Pages

Tuesday, November 10, 2026

ഷാറൂഖ് ഖാൻ്റെ വീട്ടിൽ (സഹ്യാദ്രി യാത്ര - 6 )

സഹ്യാദ്രി യാത്ര - 5

മുംബൈയിലെ പ്രധാന കാഴ്ചകളിൽ പലരും എണ്ണിപ്പറയുന്ന ഒന്നാണ് ഹാജി അലി ദർഗ. എനിക്കാണെങ്കിൽ പോകാനും കാണാനും ഒട്ടും ഇഷ്‌ടമില്ലാത്ത ഇടമാണ് ദർഗ്ഗകൾ. അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെയും ചൂഷണങ്ങളുടെയും  ഈറ്റില്ലങ്ങളായത് കൊണ്ടും ആദ്യമായി ഹസ്രത്ത് നിസാമുദ്ദീൻ ദർഗയിൽ പോയ അനുഭവം കൊണ്ടും ആയിരിക്കാം ഈ  അനിഷ്‌ടം. ബട്ട്, കടലിലാണ് ഹാജി അലി ദർഗ എന്നും വേലിയിറക്കത്തിൻ്റെ സമയത്ത് അങ്ങോട്ട് നടന്ന് പോകാമെന്നും കേട്ടപ്പോൾ അതൊന്ന് കാണണമെന്ന് മനസ്സിൽ ആഗ്രഹമുദിച്ചു. കടൽ തുരങ്കം കടന്ന് കഴിഞ്ഞാൽ ഉടൻ തന്നെയാണ് ഹാജി അലി ദർഗ എന്ന് ഡ്രൈവർ മുരുകവേൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരു ലഡു പൊട്ടി.

പന്ത്രണ്ട് മണിയോടെ ഞങ്ങളെ ഹാജി അലി ദർഗയുടെ സമീപത്തെ റോഡിൽ ഇറക്കി. അണ്ടർ പാസ് വഴി റോഡ് ക്രോസ് ചെയ്ത് മറുഭാഗത്ത് എത്തി അല്പം മുന്നോട്ട് നടന്നാൽ ദർഗയിൽ എത്താം എന്ന് മുരുകവേൽ പറഞ്ഞുവെങ്കിലും എനിക്കത് കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മുന്നിൽ പോകുന്ന ഒരു കൂട്ടത്തെ പിന്തുടർന്ന് ഞങ്ങളും ദർഗ്ഗയിലേക്ക് നടന്നു. കേട്ടത് പോലെ കടലിനുള്ളിലേക്ക് അൽപം തള്ളി നിൽക്കുന്ന ദർഗ്ഗയിലേക്കുള്ള പാതയുടെ ഇരുവശവും തിരകൾ തല തല്ലുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചില തിരകൾ പാതയുടെ ഉയരവും കടന്ന് സന്ദർശകരുടെ പാദങ്ങളെ തഴുകി ഒഴുകി.

ഉസ്ബകിസ്ഥാനിലെ ബുഖാറയിൽ നിന്നുള്ള പീർ ഹാജി അലി ഷായുടെ ശവകുടീരവും പള്ളിയുമാണ് ഹാജി അലി ദർഗയിലുള്ളത്. ധനികനായ വ്യാപാരിയും സൂഫി വര്യനുമായ ഹാജി അലി സ്വത്ത് മുഴുവൻ ഉപേക്ഷിച്ച് ലോക സഞ്ചാരം നടത്തി അവസാനം മുംബൈ വർളിയിൽ താമസമാക്കി എന്നും ഇസ്‌ലാം മതപ്രചാരണത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു എന്നും പറയപ്പെടുന്നു. തൻ്റെ മരണ ശേഷം തന്നെ ഖബറടക്കരുത് എന്നും മൃതശരീരം കടലിൽ ഒഴുക്കി അത് എത്തിച്ചേരുന്നിടത്ത് ഖബറടക്കണം എന്നും അദ്ദേഹം അനുയായികളോട് പറഞ്ഞു എന്നും അത് പ്രകാരമാണ് ഇന്ന് ദർഗ്ഗ കാണുന്ന സ്ഥലത്ത് ഖബറടക്കിയത് എന്നും പറയപ്പെടുന്നു.

ജാതി മത ലിംഗ ഭേദമന്യേ ആർക്കും ദർഗ്ഗയിൽ പ്രവേശിക്കാം. ചുവപ്പും മഞ്ഞയും നിറത്തിലുള്ള നിരവധി ചരടുകൾ ദർഗ്ഗക്ക് ചുറ്റുമുള്ള കൈവരികളിൽ കെട്ടിയിട്ടതായി കണ്ടു. ആഗ്രഹ പൂർത്തീകരണത്തിനായി വന്നവർ പ്രാർത്ഥന നടത്തി ചരട് കെട്ടിയിട്ട് പോകുന്നതാണ്. ആഗ്രഹം പൂർത്തീകരിക്കപ്പെട്ടാൽ താൻ കെട്ടിയ ചരട് അഴിക്കണം. ഈ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് തൻ്റെ ചരട്  എങ്ങനെയാണാവോ തിരിച്ചറിയുക എന്നായിരുന്നു എൻ്റെ ചിന്ത. ളുഹർ നമസ്‌കാര സമയമായതിനാൽ അത് നിർവ്വഹിക്കാൻ സൗകര്യം കിട്ടി എന്നതാണ് ദർഗ സന്ദർശിച്ചത് കൊണ്ട് എനിക്ക് ലഭിച്ച ഗുണം.

ദർഗ കണ്ട ശേഷം വർളിയിൽ നിന്ന് സീ ലിങ്ക് പാലം വഴി ഞങ്ങൾ ബാന്ദ്രയിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങി. മുംബൈയിൽ എത്തുന്ന സഞ്ചാരികളെ ടാക്സിക്കാർ മൂന്ന് വീടുകൾ കാണിക്കാറുണ്ട്. അതിൽ ഒന്നാമത്തേത് അംബാനിയുടെ വീടാണ്. ഒരു ഫ്ലാറ്റ് കണക്കെ ദൂരെ ഉയർന്ന് നിൽക്കുന്ന ഒരു കെട്ടിടം അംബാനിയുടെ വീടാണെന്ന് അവർ പറയുന്നത് വിശ്വസിക്കാനേ നമുക്ക് സാധിക്കൂ.

രണ്ടാമത്തെ വീട് ബോളിവുഡ് നടൻ സൽമാൻ ഖാൻ്റെ വീടാണ്. വണ്ടി നിർത്തുക പോലും ചെയ്യാതെ ഡ്രൈവർ മുരുകവേൽ ആ വീട് പാസ് ചെയ്തപ്പോൾ അതിൻ്റെ പ്രാധാന്യത്തിൻ്റെ നിലവാരം മനസ്സിലായി.മുരുകവേലിൻ്റെ ബോണസായി നടി രേഖയുടെ വീട് കൂടി ഞങ്ങൾക്ക് കാണിച്ച് തന്നു. അതാരാണെന്ന് എനിക്ക് ഒരു നിശ്ചയവുമില്ലാത്തതിനാൽ ഞാനൊന്ന് മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു. ഫൈനലി, ഞങ്ങൾ ഹിന്ദി സിനിമയിലെ മെഗാ സ്റ്റാറും എക്കാലത്തും യുവതീ യുവാക്കളുടെ ആവേശവുമായ ഷാരൂഖ് ഖാൻ്റെ വീടായ "മന്നത്ത്" ൻ്റെ മുന്നിലെത്തി വണ്ടി പാർക്ക് ചെയ്തു.

"മന്നത്തി"ന് മുമ്പിൽ ഞങ്ങൾ എത്തുമ്പോൾ ചെറിയ ഒരാൾക്കൂട്ടം അവിടെ കൂടി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഷാറൂഖ് ഖാൻ്റെ വീട് എന്നതല്ലാതെ ഒരു അസാധാരണ കാഴ്ചയായി എനിക്കത് അനുഭവപ്പെട്ടില്ല; സാധാരണ പോലെയുള്ള ഒരു ഗേറ്റും  ഉയരം കൂടിയ ചുറ്റുമതിലും. ചുറ്റുമതിലിന് മുകളിൽ വീണ്ടും ഒരാൾ പൊക്കത്തിൽ കമ്പിവേലിയും സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു. ഗേറ്റിന് സമീപം അല്പം ഉയർത്തി നിർമ്മിച്ച ബാൽക്കണി പോലെയുള്ള ചെറിയ ഒരിടം കാണാം. പെരുന്നാളിനും തൻ്റെ പിറന്നാളിനും ഷാറൂഖ് ഖാൻ ഇവിടെ വന്ന് ജനങ്ങളെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യാറുണ്ട്. മറ്റ് ദിവസങ്ങളിൽ ഇങ്ങനെ ചെയ്യാറുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. ജനം അദ്ദേഹത്തെയും പ്രതീക്ഷിച്ച് അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, കാഴ്ചബംഗ്ലാവിൽ ചില മൃഗങ്ങൾ കൂട്ടിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങാൻ വേണ്ടി കാത്ത് നിൽക്കുന്നതാണ് പെട്ടെന്ന് ഓർമ്മ വന്നത്.

