സ്വാമി ക്ഷേത്രമാണ് കാണാൻ കഴിയാതെ പോയ ഒരു സ്ഥലം. പക്ഷെ, ഇത് പല്ലശ്ശനയിൽ നിന്നാണ് പോകേണ്ടത് പോലും. പാറപ്പുറത്ത് തന്നെയുള്ള നെല്ലുണക്കുന്ന കളമാണ് മറ്റൊരു കാഴ്ച.സഞ്ചാരികളുടെ കോപ്രായങ്ങൾ കാരണം അതും അടച്ചു പൂട്ടി.
യാത്ര കഴിഞ്ഞ് രാത്രി ഒരു മണിക്കാണ് ഞാൻ വീട്ടിൽ എത്തിയത്.ഗ്രാമീണ നന്മകളും പച്ചപ്പും ഒട്ടും ചോർന്നുപോകാതെ നിലനിൽക്കുന്ന ഒരിടം കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് കൊല്ലങ്കോട് ബെസ്റ്റാണ് എന്നാണ് എൻ്റെ അഭിപ്രായം. ജൂൺ മുതൽ ജനുവരി വരെയുള്ള മാസങ്ങളാണ് കൊല്ലങ്കോട് സന്ദർശിക്കാൻ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ സമയം.
(അവസാനിച്ചു)
