Pages

Tuesday, January 24, 2012

അഴീക്കോടും അരീക്കോടനും

ചെറുപ്പകാലത്തെ എന്റെ പേടിസ്വപ്നമായിരുന്നു എം.സി എന്ന കള്ളുകുടിയന്‍.തറവാട് വീടിന്റെ തൊട്ടുമുന്നിലെ കള്ളുഷാപ്പിനടുത്തുള്ള ഓവുപാലത്തില്‍ ഇരിക്കുന്ന കുടിയനായ എം.സി(മുഴുവന്‍ പേര്‍ അറിയില്ല). മിക്കവാറും ഓവര്‍ഡൊസ് കാരണം വായ കോടിയ അവസ്ഥയിലായിരിക്കും(എം.സിയുടെ അണ്ണി കോടിയ പോലെ എന്നൊരു ചൊല്ല് അരീക്കോട് ഇന്നും നിലവിലുണ്ട്).ഇല്ലെങ്കില്‍ വായില്‍ നിന്നും തുരുതുരാ തെറി വന്നുകൊണ്ടിരിക്കും.വായ അനക്കാന്‍ കഴിയാത്ത വിമ്മിട്ടത്തില്‍ വല്ലതും ചെയ്യുമോ എന്നും വായ തുറന്ന അവ്സ്ഥയില്‍ എന്തെങ്കിലും തെറി വിളിക്കുമോ എന്നും രണ്ടും പേടിച്ചായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ സ്കൂളിലേക്ക് അതുവഴി പോയിരുന്നത്. ആ എം.സി എന്നോ മരിച്ചു മണ്ണടിഞ്ഞു.പക്ഷേ ഞാന്‍ ബ്ലോഗ് എഴുത്ത് തുടങ്ങിയ ശേഷം എം.സി വീണ്ടും എന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് എത്തി!

അതേ ഒരു ദിവസം നായ്ക്കള്‍ ഓരിയിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു രാത്രി.എല്ലാവരും നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്.ഞാനും തഥൈവ.എന്റെ പുതിയ വീട് എം.സി കണ്ടിട്ടേ ഇല്ലായിരുന്നു.കാരണം അതിന് മുമ്പേ എം.സി മരിച്ചുപോയിരുന്നു.എന്നിട്ടും ആ കൂരിരുട്ടില്‍ പതുങ്ങി പതുങ്ങി എം.സി എത്തി.പതിവ് പോലെ കള്ളോ ചാരായമോ നല്ലവണ്ണം മോന്തിയിട്ടുണ്ട് എന്ന് ചുവന്ന ആ കണ്ണുകള്‍ കണ്ടാല്‍ അറിയാം.അണ്ണി(വായ) കോടിയ അവസ്ഥയില്‍ തന്നെയാണ്.

എന്റെ വീടിന്റെ മുമ്പില്‍ എത്തി ഒരല്പം വിശ്രമിച്ച ശേഷം എം.സി ഉച്ചത്തില്‍ ഒരു വിളി...”അഴീക്കോടാ...എടാ അഴീക്കോടാ...”.

ഞാന്‍ ഞെട്ടി എണീറ്റു ചുറ്റും നോക്കി.എന്റെ അപ്പുറത്ത് ക്ഷീണിച്ചുറങ്ങുന്ന ഒരു എന്‍.എസ്.എസ് വളണ്ടിയര്‍!എന്‍ എസ് എസ് ക്യാമ്പില്‍ ഉറങ്ങുന്നതിന് അല്പം മുമ്പ് സുകുമാ‍ര്‍ അഴീക്കോടിന്റെ രോഗവാര്‍ത്ത വായിച്ചു കിടന്ന ഞാന്‍ കണ്ട ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നു അത്. എം.സി അരീക്കോടാ എന്ന് വിളിച്ചെങ്കിലും നാവ് വഴങ്ങാത്തതിനാല്‍ അത് അഴീക്കോടാ എന്നായിപ്പോയി.

സുകുമാര്‍ അഴീക്കോട് ഇന്ന് കാലത്ത് അന്തരിച്ചു.കേരളം കണ്ട മികച്ച പ്രാസംഗികനായ ആ പ്രതിഭക്ക് ആദരാഞലികള്‍ അര്‍പ്പിക്കുന്നു.

Friday, January 13, 2012

അരീക്കോടന്‍ ആരാ മോന്‍ ?