"മന്നത്തി"ൻ്റെ മുൻ ഭാഗത്തെ റോഡിനപ്പുറം അറബിക്കടലാണ്. അൽപനേരം കാറ്റുകൊള്ളാനായി ഞങ്ങൾ കടലിലേക്കിറങ്ങി. പക്ഷേ, എവിടെ നിന്നോ ഓടിയെത്തിയ പോലീസ് എല്ലാവരെയും ആട്ടിത്തെളിച്ച് എങ്ങോട്ടോ പോയി. പിന്നാലെ വന്ന സഞ്ചാരികൾ വീണ്ടും കടലിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ചെങ്കല്ല് പോലെയുള്ള പാറ നിറഞ്ഞ പ്രദേശമായതിനാൽ അപായ സാദ്ധ്യത ഉള്ളത് കൊണ്ടാകാം ഈ പോലീസ് നിയന്ത്രണം. താമസിയാതെ ഞങ്ങളും തിരിച്ച് വണ്ടിയിൽ കയറി.

ഈ ടീമിൻ്റെ കഴിഞ്ഞ കാശ്മീർ യാത്രയിൽ ഷോപ്പിംഗിന് അവസരം കുറവായിരുന്നു എന്ന പരാതി ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ഇത്തവണ എല്ലാ ദിവസവും ഷോപ്പിംഗിന് സമയം നിശ്ചയിച്ചിരുന്നു. അത് പ്രകാരം മുംബൈയിൽ ഷോപ്പിംഗിന് തീരുമാനിച്ചത് മൂന്ന് കിലോമീറ്ററിലധികം നീളത്തിൽ കിടക്കുന്ന ഓപ്പൺ മാർക്കറ്റ് ആയ ഫാഷൻ സ്ട്രീറ്റ് ആയിരുന്നു.ടാക്സി ഡ്രൈവർ മുരുകവേൽ ഞങ്ങളെ ഫാഷൻ സ്ട്രീറ്റിൽ എത്തിച്ചു.

മുതിർന്നവരുടെ വിവിധ തരം ഡ്രസ് ഐറ്റങ്ങളും പാദരക്ഷകളും ബാഗുകളും ആണ് ഫാഷൻ മാർക്കറ്റിൽ പ്രധാനമായും ഉള്ളത്. ഒന്നര മണിക്കൂറോളം ഷോപ്പിംഗ് നടത്തിയ ശേഷം മുരുകവേൽ ഞങ്ങളെ ഛത്രപതി ശിവജി ടെർമിനസിനടുത്ത് ഡ്രോപ് ചെയ്യാനായി തിരിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ജുഹു ബീച്ച് കാണണമെന്ന ആഗ്രഹം ഫൈസൽ പ്രകടിപ്പിച്ചത്. ജുഹു ബീച്ച് കാണാൻ അന്ധേരിയിൽ പോകണമെന്നും മെട്രോ ട്രെയിനിൽ പോകുന്നതാണ് നല്ലത് എന്നും മുരുകവേൽ പറഞ്ഞു. അതനുസരിച്ച് ഞങ്ങൾ സി എസ് ടി മെട്രോ സ്റ്റേഷന് സമീപം വണ്ടിയിറങ്ങി.

(തുടരും...)

Wednesday, November 04, 2026

കടൽ തുരങ്കം കടന്ന് മ്യൂസിക്കൽ റോഡിൽ (സഹ്യാദ്രി യാത്ര - 5)

 സഹ്യാദ്രി യാത്ര - 4

മുംബൈ കാഴ്ചകൾ കാണാൻ പലരും ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നത് മുംബൈ ദർശൻ ബസ് പാക്കേജാണ്. ഇരുന്നൂറ് രൂപ മുതലാണ് ഒരാൾക്ക് നോൺ എ.സി ചാർജ്ജ് വരുന്നത്. നമ്മുടെ ഇഷ്‌ടത്തിനനുസരിച്ച് ഒരു സ്പോട്ടിലും സമയം ചെലവഴിക്കാൻ സാധിക്കില്ല എന്നതും നമുക്കു കാണാൻ താല്പര്യമില്ലാത്ത സ്ഥലങ്ങൾ കാണാനും താല്പര്യമുള്ളത് കാണാതിരിക്കാനും സാദ്ധ്യതയുണ്ട് എന്നതിനാലും ദില്ലി ദർശൻ അനുഭവം ഉള്ളതിനാലും ബസ് പാക്കേജ് വേണ്ട എന്ന് ആദ്യമേ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. 

ടാക്സി പാക്കേജും വേണ്ട എന്നായിരുന്നു ഉദ്ദേശിച്ചതെങ്കിലും മുംബൈയുടെ ജീവനാഡികളായ കറുപ്പും മഞ്ഞയും നിറമുള്ള ടാക്സികൾ കണ്ടപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തീരുമാനം മാറി. അങ്ങനെയാണ് ഏഴു പേർക്കും കയറാൻ പറ്റുന്ന ഒരു ടാക്സിയിൽ യാത്ര ആരംഭിച്ചത്. മുംബൈയിൽ എത്തിയിട്ട് ഒരിക്കലെങ്കിലും ഈ ടാക്സിയിൽ കയറിയില്ലെങ്കിൽ പിന്നീട് ഒരു നഷ്‌ടബോധം തോന്നും.

ടാക്സിവാല ഞങ്ങളെ ആദ്യം എത്തിച്ചത് മറൈൻ ഡ്രൈവിലാണ്. പൊരിയുന്ന വെയിലിൽ സ്നേഹത്തിൻ്റെ തണുപ്പ് നുകരുന്ന ഇണക്കുരുവികൾ മാത്രമേ അന്നേരം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതിനാൽ മറൈൻ ഡ്രൈവിൻ്റെ അറ്റത്തുള്ള നരിമാൻ പോയിൻ്റിലാണ് ഞങ്ങളിറങ്ങിയത്.

എൻ്റെ മനസ്സിൽ ബോംബെയുടെ ഒരു ചിത്രമുണ്ട്. അരീക്കോട്ടെ ഏറ്റവും പഴയ ബാർബറായിരുന്ന അബുറാക്കയുടെ (അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ശരിയായ പേരറിയില്ല) കടയിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന വർണ്ണക്കലണ്ടറിൽ കാണുന്ന, നീല സാഗര തീരത്തെ അംബര ചുംബികളായ കെട്ടിടങ്ങൾ ബോംബെയാണ് എന്നാരോ അന്ന് പറഞ്ഞ് തന്നിരുന്നു. കുഞ്ഞു നാളിൽ മനസ്സിൽ വേരോടിയ ആ ചിത്രമാണ് എന്റെ ബോംബെ.നരിമാൻ പോയിൻ്റാണ് അന്ന് ആ കലണ്ടറിൽ കണ്ടത് എന്ന് ഇന്ന് മനസ്സിലായി.

മുംബൈ നഗരത്തിന്റെ തെക്കേ അറ്റത്തുള്ള ഒരു സ്ഥലമാണ് നരിമാൻ പോയിന്റ്. ഒരു കാലത്ത് ഇന്ത്യൻ വാണിജ്യ രംഗത്തെ നരികളായിരുന്ന പല പ്രമുഖ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും ആസ്ഥാനം ഇവിടെയായിരുന്നു. ഖുർശിദ് നരിമാൻ എന്ന മുൻ ബോംബെ മേയറുടെ ബഹുമാനാർത്ഥം നൽകിയ പേരാണ് നരിമാൻ പോയിൻ്റ്.മുംബൈയിലെ പല പഞ്ചനക്ഷത്ര ഹോട്ടലുകളും സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് നരിമാൻ പോയിൻ്റിലാണ്.

മുംബൈയിലെ ഏറ്റവും പുതിയ എഞ്ചിനീയറിംഗ് വിസ്മയമാണ് ബാന്ദ്രക്കും വർളിക്കും മധ്യേയുള്ള കടൽ തുരങ്കം. ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ കടലിനടിയിലുടെയുള്ള ഈ തുരങ്കം 2024 ൽ ആണ് ഉദ്ഘാടനം ചെയ്തത്. 2.07 കിലോമീറ്റർ നീളമുള്ള തുരങ്കത്തിൻ്റെ ഒരു കിലോമീറ്റർ ദൂരം പൂർണ്ണമായും അറബിക്കടലിനടിയിൽ കൂടിയാണ്. ധർമ്മവീർ സ്വരാജ്യ രക്ഷക് ഛത്രപതി സംഭാജി മഹാരാജ് മുംബൈ തീരദേശ പാത എന്നാണ് 29.2 കിലോമീറ്റർ നീളമുള്ള ഈ എക്സ്പ്രസ് പാതയുടെ ഔദ്യോഗിക പേര്. പ്രിൻസസ് സ്ട്രീറ്റ് ഫ്ലൈ ഓവർ മുതൽ വർളി വരെയുള്ള 10.58 കി.മീ ആണ് നിലവിൽ തുറന്നിരിക്കുന്നത്. 

ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും നീളമുള്ള റോഡ് തുരങ്കം, എൻ്റെ ആദ്യ കാശ്മീർ യാത്രയിൽ കണ്ട  ശ്യാമപ്രസാദ് മുഖർജി തുരങ്കമാണ്. ചെനാനിക്കും നശ്‌രിക്കും ഇടയിലുള്ള ഇതിൻ്റെ നീളം 9.28 കിലോമീറ്ററാണ്. ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും നീളം കൂടിയ റെയിൽ തുരങ്കമായ കാശ്മീരിലെ ഖാരിക്കും സുംബറിനും മധ്യേയുള്ള T-50 യിലൂടെയും കഴിഞ്ഞ വർഷം ഞാൻ സഞ്ചരിച്ചിരുന്നു.