മുമ്പ് കളക്ടറുടെ കൂടെ ഒരു വേദി പങ്കിട്ടത് ഞാന്‍ ഒരു ‘സംഭവം’ ആക്കിയിരുന്നു (ലിങ്ക് കിട്ടുമ്പോള്‍ പോസ്റ്റ് ചെയ്യാം).അത് വച്ച് നോക്കുമ്പോള്‍ ഇക്കഴിഞ്ഞ ദിവസത്തെ പ്രോഗ്രാം ഒരു ലോക സംഭവം തന്നെ എന്ന് തോന്നിയേക്കാം (നിങള്‍ക്കല്ല , എനിക്ക്!).

അതേ ‘സ്നേഹസ്പര്‍ശം‘ പദ്ധതി ഉത്ഘാടനം നിര്‍വ്വഹിക്കുന്നത് സാമൂഹ്യക്ഷേമവകുപ്പ് മന്ത്രി ഡോ.എം.കെ മുനീര്‍.വേദിയില്‍ എനിക്ക് പരിചയമില്ലാത്ത കുറേ മുഖങ്ങള്‍ (കാരണം അവര്‍ എല്ലാവരും കോഴിക്കോട് ജില്ലയിലെ എം.എല്‍.എ മാര്‍ ആണ്).പിന്നെ ജില്ലാ പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റ് കാനത്തില്‍ ജമീല (ഞാന്‍ ഇലക്ഷന്‍ ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോയ സ്ഥലത്തെ ഡിവിഷനില്‍ ആയിരുന്നു അവര്‍ മത്സരിച്ചത് എന്നതിനാല്‍ എനിക്ക് കേട്ട് പരിചയം ഉണ്ട്.)അവരുടെ ചെവിയില്‍ എന്തോ മന്ത്രിക്കുന്നത് സാക്ഷാല്‍ കോഴിക്കോട് ജില്ലാ കളക്ടര്‍ ഡോ.പി.ബി.സലീം.(മാപ്പില്ലാത്ത ‘മാപു’മായി സഹകരിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിച്ചതിനാല്‍ എനിക്ക് നല്ല പരിചയം). പിന്നെ കോഴിക്കോട്ടെ എല്ലാ‍ പ്രമുഖ ആശുപത്രികളിലേയും ഡോക്റ്റര്‍മാര്‍.(ഇവരുടെ ഒരു ആശുപത്രിയിലും ചികിത്സ തേടിയിട്ടില്ലാത്തതിനാല്‍ എനിക്ക് ഒരു വഹ പരിചയവുമില്ല). ഇവരുടെ ഒക്കെ കൂടെ ഒരു പാവം മലപ്പുറം കാക്കയായി ഞാനും.ഇതാ ഇവിടെ ക്ലിക്കി നോക്കൂ.

അരീക്കോടന്‍ ആരാ മോന്‍ ?

‘സ്നേഹസ്പര്‍ശം’ - ഒരു നല്ല നാളേക്ക്

‘സ്നേഹസ്പര്‍ശം’ - പേരില്‍ തന്നെ ഒരു സ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന ഒരു പദ്ധതി.അതേ കോഴിക്കോട് ജില്ലാപഞ്ചായത്തിന്റെ ആഭിമുഖ്യത്തില്‍ ജില്ലയിലെ വൃക്ക രോഗികളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി തുടങ്ങുന്ന ഒരു പദ്ധതിയാണ് സ്നേഹസ്പര്‍ശം.ഒന്നാം ഘട്ടത്തില്‍ ഡയാലിസിസിന് വിധേയമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നിര്‍ദ്ധനരായ രോഗികള്‍ക്കുള്ള സാമ്പത്തിക സഹായമാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.ഒരു രോഗിക്ക് ഒരു ഡയാലിസിസിന് 250 രൂപ എന്ന നിരക്കില്‍ ഒരു മാസം 3000 രൂപ നല്‍കും.ഡയാലിസിസും അനുബന്ധ ചികിത്സകളുമായി ഒരു രോഗിക്ക് മുപ്പതിനായിരം രൂപയോളം മാസത്തില്‍ ചിലവ് വരുന്നു എന്നറിയുമ്പോള്‍ ഈ തുക ഒന്നിനും തികയില്ല എന്നത് ശരി തന്നെ.എന്നാലും സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ട് കാരണം ഡയാലിസിസ് എണ്ണം സ്വയം കുറക്കുന്ന ഒരു പ്രവണത വളര്‍ന്നു വരുന്നത് കാണുന്നതിനാല്‍ ഈ സഹായം ഒരു കൈതാങ്ങായി പ്രവര്‍ത്തിക്കും എന്നത് തീര്‍ച്ച.

വൃക്ക രോഗം നേരത്തെ കണ്ടുപിടിക്കാനുള്ള ബോധവല്‍ക്കരണവും പരിശൊധനാക്യാമ്പുമാണ് അടുത്ത ഘട്ടം.പരിശോധനക്കായി ജില്ലയിലെ എല്ലാ‍ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലും റെസിഡന്‍സ് അസോസിയേഷനുകളിലും, സുസജ്ജമായ ഒരു വാഹനവും മെഡിക്കല്‍ ടീമും എത്തും എന്നാണ് അധികൃതര്‍ അറിയിക്കുന്നത്.35 ലക്ഷത്തോളം ചെലവ് വരുന്ന ഡയാലിസിസ് യൂണിറ്റ് അടക്കമുള്ള വാഹനം മലബാര്‍ ഗോള്‍ഡ് സ്പോണ്‍സര്‍ ചെയ്തുകഴിഞ്ഞു.അതിനാല്‍ ആ പ്രവര്‍ത്തനം ഉടന്‍ തുടങ്ങും എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

അവസാന ഘട്ടത്തില്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും സൌജന്യമായി ഡയാലിസിസ് സൌകര്യം നല്‍കുന്ന ഒരു സെന്ററും വിഭാവനം ചെയ്യുന്നു.ജില്ലയിലെ മുഴുവന്‍ വൃക്ക രോഗികള്‍ക്കും ഇത് ആശ്വാസം പകരും എന്ന് തന്നെയാണ് പ്രതീക്ഷ.

വളരെയധികം പണച്ചിലവ് വരുന്ന ഈ പദ്ധതി സുമനസ്സുകളുടെ സഹായത്താല്‍ വിജയം കാണും എന്ന് തന്നെയാണ് ഇതിന്റെ അണിയറ പ്രവര്‍ത്തകരുടെ പ്രതീക്ഷ.എന്റെ സ്വന്തം ജില്ലയായ മലപ്പുറത്ത് ഈ പദ്ധതി ജനപങ്കാളിത്തത്തോടെ വന്‍ വിജയമാക്കി മാറ്റാന്‍ സാധിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നതിനാല്‍ കോഴിക്കോടും ഇത് സാധ്യമാകും എന്ന് ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

ഇന്ന് നമ്മുടെ അയല്‍‌വാസിക്ക് അല്ലെങ്കില്‍ അകന്ന ബന്ധുവിന് ആണ് ഈ രോഗം പിടിപെട്ടതെങ്കില്‍ നാളെ നാമും ഈ അവസ്ഥയില്‍ എത്തിയേക്കാം.നാഷണല്‍ സര്‍വീസ് സ്കീം ടെക്നിക്കല്‍ സെല്ലിന്റെ കോഴിക്കോട് ജില്ലയിലെ എല്ലാ യൂണിറ്റുകളും ഈ മഹല്‍ സംരംഭവുമായി സഹകരിക്കുന്നു.ലോകത്ത് ഒരു ഗ്യാരണ്ടിയും വാറണ്ടിയും ആരും വാഗ്ദാനം ചെയ്യാത്ത ഒരേ ഒരു സാധനം മനുഷ്യശരീരമാണ് എന്നതിനാല്‍ എല്ലാവരും ഈ സംരംഭത്തോട് സഹകരിക്കണമെന്ന് വിനീതമായി അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുന്നു.ഒപ്പം എല്ലാ ജില്ലയിലും ഇത്തരം കൂട്ടായ്മകള്‍ ഉണ്ടാക്കി സമൂഹത്തിന്റെ സാമ്പത്തികഭദ്രത തകര്‍ക്കുന്ന എല്ലാ രോഗങ്ങളേയും മറികടക്കാനും തടഞ്ഞു നിര്‍ത്താനും പ്രയത്നിക്കണമെന്നും അപേക്ഷിക്കുന്നു.