കടൽ തുരങ്കത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് കടന്ന ഉടനെ ഡ്രൈവർ മുരുകവേൽ എല്ലാവരോടും ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദമാകാൻ പറഞ്ഞു. ശേഷം കാറിൻ്റെ വേഗത അല്പം കുറച്ചു. തുടർച്ചയായ ഹമ്പുകൾ കയറുന്നത് പോലെ കാറിൻ്റെ ചലനം ഒരു തരംഗ രൂപത്തിലായി.പതിയെ കാറിലെ സ്റ്റീരിയോ സ്പീക്കറിൽ നിന്ന് ഒരു ഗാനം ഉയരാൻ തുടങ്ങി. മുരുകവേൽ ഞങ്ങളെല്ലാവരോടും കാതോർക്കാൻ പറഞ്ഞു. മുംബൈ പശ്ചാത്തലത്തിലുള്ള കഥ പറയുന്ന സ്ലം ഡോഗ് മില്യണയർ എന്ന ചിത്രത്തിലെ ജയ് ഹോ എന്ന ഗാനമായിരുന്നു അത്. 

ഏകദേശം അഞ്ഞൂറ് മീറ്റർ നീളത്തിലുള്ള ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ മ്യൂസിക്കൽ റോഡിലൂടെയാണ് ഞങ്ങളപ്പോൾ പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന് മുരുകവേൽ പറഞ്ഞു. വേഗത നിയന്ത്രിക്കാൻ റോഡിൽ ഉറപ്പിച്ച റംബിൾ സ്ട്രിപ്പുകളിലൂടെ വാഹനത്തിൻ്റെ ടയറുകൾ ഒരു പ്രത്യേക വേഗതയിൽ ( 70 - 80 KMpH ) കടന്നു പോകുമ്പോൾ മാത്രമേ ഈ സംഗീതം ശ്രവിക്കൂ !! ഇക്കഴിഞ്ഞ ഫെബ്രുവരിയിലാണ് ഇതിൻ്റെ ഉത്ഘാടനം കഴിഞ്ഞത്.

കാഴ്ചകൾ കണ്ട് തിരിച്ച് വരുമ്പോൾ ബാന്ദ്ര വർളി സീ ലിങ്ക് പാലത്തിലൂടെയും ഞങ്ങൾ കടന്നു പോയി. കേബിൾ ഉപയോഗിച്ച് വലിച്ചു കെട്ടിയ, കോൺക്രീറ്റ് അടിത്തറയോട് കൂടിയ എട്ട് വരിപ്പാലമാണ് ഇത്. രാജീവ് ഗാന്ധി സീ ലിങ്ക് എന്ന ഔദ്യോഗിക നാമത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്ന  മനോഹരമായ ഈ പാലത്തിൻ്റെ നീളം 5.6 കിലോമീറ്ററാണ്. മുംബൈ സന്ദർശിക്കുന്നവർ നിശ്ചയമായും ഇതിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച്  ഈ എഞ്ചിനീയറിംഗ് വിസ്മയങ്ങൾ എല്ലാം അറിഞ്ഞിരിക്കണം എന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.

Next: ഷാറൂഖ് ഖാൻ്റെ ...

Tuesday, November 03, 2026

മമ്മൂട്ടിയെ കണ്ട നിമിഷങ്ങൾ

ഞാൻ കണ്ട സിനിമകളുടെ എണ്ണമെടുക്കാൻ എന്റെ കൈയിലെയും കാലിലെയും വിരലുകൾ ഒന്നര പ്രാവശ്യം മാത്രം മതിയാകും എന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്.ഇൻ അദർ വേർഡ്‌സ് എന്തുകൊണ്ടോ സിനിമ കാണുന്നത് എനിക്ക് അത്ര പ്രിയപ്പെട്ട സംഗതിയല്ല.ചെറുപ്പത്തിൽ വീട്ടിൽ നിന്നുള്ള എതിർപ്പ് കൊണ്ടായിരുന്നു സിനിമ കാണാതിരുന്നതെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ സ്വതന്ത്രമായി കാണാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നിട്ടും അതിന് താല്പര്യമില്ല.ഫോണിലും ലാപ്ടോപ്പിലും സിനിമകൾ ധാരാളം ലഭ്യമായ ഈ കാലത്തും സമയം കൊന്ന് സിനിമ കാണുന്ന പരിപാടി ഇഷ്ടമില്ലാത്തതിനാൽ എൻ്റെ സിനിമാ ഗ്രാഫ് താഴെ തന്നെയാണ്.

പ്രീഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് ഹോസ്റ്റലിൽ എത്തിയപ്പോഴാണ് സിനിമ കാണാത്തതിന്റെ സൈഡ് എഫക്ട്  ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത്.സൂപ്പർ സ്റ്റാറുകളായി വിലസിയിരുന്ന മമ്മൂട്ടിയും മോഹൻലാലും മാത്രമായിരുന്നു അന്ന്  എനിക്കറിയാവുന്ന  സിനിമാ നടന്മാർ.അത് തന്നെ വീട്ടിൽ മാതൃഭൂമി പത്രം വരുന്നത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് പരിചയമായത്. നടികളിൽ ഒരാളെ പോലും പോസ്റ്റർ നോക്കി പറയാൻ എനിക്കറിയുമായിരുന്നില്ല.അവരുടെ മുൻഗാമികളായ ബ്ലാക് ആൻഡ്‌ വൈറ്റ് കാലത്തെ നടിമാർ എല്ലാം ഒരേ മുഖഛായ ഉള്ളവരാണെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്.

ഞാൻ കണ്ട സിനിമകളിൽ ഏതാനും ചിലത് മമ്മൂട്ടി പടങ്ങളായിരുന്നു. സിനിമാ സ്ക്രീനിന് പുറത്ത് ഞാൻ മമ്മൂട്ടിയെ ആദ്യമായി കണ്ടത് (Click & Read) തിരുവനന്തപുരം മൃഗശാലയിൽ വെച്ചാണ്! അതെ, ശരിക്കും അവിടെ വെച്ച് തന്നെ !!  

പ്രീഡിഗ്രി  പഠനം കഴിഞ്ഞ് ആൾ ഇന്ത്യ മെഡിക്കൽ പ്രവേശന പരീക്ഷ എഴുതാൻ തിരുവനന്തപുരത്ത് എത്തിയതായിരുന്നു ഞാനും എൻ്റെ സഹപാഠികളും.കൂട്ടത്തിൽ രണ്ടു പേർ ഏതോ മമ്മൂട്ടി ഫിലിം കാണാൻ പോയപ്പോൾ ഞാനും മറ്റു മൂന്ന് പേരും തിരുവനന്തപുരം കാഴ്ചകൾ കാണാനിറങ്ങി. 

നടന്ന് നടന്ന് മൃഗശാലയിൽ എത്തിയപ്പോൾ തിരക്കില്ലാത്ത ഒരിടം നോക്കി പോയതായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. എത്തിയത് സാക്ഷാൽ മമ്മൂട്ടിയുടെ മുന്നിലേക്കാണ്. സത്യൻ അന്തിക്കാട് സംവിധാനം ചെയ്ത  അർത്ഥം എന്ന പടത്തിന്റെ ഷൂട്ടിംഗ് നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു അവിടെ.അന്ന് മമ്മൂട്ടിയുടെ ആരാധകർ ആയിരുന്ന എൻ്റെ രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ അദ്ദേഹത്തെ തിയേറ്ററിലെ സ്ക്രീനിലും ഒരു ആരാധനയും ഇല്ലാത്ത ഞങ്ങൾ നേരിട്ടും കണ്ടു.

വർഷങ്ങൾക്ക് പലതും പിന്നിട്ടു.എനിക്ക് പ്രായം കൂടി, മമ്മൂട്ടിക്കും. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഏതോ ഒരു വാർഷിക പരിപാടിക്ക് മമ്മൂട്ടി എൻ്റെ നാടായ അരീക്കോട് വന്നു.പ്രവേശനം പാസ് മൂലം നിയന്ത്രിച്ച ഒരു പരിപാടി ആയിരുന്നു അത്. പൊന്നുരുക്കുന്നിടത്ത് പൂച്ചക്ക് എന്ത് കാര്യം എന്നതിനാൽ ഞാൻ അതിന് ശ്രദ്ധ കൊടുത്തില്ല.

പരിപാടിയുടെ തലേ ദിവസം, മൂത്താപ്പയുടെ മകൻ ശാക്കിറാക്ക (അദ്ദേഹം മരിച്ചുപോയി) എനിക്കും ഒരു ടിക്കറ്റ് തന്നു.അങ്ങനെ ഞാൻ രണ്ടാം തവണയും മമ്മൂട്ടിയെ കണ്ടു.അന്ന് (ഇന്നും) പ്രസംഗിക്കാനായി മമ്മൂട്ടി എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ കുറെ പേർ കൂകി വിളിച്ചു.ഇനിയും കൂവിയാൽ ഞാൻ ഇറങ്ങിപ്പോകും എന്ന മമ്മൂട്ടിയുടെ താക്കീത് കേട്ടപ്പോൾ കൂവൽ പൂർവ്വാധികം ശക്തിയിലായി. മമ്മൂട്ടി ഇറങ്ങിപ്പോവുകയും ചെയ്തു.കാശ് കൊടുത്ത് പാസ് വാങ്ങി കയറിയവർ എല്ലാവരും ശശിയായി.ഓസി ടിക്കറ്റ് കിട്ടിയ എനിക്ക് എല്ലാം ക്യാഹെ ആയിരുന്നു.