Friday, December 09, 2011

ചവിട്ട്യാല്‍ കിട്ടാത്ത കാറ്‌

കാര്‍ പോന്ന വഴി

“ഈ വീടിന്റെ പാലുകാച്ചലിന് കൂടാന്‍ പറ്റിയില്ലെങ്കിലും ഇതും ഒരു യോഗാ...” പണിതീരാത്ത വീട് നോക്കി വാല്യക്കാരന്‍ പറഞ്ഞു.

“അതെ...ബൂലോകത്തെ പഞ്ചപാണ്ഠവന്മാരുടെ കാല്പുണ്യം ഏല്‍ക്കുക എന്നത് ഒരു സൊഭാഗ്യം തന്നെ...” തിക്കോടിക്കാരന്റെ കമന്റ്.

“അല്ലാ...ങ്ങള്‍ക്കെന്തിന്റെ കാറ്റാ...അയിന്റെ പടം പുട്ച്ചാതെ ഞമ്മളെ ഇട്‌ക്കാന്‍ നോക്കി...” ക്യാമറയുമായി ഘോഷയാത്രയുടെ പടം എടുക്കാന്‍ ഇറങ്ങിയ എന്നോട് നാമൂസ് പറഞ്ഞു.

“ഇതൊരു നമ്പറല്ലേ...അല്പ നേരത്തെ കശപിശ ഉണ്ടായെങ്കിലും ഘോഷയാത്ര കേമമായി എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കാന്‍....”

“അപ്പോ...അതിപ്പം തന്നെ ഡെലീറ്റ് ആക്കും അല്ലേ...”

“അത് ആള്റെഡി ഡെലീറ്റഡ് ആണ്....”

“ങേ !അതെങ്ങനെ..?”

“മെമ്മറിയില്‍ സ്പേസ് ഇല്ല...പിന്നെ അവരെ സന്തോഷത്തിന് എത്ര ഫ്ലാഷും അടിച്ചൂടേ...നമ്മുടേ ഫ്ലാഷ് , അവരുടെ സ്പ്ലാഷ്!!!”

പത്ത് മിനുട്ടോളം ഘോഷയാത്ര ഞങ്ങളുടെ വഴി മുടക്കി.ശാന്തി ലഭിച്ചവരും ഞാനും വാല്യക്കാരനും വീണ്ടും കാറില്‍ കയറാന്‍ തുടങ്ങി.

“ഡ്രൈവര്‍ സീറ്റില്‍ മാഷ് തന്നെ മതി...” എല്ലാവരും ഐക്യകഴുത്തോടെ പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും വളയം ഏറ്റെടുത്തു.പുഷ്പക വിമാനം വീണ്ടും പാട്ടും പാടി പറാക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

“മാഷേ...ഇത് ആല്‍ട്ടോ ആണേ...” കാര്‍ മുതലാളി ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു.

“അതിനെന്താ പ്രശ്നം?”

“അല്ല...മാഷ് വിചാരിച്ച സ്ഥലത്ത് നിര്‍ത്താന്‍ സാധിച്ചോളണം എന്നില്ല....”

“ങാഹാ അങ്ങനെയോ...വാല്യക്കാരാ...അതൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് തന്നെ കാര്യം...പള്ളി കാണുമ്പോ പറയണം,വണ്ടി നിര്‍ത്തോ ഇല്ലേ എന്നറിഞ്ഞിട്ട് തന്നെ കാര്യം...” ഞാന്‍ വാല്യക്കാരനോട് പറഞ്ഞു.

“അതല്ല മാഷെ പറഞ്ഞത്...ചവിട്ട്യാല്‍ കിട്ടൂല ന്ന്...”

“ഓ..അങ്ങനെ...അതും അറിയണമെങ്കില്‍ ഒന്ന് ചവിട്ടണ്ടേ....”

“അതാ പള്ളി...കഴിഞ്ഞു...” വാല്യക്കാരന്‍ പറഞ്ഞു.

“പള്ളി കഴിഞ്ഞിട്ട് പറയാനല്ല പറഞ്ഞത്...”

“ഇപ്പോ ശരിയാകിത്തെരാ...അതാ....പാസ്സ് ചെയ്തു...”

“ഏത് സൈഡിലാ...?”

“വലതുഭാഗത്ത്...”

“എങ്കില്‍ ഇനി ഇടതുഭാഗത്ത് പള്ളി കാണുമ്പോ പറഞ്ഞാ മതി...”

“അതെന്താ...കണ്ണൂരില്‍ ഇടത് പള്ളിയിലേ കേറാവൂ എന്നുണ്ടോ?” ഏതോ മുടതന്‍ പിന്നില്‍ നിന്നും ചോദിച്ചു.