വർഷങ്ങൾ എത്രയോ പിന്നെയും കഴിഞ്ഞു.എനിക്ക് പ്രായം വീണ്ടും കൂടി, മമ്മൂട്ടിക്കും. അപ്പോഴാണ്, സൈബർ തട്ടിപ്പുകളെപ്പറ്റി ജനങ്ങളെ ബോധവത്കരിക്കാനുള്ള സംസ്ഥാന സർക്കാറിന്റെ ഒരു പദ്ധതിയുടെ ഉത്‌ഘാടനം എറണാകുളത്തെ  രാജീവ് ഗാന്ധി ഇൻഡോർ സ്റ്റേഡിയത്തിൽ നടന്നത്.ചടങ്ങിലെ  മുഖ്യാതിഥി ഭരത് മമ്മൂട്ടി ആയിരുന്നു.കമ്പ്യൂട്ടർ രംഗത്ത് ആണെങ്കിലും, എനിക്ക് ഇതിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു റോളും ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഞാനത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.സൊ, മുഖ്യാതിഥി ആരായാലും എനിക്ക് എല്ലാം മാത്‍സ് ആയിരുന്നു.

ബട്ട്,കാര്യങ്ങൾ മാറി മറിയാൻ ഒരു സെക്കൻഡ് പോലും വേണ്ടല്ലോ?ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ കോളേജിൽ നിന്നുള്ള കുട്ടികളെ അനുഗമിക്കാൻ ഞാനും സഹപ്രവർത്തകൻ സുമേഷും നിയോഗിക്കപ്പെട്ടു.ആഭ്യന്തര മന്ത്രി രമേശ് ചെന്നിത്തലക്കൊപ്പം മമ്മൂട്ടിയും അതിഥിയായി എത്തി.ഞാൻ മൂന്നാം തവണയും മമ്മൂട്ടിയെ കണ്ടു. ഇത്തവണയും കൂകി വിളി ഉണ്ടായെങ്കിലും മമ്മൂട്ടി മൈൻഡ് ചെയ്തില്ല.അതിനാൽ ആ ഘനഗംഭീര ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ഹ്രസ്വപ്രസംഗം കേൾക്കാനായി.

 

എനിക്ക് പ്രായം കൂടിക്കൂടി വരുന്നു,മമ്മൂട്ടിക്കും. ജീവിതത്തിൽ ഇനിയും അദ്ദേഹത്തെ കാണുമോ എന്നറിയില്ല.കണ്ടാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഒരു ചുക്കും സംഭവിക്കാനും ഇല്ല. 

Thursday, October 29, 2026

ശാസ്‌ത്രോത്സവത്തിൽ വീണ്ടും !

കോളേജിൽ എൻ്റെ കമ്പ്യൂട്ടർ ലാബിന് സമീപം കുട്ടികൾ ഉപേക്ഷിച്ച് പോയ ഒരു പ്രൊജക്ടിൻ്റെ ചില ഭാഗങ്ങൾ അലസമായി കിടക്കുന്നുണ്ട്. എന്തോ ഒരു റൊബോട്ടിക് പ്രൊജക്ട് അവതരണത്തിന് ശേഷം ഉപേക്ഷിച്ച് പോയതോ അതല്ലെങ്കിൽ പാതിവഴിയിൽ നിർത്തിയതോ ആണ്. എന്നും അത് കാണുന്നതാണെങ്കിലും കഴിഞ്ഞ തിങ്കളാഴ്ച എൻ്റെ സഹപ്രവർത്തകൻ അത് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു കൊണ്ട് അത്തരം ഒരു വർക്കിൻ്റെ മൂല്യവും ആ സമയത്ത് അനുഭവിക്കുന്ന ടെൻഷനും വെറുതെ ഒന്ന് അയവിറക്കി.

അന്ന് വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ ഓഫീസ് റൂമിലെ സോഫയിലും അതാ കിടക്കുന്നു, കോളേജിൽ കണ്ടതിൻ്റെ ഒരു മിനി രൂപം! മക്കളിൽ മൂത്തവർ രണ്ട് പേരും വീട്ടിലില്ല. ഇളയവർ രണ്ട് പേരിൽ ആണായിട്ടുള്ളവൻ അഞ്ചാം ക്ലാസിലാണ് പഠിക്കുന്നത്. അവന് വണ്ടികൾ ഇഷ്‌ടമാണെങ്കിലും ഇത്തരം ഒന്ന് ഉണ്ടാക്കാൻ യാതൊരു സാദ്ധ്യതയുമില്ല. അപ്പോൾ പിന്നെ പ്രതി പ്ലസ് വൺ സയൻസിന് പഠിക്കുന്ന മൂന്നാമത്തവൾ അബിയ്യ ഫാത്തിമ തന്നെ.ശനിയാഴ്ച ഫിസിക്‌സിലെ ചില ഭാഗങ്ങൾ ഞാൻ അവളെ പഠിപ്പിച്ചപ്പോഴും ഇങ്ങനെ ഒരു വണ്ടിയും(വലിയും) ഉണ്ടാക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി അവൾ സൂചിപ്പിക്കുക പോലും ചെയ്തിരുന്നില്ല. ഏതായാലും അവൾ എൻ്റെ അടുത്ത് വരും എന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ഞാനെൻ്റെ കർമ്മങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

രാത്രി പത്ത് മണി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മേൽ പറഞ്ഞ വണ്ടിക്ക് പുറമെ മറ്റ് ചില സാധനങ്ങളും കൊണ്ട് മോൾ എൻ്റെ അടുത്ത് വന്നു. ഉപജില്ലാ ശാസ്‌ത്രമേളയിൽ അവതരിപ്പിക്കാനായി, നിലം തുടക്കുന്ന റൊബോട്ടിക് മോപ് ഉണ്ടാക്കുകയാണെന്നും മോപ്പും വണ്ടിയും പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും വഴി പറഞ്ഞു തരണമെന്നുമാണ് അവളുടെ ആവശ്യം. 

മോൾ പറഞ്ഞതിനനുസരിച്ച് ചിന്തിച്ചതിനാൽ ഞാൻ പല മാർഗ്ഗങ്ങളും പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. അതൊന്നും ഉടൻ ചെയ്യാൻ പറ്റാത്തതായതിനാൽ അവൾക്ക് തൃപ്തിയായില്ല. ഞാൻ പിന്നെയും ഓരോ പോം വഴികൾ ആലോചിച്ചു. പലപ്പോഴും ചില നിസ്സാര ചിന്തകൾ, ഇത്തരം അവസരങ്ങളിൽ എനിക്ക് തുണയാവാറുണ്ട്.

അവൾ കൊണ്ടുവന്ന തടിക്കഷ്ണത്തിലെ ചെറിയൊരു ദ്വാരമാണ് ഇത്തവണ എൻ്റെ സഹായത്തിനെത്തിയത്. മോട്ടോറിൻ്റെ ഒരു ഭാഗം അതിലൂടെ കടത്തി ഡബിൾ സൈഡ് ടേപ്പ് ഉപയോഗിച്ച് ഒട്ടിച്ച് അവൾ ഉദ്ദേശിച്ച പോലെ രണ്ടും പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ചു. ശേഷം പല തവണ പ്രവർത്തിപ്പിച്ച് ഉറപ്പ് വരുത്തുകയും ചെയ്തു.ചുമരിലെ ക്ലോക്ക് അപ്പോൾ പുതിയ ദിവസത്തിൻ്റെ ഫസ്റ്റ് ലാപ്  ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഈ പ്രൊജക്ടിലെ മോളുടെ കൂട്ടുകാരി കഴിഞ്ഞ വർഷം ഉപജില്ലാ സാമൂഹ്യ ശാസ്‌ത്ര മേളയിൽ (Click & Read) ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്ന അഫ്‌ഷിൻ ആയിരുന്നു. അന്ന് സ്വന്തമായി ഡിസൈൻ ചെയ്ത പ്രൊജക്ടുമായി അവർ ഒന്നാം സ്ഥാനം നേടിയിരുന്നു.

പിറ്റേ ദിവസം സ്‌കൂളിൽ ഒരു ഡെമോ നടത്തി ചാർട്ടും പ്രസൻ്റേഷനും തയ്യാറാക്കി മൂന്നാം ദിവസം ശാസ്‌ത്രമേളയിൽ അവതരിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു പദ്ധതി. രാത്രി ഞാൻ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴും മോൾ തിരിച്ചു വന്നിരുന്നില്ല. അവൾ അഫ്‌ഷീനിൻ്റെ  വീട്ടിൽ ഫൈനൽ ഒരുക്കങ്ങൾ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നും രാത്രി പത്ത് മണിക്ക് തിരിച്ചെത്തുമെന്നും ഭാര്യ എന്നെ അറിയിച്ചു. 