“അതല്ല...ഇവന്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങോട്ടും നോക്കി കഴുത്ത് ഉളുക്കണ്ടാന്ന് കരുതി ഒരു സൌകര്യം ചെയ്തു കൊടുത്തതാ...” ഞാന്‍ വിശദീകരിച്ചു.

“എങ്കില്‍ ഒരു കാര്യം കൂടി...പള്ളി മാത്രമാക്കണ്ട...ഹോട്ടല്‍ കൂടി ഉള്ളിടത്ത് നിര്‍ത്താം...”എതോ ഒരുത്തന്റെ ആമാശയത്തില്‍ ആശ ഉണര്‍ന്നു.

“എങ്കില്‍ നമുക്ക് സൈദാര്‍ പള്ളിക്കടുത്ത് നിര്‍ത്താം...” ഞാന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു.കാര്‍ അല്പ സമയത്തിനകം തന്നെ സൈദാര്‍ പള്ളിയുടെ മുമ്പിലെത്തി.ഞങ്ങളെല്ലാവരും പള്ളിയിലേക്കും ശ്രീജിത്ത് പരിസര നിരീക്ഷണത്തിനും നീങ്ങി.
നമസ്കാരം കഴിഞ്ഞ് തിക്കോടിക്കാരന്‍ ഞങ്ങളെ ഒരു തട്ടുകടയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.അവനും നാമൂസും വീണ്ടും സിഗരറ്റ് കൊളുത്തി.

“നീ എന്താ നായ തൊട്ട കലം പോലെ മാറി നില്‍ക്കുന്നത്?” മാറി നിന്ന വാല്യക്കാരനോട് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

“അവരുടെ ഊത്തില്‍ പെടാതിരിക്കാന്‍ മാറിനിന്നതാ...”

“ഈ പള്ളിയില്‍ ആരാ ?” നാമൂസ് അടുത്തിരുന്ന ആളോട് ചോദിച്ചു.

“സൈദ്...”

“സൈദ് ? ബാക്കി ഒന്നും ഇല്ലേ...?”

“സൈദാര്‍ പള്ളീ ആണ്...”

“ശരി ശരി...” കൂടുതല്‍ ചരിത്രം ചോദിക്കുന്നത് ഉചിതമാവില്ല എന്നറിഞ്ഞതിനാല്‍ കട്ടന്‍ ചായയും പരിപ്പ് വടയും തട്ടി ഞങ്ങള്‍ സ്ഥലം കാലിയാക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.പൈസ കൊടുക്കാന്‍ മൂന്ന് ഗള്‍ഫുകാരും തിക്കിതിരക്കിയതിനാല്‍ ഞാനും വാല്യക്കാരനും കാറിലേക്ക് നീങ്ങി.

കാര്‍ തിക്കോടി എത്തിയപ്പോള്‍ ഇരുട്ട് പരന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.അതിനാല്‍ തന്നെ സമീറിന് ധൈര്യവും കൂടിയിരുന്നു.ഞങ്ങളെ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചെങ്കിലും സമയം ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ റ്റാറ്റ അടിച്ചു വിട്ടു.ഒരാളെങ്കിലും വീട്ടിലെത്തിച്ചല്ലോ എന്ന സമാധാനത്തോടെ ഞാന്‍ വീണ്ടും ഡ്രൈവ് ചെയ്തു.കാറ് കോഴിക്കോട് എത്തുന്നതിന് മുമ്പേ ആരുടെയോ മനസ്സില്‍ ഒരു ലഡു കൂടി പൊട്ടി - അക്ബര്‍ വാഴക്കാടിന്റെ വീട്ടില്‍ കൂടി പോകാന്‍.എന്റെ മനസ്സില്‍ പൊട്ടിയത് ഒരു ആന ലഡു ആയിരുന്നു, കാരണം അതുവഴി പോയാല്‍ കാറ് അരീക്കോട് വഴിയേ മുന്നോട്ട് പോകൂ.എനിക്ക് വീട്ടിന് മുന്നില്‍ ഇറങ്ങാം.

“അക്ബര്‍ക്കയെ വേഗം വിളിച്ചു നോക്ക്...ബൈപാസ് തിരിയുന്നതിന് മുമ്പ് തീരുമാനിക്കണം...” ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

“അത് നടക്കില്ല...സമയം കുറേയായി...” കാര്‍ മുതലാളിക്ക് വേവലാതി തുടങ്ങി.