ഒമ്പത് മണിയായപ്പോൾ മോളുടെ വിളി വന്നു. കണക്ഷനുകൾ കൊടുക്കുന്നത് ശരിയാവുന്നില്ല എന്നും എന്നോട് അത് ശരിയാക്കിക്കൊടുക്കാൻ പറ്റുമോ എന്നുമായിരുന്നു ചോദ്യം. ഒന്ന് കൂടി ശ്രമിച്ച ശേഷം വിളിക്കാം എന്നും മോൾ പറഞ്ഞു. കുട്ടികളുടെ ടെൻഷൻ ആ വിളിയിൽ നിഴലിച്ചിരുന്നു.

പത്ത് മണിയായിട്ടും അടുത്ത വിളി വരാത്തതിനാൽ ഞാൻ ഭാര്യയോട് അങ്ങോട്ട് വിളിച്ച് നോക്കാൻ പറഞ്ഞു. യൂ ട്യൂബിൽ നോക്കി കണക്ഷനുകൾ ശരിയാക്കി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് എന്നും ഇന്ന് അവിടെ താമസിച്ച് രാവിലെ വരാമെന്നും അവൾ അറിയിച്ചു. അതിനാൽ ഗേറ്റും വാതിലും അടച്ച് ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മോൾ ഓടിക്കിതച്ച് വീട്ടിലെത്തി. മുഴുവനായും റെഡിയായിട്ടില്ല എന്നും കോഡിംഗ് നടത്തിയ സീനിയർ വിദ്യാർത്ഥി രാവിലെ സ്‌കൂളിലെത്തി സഹായിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്നും അറിയിച്ചു. ഉപകരണം വർക്ക് ചെയ്തില്ലെങ്കിലും ടെൻഷൻ വേണ്ട എന്ന് പറയാൻ മാത്രമേ ആ അവസാന നിമിഷത്തിൽ മാതാപിതാക്കൾ എന്ന നിലയിൽ ഞങ്ങൾക്ക് സാധിക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ.ആവശ്യമായ മറ്റ് ചില സാധനങ്ങൾ കൂടി എടുത്ത് അവൾ സ്‌കൂളിലേക്ക് തിരിച്ച് പോയി.ഞാൻ കോളജിലേക്കും തിരിച്ചു.

രാത്രി ഞാൻ മടങ്ങി എത്തിയപ്പോഴേക്കും മത്സരം കഴിഞ്ഞ് മോളും തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു.ഹയർ സെക്കൻഡറി വർക്കിംഗ് മോഡൽ വിഭാഗത്തിൽ എ ഗ്രേഡോടെ ഉപജില്ലയിൽ രണ്ടാം സ്ഥാനം നേടി ജില്ലാ ശാസ്‌ത്രമേളയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അർഹത നേടിയ വിവരം അറിയിച്ചപ്പോൾ ഞാനവളെ അഭിനന്ദിച്ചു ; ഒപ്പം ദൈവത്തിന് സ്തുതിയും അർപ്പിച്ചു, അൽഹംദുലില്ലാഹ്.


ചില സന്തോഷങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്. അല്പം ബുദ്ധിമുട്ടിച്ച ശേഷമേ അവ കടന്നെത്തൂ. അതിൻ്റെ മധുരം ഇരട്ടിയായിരിക്കും.

Wednesday, October 28, 2026

ഗേറ്റ് വേ ഓഫ് ഇന്ത്യ (സഹ്യാദ്രി യാത്ര - 4)

സഹ്യാദ്രി യാത്ര - 3


ഇന്ന് മുംബൈ മഹാനഗരക്കാഴ്ചകളിലേക്ക് ഇറങ്ങുകയാണ്. ആദ്യമായി ഒരു മഹാ നഗരം കാണാനിറങ്ങുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു എൻ്റെ മനസ്സ് നിറയെ.പ്ലാൻ ചെയ്തതെല്ലാം കാണണമെങ്കിൽ നേരത്തെ എണീറ്റ് പുറപ്പെടണം എന്ന് ഞാൻ എല്ലാവരെയും ഉണർത്തിയിരുന്നു.ബട്ട്, കാണാൻ പറ്റുന്നത്ര കണ്ടാൽ മതി എന്നായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ എന്ന് പുറപ്പെട്ട സമയം വ്യക്തമാക്കി.

തലേ ദിവസം ഗഫൂർക്ക പറഞ്ഞ പോലെ റൂം വെക്കേറ്റ് ചെയ്ത് ലഗേജുകൾ മുഴുവൻ, കയറ്റ് കൂലിയടക്കം 350 രൂപ കൊടുത്ത് സൊസൈറ്റി ഹോട്ടലിൻ്റെ ഡോർമട്രിയിൽ കൊണ്ട് വെച്ചു.

"ഇന്ന് നടക്കാൻ ഞാനില്ല ട്ടോ.." നുസൈബ ആദ്യം തന്നെ നയം വ്യക്തമാക്കി.

"ഞാനും..." നിശീധിനിയും പിന്താങ്ങി.

"ഇന്ന് ബസ് ടാക്സി ഓട്ടോ ട്രെയിൻ മാത്രം , നോ നടത്തം..." ഞാനും വെറുതെയങ്ങ് കാച്ചി.

ഛത്രപതി ശിവജി ടെർമിനസിന് മുമ്പിലുള്ള ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ഞങ്ങൾ ബസ് കാത്ത് നിന്നു. എല്ലാ ബസ്സുകളും ഗേറ്റ് വേ ഓഫ് ഇന്ത്യയിൽ പോകും എന്ന് ബസ് കാത്ത് നിന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടപ്പോൾ സമാധാനം തോന്നിയെങ്കിലും അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അത് ഇല്ലാതായി. കാരണം എല്ലാ ബസ്സുകളും ഈ സ്റ്റോപ്പിൽ നിർത്തില്ല എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായി. 

അവസാനം ഒരു ചുവപ്പ് ബസ് നിർത്തിയതും ആരൊക്കെയോ ഞങ്ങളെ തള്ളി അകത്താക്കിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. മുംബൈയിൽ ബസ്സിലും ട്രെയിനിലും ഒന്നും നമ്മൾ കയറണ്ട , ആരെങ്കിലും ഉന്തിക്കയറ്റിക്കൊള്ളും ! പന്ത്രണ്ട് രൂപക്ക് CST യിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾ ഗേറ്റ് വേ ഓഫ് ഇന്ത്യയുടെ തൊട്ടടുത്തുള്ള സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തി.അപ്പോഴേക്കും ആ പരിസരം വീണ്ടും ജനനിബിഡമായിരുന്നു.

ബ്രിട്ടീഷ് രാജാവായിരുന്ന ജോർജ്ജ് അഞ്ചാമനും രാജ്ഞി മേരിയും 1911 ൽ മുംബൈ സന്ദർശിച്ചതിൻ്റെ സ്മാരകമായാണ് ഗേറ്റ് വേ ഓഫ് ഇന്ത്യ നിർമ്മിച്ചത്. ഇന്ത്യ സന്ദർശിച്ച ആദ്യത്തെ ബ്രിട്ടീഷ് രാജാവായിരുന്നു ജോർജ്ജ് അഞ്ചാമൻ. 1948 ൽ അവസാനത്തെ ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യം ഇന്ത്യ വിട്ടുപോയതും ഈ ഗേറ്റ് വേയിലൂടെ ആയിരുന്നു എന്ന് ചരിത്രം പറയുന്നു.

എലഫൻ്റാ ഗുഹകളിലേക്കുള്ള ബോട്ട് സർവീസ് ഗേറ്റ് വേ ഓഫ് ഇന്ത്യയിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. 260 രൂപയാണ് റിട്ടേൺ ടിക്കറ്റ് അടക്കമുള്ള ഫെറി ചാർജ്ജ്. എലഫൻ്റ ദ്വീപ് വരെ പോയി ഗുഹ കണ്ട് തിരിച്ചുവരാൻ ഒരു ദിവസം തന്നെ വേണം എന്നതിനാൽ ഞങ്ങൾ ആ യാത്രക്ക് മുതിർന്നില്ല.ഗേറ്റ് വേ ഓഫ് ഇന്ത്യ രാത്രിയും താജ് ഹോട്ടൽ പകലുമാണ് കാണാൻ മനോഹരമായി എനിക്ക് തോന്നിയത്. ഗേറ്റ് വേ ഓഫ് ഇന്ത്യയുടെ മുന്നിൽ നിന്നും താജ് ഹോട്ടലിനെ ബാക്ക് ഗ്രൗണ്ടാക്കിയും ഞങ്ങൾ ധാരാളം ഫോട്ടോകളും വീഡിയോകളും പകർത്തി.

ടാറ്റാ ഗ്രൂപ്പിൻ്റെ കീഴിലുള്ള ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ഹോട്ടലാണ് ഗേറ്റ് വേ ഓഫ് ഇന്ത്യക്ക് സമീപമുള്ള താജ് മഹൽ പാലസ് ഹോട്ടൽ.1903 ലാണ് ഇത് ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യപ്പെട്ടത്. ഹോട്ടലിൻ്റെ ഉത്ഭവത്തിന് പിന്നിൽ രണ്ട് കഥകൾ ഉണ്ട്. വെള്ളക്കാർക്ക് മാത്രമായുള്ള ഹോട്ടലിന് പകരമായി ആരംഭിച്ചതാണെന്നും അതല്ല മുംബൈയുടെ പ്രൗഢിക്കും പ്രശസ്തിക്കും അനുയോജ്യമായ ഒരു ഹോട്ടൽ വേണമെന്ന് ജംഷഡ്ജി ടാറ്റക്ക് തോന്നിയത് കൊണ്ട് അദ്ദേഹം നിർമ്മിച്ചതാണെന്നും പറയപ്പെടുന്നു. 2008 ലെ മുബൈ ഭീകരാക്രമണത്തിൽ താജ് ഹോട്ടലിനും സാരമായ കേടുപാടുകൾ സംഭവിച്ചിരുന്നു.

വെയില് ചൂടാവാൻ തുടങ്ങി. മുംബൈയിൽ കാഴ്ചകളിലേക്ക് ഇറങ്ങിയതേയുള്ളൂ.ബാക്കി  സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് ഓട്ടോയിലും ബസ്സിലും പോകുന്നത് സമയം കളയുമെന്നതിനാൽ വൈകിട്ട് വരെയുള്ള സമയത്തിനുള്ളിൽ കാണേണ്ടവയുടെ മുൻഗണനാ ക്രമം പാലിക്കാൻ ടാക്സി വിളിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ 2700 രൂപക്ക് വൈകിട്ട് അഞ്ച് മണിക്ക് ഡ്രോപ് ചെയ്യുന്ന വിധത്തിൽ ടാക്സി സെറ്റാക്കി ഞങ്ങൾ യാത്ര തുടർന്നു.

Next: കടൽ തുരങ്കത്തിലൂടെ

Saturday, October 24, 2026

നൈറ്റ് വേ ഓഫ് മുംബൈ (സഹ്യാദ്രി യാത്ര - 3)

സഹ്യാദ്രി യാത്ര - 2

ഹോട്ടലിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയ ഞങ്ങൾ നേരെ ഗേറ്റ് വേ ഓഫ് ഇന്ത്യയിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഇതുവരെ പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ പോലും കാണാത്ത ഒരു സാധനം രാത്രിയിൽ എങ്ങനെയിരിക്കും എന്ന് ഞാൻ ആലോചിക്കുക പോലും ചെയ്തില്ല. ഞങ്ങൾ താമസിക്കുന്നിടത്ത് നിന്ന് വെറും എഴുന്നൂറ് മീറ്റർ മാത്രമേ ഗേറ്റ് വേ ഓഫ് ഇന്ത്യയിലേക്ക് ഉള്ളൂ എന്നും നടന്നു പോകാമെന്നും അന്വേഷണത്തിൽ വ്യക്തമായി. സിറ്റിയിലൂടെയുള്ള രാത്രി നടത്തം ഹൃദ്യമായതിനാൽ എല്ലാവരും നടക്കാൻ തയ്യാറുമായി. ഗൂഗിൾ മാപ്പിട്ട് ബഷീർ മാസ്റ്റർ ഞങ്ങളെ മുന്നിൽ നിന്ന് നയിച്ചു.

പഴയ ഹിന്ദി സിനിമകളിലും മലയാളം സിനിമകളിലും കണ്ടിരുന്ന പുരാതന കെട്ടിടങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു തെരുവിലൂടെയാണ് ഞങ്ങൾ നടന്നത്. പകൽ തല ഉയർത്തി പ്രൗഢി വിളിച്ചോതുന്ന ആ കെട്ടിടങ്ങൾ ഇരുട്ടിൽ പതുങ്ങി നിൽക്കുന്ന പിശാചുക്കളെ പോലെ തോന്നി. ചരിത്രത്തിലെ വെളുത്തതും കറുത്തതുമായ ഇടനാഴികളും പേറി നിൽക്കുന്ന ആ കെട്ടിടങ്ങളിൽ ഇപ്പോഴും കാലൊപ്പുകൾ പതിയുന്നുണ്ട് എന്ന് പുറത്തേക്ക് തള്ളി നിൽക്കുന്ന എ സി ഔട്ട്ഡോർ യൂണിറ്റുകൾ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു. ഇരുപത് മിനുട്ട് നടന്നപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾ ലക്ഷ്യ സ്ഥാനത്ത് എത്തി.

സന്ദർശകരെ ആട്ടിത്തെളിച്ച് പുറത്താക്കുന്ന സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡിൻ്റെ വിസിൽ വിളി കേട്ടുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ ഗേറ്റ് വേ ഓഫ് ഇന്ത്യയുടെ കോമ്പൗണ്ടിലേക്ക് കയറിയത്. ചുറ്റുഭാഗത്തെ ലൈറ്റുകൾ മുഴുവൻ അണച്ചത് കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല എങ്ങും ഇരുട്ട് വ്യാപിച്ചിരുന്നു.ഇരുട്ടിന് നടുവിൽ ഒരു കൊട്ടാരവാതിൽ പോലെ ചുവന്ന നിറത്തിൽ ഗേറ്റ് വേ ഓഫ് ഇന്ത്യ തല ഉയർത്തി നിന്നു. മുംബൈ എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിൽ ഓടി വരുന്ന ഭീതിയുടെ കറുപ്പും അശ്ലീലത്തിൻ്റെ ചുവപ്പും ഒരുമിച്ചത് ഞാൻ ശരിക്കും കണ്ടു. പിറ്റേ ദിവസവും വരാനുള്ളതിനാൽ ഏതാനും ഫോട്ടോകൾ പകർത്തി ഞങ്ങൾ താജ് ഹോട്ടലിന് മുന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.

ഏതോ പാശ്ചാത്യ രാജ്യത്തെ കൊട്ടാരം കണക്കെ താജ് ഹോട്ടൽ ഇന്ത്യാ ഗേറ്റിലേക്ക് നോക്കി തല ഉയർത്തി നിന്നു. ദീപപ്രഭയിൽ കുളിച്ച് നിൽക്കുന്ന താജ് ആണോ സൂര്യപ്രഭയിൽ പൊളച്ച് നിൽക്കുന്ന താജ് ആണോ സുന്ദരി എന്ന് പറയാൻ അടുത്ത ദിവസം വരെ കാത്തു നിൽക്കണം. ഗേറ്റ് വേയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടവർ താജ് ഹോട്ടലിൻ്റെ വെൺ നിലാവിൽ ആർമാദിച്ചു. പെട്ടെന്നാണ് ഒരു ഡബിൾ ഡക്കർ ബസ്സിൽ നിന്നുള്ള കണ്ടക്ടറുടെ വിളി ഞങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. മുംബൈ ദർശൻ്റെ നൈറ്റ് ട്രിപ്പ് ആയിരുന്നു അത്. ഒരാൾക്ക് നൂറ്റമ്പത് രൂപ പ്രകാരം ഞങ്ങൾ ബസ്സിൻ്റെ മുകൾ നിലയിൽ കയറി മുംബൈ തെരുവീഥികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു.

ഛത്രപതി ശിവജി ടെർമിനസിൻ്റെ സമീപം ഞങ്ങൾ ബസ്സിറങ്ങി. രാത്രി വൈകിയും പോലീസും അവരുടെ വാഹനങ്ങളും കൊണ്ട് റോഡും പരിസരവും നിറഞ്ഞ് നിന്നത് ഞങ്ങളിൽ തെല്ലൊരാശങ്ക സൃഷ്ടിച്ചു. മുംബൈ മുനിസിപ്പൽ കോർപ്പറേഷൻ ഓഫിസിന് മുന്നിൽ സംവരണ സംബന്ധമായി നടക്കുന്ന സമരം നേരിടാനുള്ള പോലീസ് വിന്യാസമായിരുന്നു അത്. ഒരു കെയ്‌സ് വെളളം കൊണ്ടു വന്നപ്പോൾ നാനാഭാഗത്ത് നിന്നും പോലീസുകാർ ഓടിക്കൂടിയത് കണ്ടപ്പോൾ പ്രസ്തുത ജോലിയുടെ കാഠിന്യം മനസ്സിലായി. മുനിസിപ്പൽ കോർപ്പറേഷൻ കെട്ടിടവും ചെഞ്ചോര നിറത്തിലായിരുന്നു. എന്തിനാണാവോ മിക്ക കെട്ടിടങ്ങളും ഇങ്ങനെ അരുണ വർണ്ണമാക്കിയത് ?