“എന്നാലും...?” വന്ന ആശയെ നാശമാക്കാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

“ഇല്ല മാഷേ...വീട്ടില്‍ വിരുന്ന് കാര്‍ വന്നിട്ടുണ്ട്...അവര്‍ എന്നെയും കാത്തിരിക്കുകയാ...”

“എങ്കില്‍ വേണ്ട...നമുക്ക് നേരെ വിടാം...” ഞാന്‍ ബൈപാസ്സിലൂടെ വിട്ടു.വിജനമായ വഴിയിലൂടെ കാറ് ചീറിപ്പാഞ്ഞു.

“മാഷേ...ചവിട്ട്യാല്‍ കിട്ടൂലട്ടോ....” ശ്രീജിത്ത് വീണ്ടും ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു.

കടവ് റിസോര്‍ട്ടിന് മുമ്പിലെ ഗതാഗത കുരുക്കില്‍ പെട്ട് വാഹനങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി ബ്രേക്ക് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.പെട്ടെന്നുള്ള ചവിട്ടില്‍ ഞാനും എന്റെ ബ്രേക്ക്പെഡലില്‍ കാലമര്‍ത്തി.മുന്നിലുള്ള റിറ്റ്സിന്റെ ചുവന്ന ലൈറ്റ് അടുത്തേക്ക് വരുന്നതായി ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു!ബ്രേക്കില്‍ ചവിട്ടിയിട്ടും അത് എന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിവരുന്നു!!
‘യാ അല്ലാഹ്!!സംഭവിക്കേണ്ടത് സംഭവിക്കാന്‍ പോകുന്നു !!!’ ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ കരുതി.ശ്രീജിത്തിന്റെ മനസ്സില്‍ നിന്നുള്ള കൊള്ളിയാന്‍ എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ തുളച്ച്പോയത് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു.വാല്യക്കാരന്‍ ആരെയാണ് വിളിച്ചത് എന്ന് വ്യക്തമായില്ല.തൊട്ടുതൊട്ടില്ല എന്ന മട്ടില്‍ റിറ്റ്സിന്റെ പിന്നില്‍ ഞങ്ങളുടെ ആള്‍ട്ടോ കിതച്ചു നിന്നു.എല്ലാവരും സമാധാനത്തിന്റെ നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു

“ടൊ...ടൊ...ടൊ..” തൊട്ടുപിന്നില്‍ ഏതൊക്കെയോ വാഹനങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ ഉമ്മ കൊടുക്കുന്ന ശീല്‍ക്കാര ശബ്ദം കേട്ടു.ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയെങ്കിലും ‘തൊമസൂട്ടീ വിട്ടോടാ’ എന്ന് കേട്ടതിനാല്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും ഡ്രൈവ് ചെയ്തു.

അവസാനം രാത്രി 11 മണിക്ക് സംഭവബഹുലമായ ഈ ഡ്രൈവിങ്ങ് എന്റെ വീട്ടിന് മുന്നില്‍ അവസാനിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നീളമേറിയ തുടര്‍ച്ചയായ ഡ്രൈവിങ്ങ് റിക്കോര്‍ഡായി അത് മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.


(നിര്‍ത്തി....)



“

Tuesday, November 22, 2011

ശ്രീനാരായണഗുരുവും കാറിന്റെ റിവേഴ്സിങും....

കാര്‍ ഇപ്പോള്‍ വന്ന വഴി

മുതലാളിയെ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തില്‍ കാര്‍ വീണ്ടും ഡിസ്കോ കളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

“നീ എവിടേം നോക്കിയാ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നത്?” പിന്‍സീറ്റില്‍ നിന്നും കമന്റുകള്‍ വരാന്‍ തുടങ്ങി.

“മാഷ് ഇതുവരെ ഡ്രൈവ് ചെയ്ത അതേ റോഡിന്റെ ബാക്കിയാ ഇതും...”

“അതാ പറഞ്ഞത് ഡ്രൈവിങ്ങിനും വേണം ഒരു കരയോഗം...” പറഞ്ഞുതീരുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരാള്‍ കാറിന് കൈകാട്ടി.തേടിയ പുലി കാറിന് കൈകാട്ടി എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട് എന്നല്ലാതെ ഇതുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു.