മുംബൈ വി ടി എന്നായിരുന്നു ഛത്രപതി ശിവജി മഹാരാജ് ടെർമിനസിൻ്റെ പഴയ പേര്. വി ടി എന്നാൽ വിക്ടോറിയ ടെർമിനസ്. ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയുടെ വാണിജ്യ തലസ്ഥാനമായിരുന്ന മുംബൈയുടെ മുഴുവൻ പ്രൗഢിയും പ്രതാപവും വിളിച്ചോതുന്ന തരത്തിലായിരുന്നു വിക്ടോറിയ ടെർമിനസിൻ്റെ നിർമ്മിതി.ബ്രിട്ടീഷ് വാസ്തുശില്പിയായ ഫ്രെഡറിക് വില്യം സ്റ്റീവൻസ് ആണ് ഇത് രൂപകൽപ്പന ചെയ്തത്. വിക്ടോറിയൻ ഗോതിക് ശൈലിയും പരമ്പരാഗത ഇന്ത്യൻ വാസ്തുവിദ്യയും സമന്വയിപ്പിച്ചാണ് മനോഹരമായ ഈ കെട്ടിടം നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ബോറി ബന്ദർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന് പകരമായാണ് ഈ സ്റ്റേഷൻ നിർമ്മിച്ചത്. വിക്ടോറിയ രാജ്ഞിയുടെ ഭരണത്തിന്റെ ഗോൾഡൻ ജൂബിലി ഓർമ്മക്കായി 1887-ൽ ഇതിന് 'വിക്ടോറിയ ടെർമിനസ്' എന്ന് പേരിട്ടു. പിന്നീട് 1996-ൽ മറാത്താ സാമ്രാജ്യ സ്ഥാപകനായ ശിവജിയുടെ ബഹുമാനാർത്ഥം ഛത്രപതി ശിവജി ടെർമിനസ്' (CST) എന്നും 2017-ൽ ഛത്രപതി ശിവജി മഹാരാജ് ടെർമിനസ്' (CSMT) എന്നും പുനർനാമകരണം ചെയ്തു.

ഛത്രപതി ശിവജി ടെർമിനസിൻ്റെ വാസ്തുവിദ്യാ ചാതുരി കാരണം 2004-ൽ യുനെസ്കോ (UNESCO) ഇതിനെ ലോക പൈതൃക പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി.നിലവിൽ മധ്യ റെയിൽവേയുടെ ആസ്ഥാനമാണിത്. ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും തിരക്കേറിയ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനുകളിൽ ഒന്നായ ഇവിടെ ലക്ഷക്കണക്കിന് യാത്രക്കാരാണ്  ദിവസേന വന്നുപോകുന്നത്.

സോഡിയം ബൾബുകളുടെ പൊൻപ്രഭയിൽ കുളിച്ച് നിൽക്കുന്ന ഛത്രപതി ശിവജി ടെർമിനസ് കെട്ടിടം ബ്രിട്ടണിലെ ഏതോ കൊട്ടാരമായിട്ടാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. അതിനകത്ത് ഒരു റെയിൽവെ സ്റ്റേഷൻ ആണെന്ന് മനസ്സ് സമ്മതിച്ചതേ ഇല്ല. യാത്രാക്ഷീണം തഴുകാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ഞങ്ങൾ റൂമിലേക്ക് നടന്നു.

Next: ഗേറ്റ് വേ ഓഫ് ഇന്ത്യ

Wednesday, October 21, 2026

സഹ്യാദ്രി യാത്ര - 2

സഹ്യാദ്രി യാത്ര - 1

2019 ൽ ടീം 87 SSC ആദ്യമായി ഒത്തുചേർന്നതിന് ശേഷം പലതരം പരിപാടികളും ഗ്രൂപ്പിൻ്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടത്തി വരുന്നുണ്ട്. നിരവധി വിനോദയാത്രകളും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. കഴിഞ്ഞ വർഷം കാശ്മീരിലേക്ക് നടത്തിയ യാത്രയാണ് ഇതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനം. ആ യാത്രയോട് കൂടിയാണ് ഗ്രൂപ്പിൻ്റെ കീഴിൽ ആൾ ഇന്ത്യാ യാത്രകൾ ഇനിയും സംഘടിപ്പിക്കണം എന്ന ആശയം ഉടലെടുത്തത്. അതു പ്രകാരമാണ് ഈ വർഷം മുംബൈയും പരിസര പ്രദേശങ്ങളും കാണാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചത്. കാശ്മീർ യാത്രയിൽ പങ്കെടുത്ത നുസൈബ, നിശീധിനി, ശൈഖ് മുജീബ്, മെഹ്ബൂബ് , ഫൈസൽ എന്നിവർക്ക് പുറമെ ഇത്തവണ ബഷീർ മാസ്റ്ററും ഞങ്ങളോടൊപ്പം കൂടി.

എനിക്ക് പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലമായതിനാൽ മുംബൈ യാത്രക്ക് മുമ്പേ ഞാൻ എൻ്റെ ഡിഗ്രി സഹപാഠികളായ സുധീറിനെയും സിന്ധുവിനെയും ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു. സുധീർ ഭാഭ അറ്റോമിക് റിസർച്ച് സെൻ്ററിൽ ഡോക്ടറായും സിന്ധു സൗത്ത് മുംബൈയിലെ ഒരു സ്‌കൂളിൽ ടീച്ചറായും ജോലി ചെയ്യുന്നു. രണ്ട് പേരും തന്ന നിർദ്ദേശങ്ങൾക്ക്  അനുസരിച്ചാണ് യാത്രയും താമസവും മറ്റും ആസൂത്രണം ചെയ്തത്. ഒപ്പം ഒരു മാസം മുമ്പ് ഇതേ റൂട്ടിൽ യാത്ര ചെയ്ത എൻ്റെ അനിയനോടും ഒരാഴ്ച മുമ്പ് മഥേരൻ - മുംബൈ യാത്ര നടത്തിയ എൻ്റെ മൂത്ത മകളോടും അഭിപ്രായങ്ങൾ ആരാഞ്ഞു.

തിരുവനന്തപുരത്ത് നിന്നും ലോകമാന്യതിലക് ടെർമിനസ് വരെ പോകുന്ന നേത്രാവതി എക്സ്പ്രസിൽ ആയിരുന്നു കോഴിക്കോട് നിന്നും വൈകിട്ട് അഞ്ചര മണിക്ക് ഞങ്ങൾ കയറിയത്. കഴിഞ്ഞ തവണ ട്രെയിനിൽ വെച്ച് പാതിരാത്രി അല്പസമയം "കാണാതായ" മെഹ്ബൂവിനെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കാനായി മുജീബിനും മെഹ്ബുവിനും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു ടിക്കറ്റ് എടുത്തത്. ടൂർ ദിവസങ്ങളിലെ പകരക്കാരന് മത്സ്യക്കച്ചവടത്തിൻ്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകാൻ പാതിരാത്രി മുജീബ് എഴുന്നേൽക്കണം എന്നതിനാൽ മുജീബ് ആ ജോലി സസന്തോഷം ഏറ്റെടുത്തു. രാത്രി ഒമ്പത് മണിയോടെ ബഷീർ മാസ്റ്റർക്ക് ഒരു ഫോൺ കോൾ വന്നു. ബഷീർ ഫോണെടുത്ത് പതിയെ എന്തൊക്കെയോ പറയാൻ തുടങ്ങി.

"കണ്ടോളിൻ... സ്നേഹമുള്ള ഭാര്യമാർ അങ്ങനെയാ ... എവിടെ എത്തി എന്നും ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ എന്നും എല്ലാം വിളിച്ചന്വേഷിക്കും.." ഫൈസലിനെയും മെഹ്ബൂബിനെയും നോക്കി നുസൈബ പറഞ്ഞു.

"ങാ.... സ്നേഹമുള്ള ഭർത്താക്കന്മാരും അങ്ങനെയാ ... നിനക്ക് ഇതുവരെ വിളി വന്നില്ലല്ലോ?" ഫൈസൽ തിരിച്ചടിച്ചു.

".... നിന്നോട് ഞാൻ മര്യാദക്ക് പറഞ്ഞതല്ലേ ... ഇനി അനുഭവിച്ചോ.." ഫോണിലൂടെയുള്ള ബഷീർ മാസ്റ്ററുടെ സംസാരത്തിൻ്റെ ടോൺ ക്രമേണ മാറാൻ തുടങ്ങി. താമസിയാതെ ശകാരവാക്കുകളുടെ ശരങ്ങൾ ചീറിപ്പായാൻ തുടങ്ങി.  "സ്നേഹമുള്ള ഭാര്യ" യല്ല ബഷീർ മാസ്റ്ററെ വിളിച്ചത് എന്ന് ഞങ്ങൾക്കെല്ലാവർക്കും ബോധ്യമായി. അധികം താമസിയാതെ ഫോൺ കട്ടായി. 

റിട്ടയർമെൻ്റിിന് മുമ്പായി ലീവിൽ പ്രവേശിച്ച ബഷീർ മാസ്റ്റർക്ക് പകരമായി, ഹെഡ് മാസ്റ്റർ പദവിയിലേക്ക് രണ്ട് സ്ത്രീകൾ നടത്തുന്ന കസേര കളിയുടെ ഭാഗമായുള്ള ഫോൺ കാളുകൾ തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിലും ബഷീർ മാസ്റ്റർക്ക് വന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. മൊബൈൽ റേഞ്ചില്ലാത്ത മഥേരനിൽ മാത്രമാണ് ബഷീർ മാസ്റ്ററുടെ ചെവിക്ക് അല്പം ആശ്വാസവും വായക്ക് കുറച്ച് വിശ്രമവും കിട്ടിയത്.