“ഈ വഴി ഒരു ഘോഷയാത്ര വരുന്നുണ്ട്.വണ്ടി ദേ ആ ലെഫ്റ്റ് പോകറ്റ് റോഡിലൂടെ വിട്ടോളൂ...” ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പില്‍ പോയ വാഹനങ്ങളും അവര്‍ പറഞ്ഞ വഴിയെ തിരിയുന്നത് കണ്ട് മുമ്പേ ഗമിക്കും ഗാര്‍ തന്‍ പിമ്പേ ഗമിക്കും ഗാറുകളെല്ലാം എന്ന പഴമൊഴിയും അന്വര്‍ത്ഥമാക്കി വണ്ടി റൈറ്റ് റോഡില്‍ നിന്ന് ലെഫ്റ്റ് റോഡിലേക്ക് കയറി.

ആ റോഡില്‍ കയറിയ ഉടനെ അന്തരിച്ചുപോയ കൃഷ്ണങ്കുട്ടി നായരെപ്പോലെ ഒരാള്‍ വീണ്ടും കാറിന് കൈ കാണിച്ചു.അയാളുടെ സ്ലിംനെസ്സ് കാരണം ഞങ്ങളുടെ ഡ്രൈവര്‍ അത് കാണാത്തതോ അതല്ല മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ അറിയില്ല കാര്‍ നിര്‍ത്താതെ വിട്ടു.ആ റോഡിലും എല്ലാ വാഹനങ്ങളും സൈഡ് ആക്കുന്നത് കണ്ട എനിക്ക് എന്തോ പന്തികേട് തോന്നി.ഇടവഴി പോലെയുള്ള ഒരു ഇടുങ്ങിയ പാതയില്‍ വണ്ടി പ്രവേശിച്ചതും മുന്നില്‍ മറ്റൊരു ഘോഷയാത്ര !!

“ങേ!! “ ഞങ്ങളെല്ലാവരും ഞെട്ടി. കാര്‍ ബ്രേക്കിട്ടതും ഘോഷയാത്രയുടെ മുന്നില്‍ നിന്നൊരാള്‍ ഓടിവന്നു പറഞ്ഞു.

“വണ്ടി പിന്നോട്ടെടുക്കണം...പിന്നില്‍ ഒരു രഥം വരുന്നുണ്ട്...”

“അതിനിവിടെ സൈഡാക്കിയല്‍ പോരേ...?”

“ഈ ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ അത് കടന്ന് പോകാനോ?” ആഗതന് ഞങ്ങളുടെ മറുപടി ഇഷ്ടമായില്ല.

“അതു തന്നെയാ ഞാനും പറയുന്നത്...“

“ആഹാ...നീ അത്രക്കായോ?” ആള്‍ക്കാര്‍ ഓടി വന്ന് കാറിനെ ചുറ്റാന്‍ തുടങ്ങി.

എന്റ്റെ ഉള്ളില്‍ അല്പം ഭയം കേറി തുടങ്ങി.കാരണം കാറിനുള്ളിലിരിക്കുന്ന അരീക്കോടനും തിക്കോടിക്കാരനും വാല്യക്കാരനും നാമൂസും പെടുന്ന സമുദായമല്ല കാറിന് പുറത്ത് നില്‍ക്കുന്നത്.താടിക്കാര്‍ ആരും ഇല്ലാഞ്ഞത് ആ നിമിഷം ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു.നാമൂസ് മീറ്റില്‍ നിന്നും വാങ്ങിയ സഖാവ് കുഞ്ഞാലിയെ പറ്റിയുള്ള ഒരു പുസ്തകം പുറം ചട്ട കാണ്‍കെ ഞാന്‍ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചു.കണ്ണൂര്‍ സഖാക്കന്മാര്‍ക്ക് അത് കണ്ടെങ്കിലും വല്ലതും തോന്നിയാലോ ? വാല്യക്കാരന്‍ അതിനിടെ അറക്കല്‍ കൊട്ടാരത്തില്‍ നിന്ന് വാങ്ങിയ മറ്റൊരു ‘ആലി’ പുസ്തകവും മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.അപ്പോള്‍ കിട്ടിയ ഒരു ധൈര്യത്തില്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

“മെയിന്‍ റോഡില്‍ നിന്നും ഇതുവഴി പോകാന്‍ പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാ ഇങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞത്...”

“ഞാന്‍ കൈ കാട്ടിയിട്ടും നിര്‍ത്താതെ പോന്നതല്ലേ ?” ‘കൃഷ്ണങ്കുട്ടി നായരും’ ഓടി എത്തി.

“നിങ്ങള്‍ കൈ കാട്ടിയത് ഞാന്‍ കണ്ടില്ല...”

“ആഹാ...ഇത്രേം തടീം വണ്ണോം ള്ള ഞാന്‍ കൈ കാട്ടിയിട്ട് കണ്ടില്ല എന്നൊ ?” ‘കൃഷ്ണങ്കുട്ടി നായര്‍’ തന്റെ സിക്സ് പാക്ക് കാണിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച് പരാചയപ്പെട്ടു.

“സംസാരിക്കാന്‍ സമയമില്ല... വണ്ടി റിവേഴ്സ് എടുക്ക്...” ഓഫായ വണ്ടിയിലേക്ക് നോക്കി കൂടി നിന്നവര്‍ പറഞ്ഞു.അപ്പോഴേക്കും ഘോഷയാത്ര ഞങ്ങളുടെ സമീപത്തെത്തി.

“അതേ....നമുക്ക് ഘോഷയാത്ര കഴിഞ്ഞ് പോയാല്‍ മതി...വണ്ടി പിന്നോട്ട് എടുക്ക്...” ഒരു പിടിവള്ളി കിട്ടിയ ആശ്വാസത്തില്‍ ഞാനും പറഞ്ഞു.

“ആഹാ...അങ്ങ്നെയങ്ങ് പിന്നോട്ട് എടുക്കാനോ....ഇത് പി.ഡബ്ലിയു.റോഡല്ലേ ?” അതുവരെ ഉണ്ടായ സര്‍വ്വ സമാധാനവും കെടുത്തുന്ന ബോംബ് ഞങ്ങളുടെ ഒരു വായില്‍ നിന്ന് തന്നെ പൊട്ടി.

“ങാഹാ...എന്തു പറഞ്ഞെടാ..” ആരുടെയോ കൈ കാറിനുള്ളിലേക്ക് ശക്തിയില്‍ വരുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു.മറ്റാരോ ആ കൈ തടഞ്ഞില്ലായിരുന്ന്വെങ്കില്‍ എന്റെ പിറ്റേന്നത്തെ ട്രെയ്നിംഗ് മുഴുവന്‍ കുളമായേനെ.കാരണം കണ്ണൂരിനെ സംബന്ധിച്ച് അടുത്ത സ്റ്റെപ് പിന്നെ രക്തക്കളമാണ്.

“നീ കാറ് റിവേഴ്സ് എടുക്ക്...ഇത് ഗുരുവിന്റെ ഘോഷയാത്രയാ” ഞാന്‍ ഉച്ചത്തില്‍ പറഞ്ഞു.

“ഇത് അതിലും വലിയ കുരുവാ ....ഒന്ന് സ്റ്റാര്‍ട്ട് ആയി കിട്ടേണ്ടേ...” സായിപ്പിനെ കാണുമ്പോള്‍ കവാത്ത് മറക്കുന്ന ഇന്ത്യക്കാരനെ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.അതുപോലെ ജനക്കൂട്ടം കണ്ടപ്പോള്‍ സ്റ്റാര്‍ട്ടിംഗ് മറന്ന ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ കാറായി ശ്രീജിത്തിന്റെ കാര്‍ അന്ന് ചരിത്രത്തില്‍ സ്ഥാനം പിടിച്ചു.

“നീ ഇറങ്ങ്...ഞാന്‍ എടുത്തോളാം...” ഞാന്‍ പറഞ്ഞതും ഡ്രൈവര്‍ പുറത്തിറങ്ങി.ഉടന്‍ നാട്ടുകാരനായ ഒരാള്‍ വണ്ടിയിലേക്ക് കയറി , സ്റ്റാര്‍ട്ട് ചെയ്ത് തൊട്ടടുത്ത് കണ്ട പറമ്പിലെ പണിതീരാത്ത വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് കയറ്റി.ഒരു വലിയ ആപത്തില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടതില്‍ ഞാന്‍ ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചു.നാമൂസും തിക്കോടിക്കാരനും ശ്രീജിത്തും പുക ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് മനസ്സ് വീണ്ടും ചൂടാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.


(തുടരും....)