ടിക്കറ്റ് ഓൺലൈനിൽ ലേറ്റായി എടുത്തതിനാൽ, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒരേ കോച്ചിൽ ആയിരുന്നെങ്കിലും വ്യത്യസ്ത കാബിനുകളിൽ ആയിരുന്നു. അതിനാൽ, കാശ്മീർ യാത്രയിലെപ്പോലെ ഒരു യാത്രാ വൈബ് ഉണ്ടാക്കി അതിലേക്ക് ഒരു മല്ലിക ടീച്ചറെ ആകർഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് സാധിച്ചില്ല. ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂർ ഓടിക്കിതച്ച് കേരളവും കർണ്ണാടകയും ഗോവയും കടന്ന് മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ലോകമാന്യതിലക് ടെർമിനസിൽ വൈകിട്ട് 5.30 ന് നേത്രാവതി എക്‌സ്പ്രസ് ചെന്ന് നിന്നു.

സ്റ്റേഷൻ്റെ ഒരു അറ്റത്തുള്ള തിലക് നഗർ സ്റ്റേഷനിൽ നടന്നെത്തി മുംബൈ ഛത്രപതി ശിവജി ടെർമിനസിലേക്ക് (സി.എസ്. ടി) ഞങ്ങൾ സബ് അർബൻ ട്രെയിനിൽ കയറി. മുംബൈ സബ് അർബൻ ട്രെയിനിലെ എൻ്റെ ആദ്യയാത്രയായിരുന്നു അത്. ജീവിത യാത്രയുടെ വേഗത ഈ ട്രെയിനിലെ ഓരോ നിമിഷങ്ങളിലും ഞങ്ങൾ നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചു. 

വൈകിട്ട് ആറരയോടെ ഞങ്ങൾ സി എസ് ടി യിൽ ട്രെയിനിറങ്ങി. സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും അഞ്ഞൂറ് മീറ്റർ മാത്രം അകലെയുള്ള തലശ്ശേരിക്കാർ നടത്തുന്ന സൊസൈറ്റി ഹോട്ടലിലേക്ക് ഞങ്ങൾ നടന്നു.എ സി ഡോർമിറ്ററി (Rs 350 per night) ഫുൾ ആയതിനാൽ ഉടമ ഗഫൂർക്ക തന്നെ മറ്റൊരു മലയാളി ഹോട്ടലിൽ ഞങ്ങൾക്ക് റൂം ശരിയാക്കിത്തന്നു. രണ്ട് എ സി റൂമുകൾക്കും കൂടി ഏഴായിരം രൂപയായി എന്ന് മാത്രം. കുളിച്ച് ഫ്രഷായി ഭക്ഷണവും കഴിച്ച ശേഷം രാത്രി തന്നെ ഞങ്ങൾ മുംബൈ കാണാനിറങ്ങി.

Next: നൈറ്റ് വേ ഓഫ് മുംബൈ


Saturday, October 17, 2026

സഹ്യാദ്രി യാത്ര - 1

1992 ൽ ഞാൻ ഡിഗ്രി പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷമാണ് എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പിതാവ് എന്നെ  പല സ്ഥലങ്ങളിലേക്കും ഒറ്റക്ക് അയക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. അലീഗഡ് മുസ്‌ലിം സർവ്വകലാശാലയിൽ പി.ജി പ്രവേശനത്തിനുള്ള പരീക്ഷ എഴുതാനായിരുന്നു ആദ്യ യാത്ര. ഡിഗ്രി ക്ലാസ്മേറ്റായ കോഴിക്കോട്ടുകാരൻ ഹാരിസും അന്ന് കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യ ദീർഘദൂര യാത്രയായതിനാൽ എനിക്ക് അവനും അവന് ഞാനും അന്ന് തുണയായി.രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം  അലീഗഡിൽ താമസിച്ചിട്ടും സർവ്വകലാശാലയുടെ ഒരു മൂല മാത്രമേ അന്ന് കാണാൻ സാധിച്ചുള്ളൂ. ഡൽഹി കൂടി കണ്ട ശേഷമാണ് അന്ന് തിരിച്ചു പോന്നത്. എൻ്റെ ഉത്തരേന്ത്യൻ യാത്രകളുടെ തുടക്കം അതായിരുന്നു.

ആദ്യ ഡൽഹി യാത്ര കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ തിരിച്ചെത്തിയതോടെ എനിക്കും എൻ്റെ പിതാവിനും ഒരാത്മവിശ്വാസം വന്നു. അതിൻ്റെ ബലത്തിലായിരുന്നു 1992 ൽ തന്നെ ബോംബെ മഹാനഗരത്തിലേക്ക് ബാപ്പ എന്നെ ഒറ്റക്ക് വിട്ടത്.ഭാഭ അറ്റോമിക് റിസർച്ച് സെൻ്ററിൽ സയൻ്റിഫിക് അസിസ്റ്റൻ്റ് തസ്തികയിൽ ജോലിക്കായുള്ള മത്സര പരീക്ഷക്കായിരുന്നു അന്ന് ബോംബെയിൽ പോയത്. കൊങ്കൺ പാത അന്ന് തുറന്നിരുന്നില്ല. അതിനാൽ മംഗലാപുരം വരെ ട്രെയിനിലും അവിടന്നങ്ങോട്ട് ബസ്സിലും പോകണമായിരുന്നു. എങ്കിലും എന്നെ വിടാൻ ബാപ്പാക്ക് യാതൊരു പേടിയും തോന്നിയില്ല.  ആ യാത്രയുടെ ദൂരത്തെപ്പറ്റി ഒരറിവും എനിക്ക് ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഞാനും ഒരു ക്യാഹെ മൂഡിലായിരുന്നു.

മംഗലാപുരത്തിനും ബോംബെക്കും മദ്ധ്യേയുള്ള ഒരു സ്ഥലമാണ് ഭട്കൽ.അരീക്കാട്ടുകാർ പലരും അന്ന് ഭട്കലിൽ എഞ്ചിനിയറിംഗിന് പഠിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഭട്കൽ കഴിഞ്ഞ് തൊട്ടടുത്ത സിറ്റിയായ കുംട്ടയിൽ എൻ്റെ കസിൻസ് അടക്കമുള്ള ധാരാളം നാട്ടുകാർ ഡിപ്ലോമക്കും പഠിച്ചിരുന്നു. അതിനാൽ, കുംട്ടയിൽ ഇറങ്ങി ഒരു ദിവസം വിശ്രമിച്ച ശേഷം യാത്ര തുടർന്നാൽ മതി എന്ന് ആരോ എന്നെ ഉപദേശിച്ചു. ഞാനത് സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.

പിറ്റേന്ന് കുംട്ടയിൽ നിന്ന് ബോംബെയിലേക്ക് ഞാൻ ബസ് കയറി. ന്യൂ ബോംബെയിലെ വാഷി എന്ന സ്ഥലത്തായിരുന്നു എനിക്ക് ഇറങ്ങേണ്ടത്. ബസ് കണ്ടക്ടർ ഒരു മലയാളി ആയതിനാൽ എന്നെ കൃത്യമായ സ്ഥലത്ത് തന്നെ ഇറക്കിത്തന്നു. അവിടെ നിന്ന് ഓട്ടോ പിടിച്ച് എൻ്റെ ആതിഥേയനെ ഞാൻ കണ്ടെത്തുക തന്നെ ചെയ്തു. സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞ നേരമായിട്ട് പോലും, ഞാനതു വരെ കാണാത്തതും അറിയാത്തതുമായ ഒരാളെ ബോംബെ നഗരത്തിൽ തെരഞ്ഞു കണ്ടുപിടിച്ചു എന്നുള്ളത് പിന്നീടുള്ള എൻ്റെ എല്ലാ യാത്രകളിലും എനിക്ക് നൽകുന്ന ആത്മവിശ്വാസം ചെറുതൊന്നുമല്ല. 

ഭാഭ അറ്റോമിക് റിസർച്ച് സെൻ്ററിൽ പോയി ഞാൻ പരീക്ഷ എഴുതി. അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ റിസൾട്ട് അറിയും എന്നതിനാൽ സമയം കളയാനായി ഞാൻ തൊട്ടടുത്ത സബ് അർബൻ റെയിൽവെ സ്റ്റേഷനിൽ പോയി ട്രെയിനുകൾ വരുന്നതും പോകുന്നതും ആളുകൾ തിക്കിത്തിരക്കി കയറുന്നതും ഇറങ്ങുന്നതും ഒരു തെരുവ് കച്ചവടക്കാരൻ പലതരം മാഗസിനുകൾ വില്ക്കുന്നതും മറ്റും നോക്കി നിന്ന് സമയം കളഞ്ഞു. വൈകിട്ട് റിസൾട്ട് വന്നപ്പോൾ ഞാൻ പരീക്ഷ പാസായിരുന്നു ! പിറ്റേ ദിവസം നടന്ന ഇൻ്റർവ്യൂവിൽ ഞാൻ പരാജയപ്പെട്ടതിനാൽ ഇന്ന് എനിക്ക് എൻ്റെ പല സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളും അനുഭവിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു.

അന്ന് ഞാൻ എത്തിപ്പെട്ട ബോംബെയും ഭാഭ അറ്റോമിക് റിസർച്ച് സെൻ്റർ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ട്രോംബെയും ഇന്നത്തെ മുംബൈയും ഒന്നല്ല എന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്. മുംബൈ നഗരത്തിൽ നിന്നും മുപ്പത് കിലോമീറ്ററിലധികം മാറിയാണ് വാഷി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ മുംബൈ കാണുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ എൻ്റെ മൂത്ത മക്കൾ രണ്ട് പേരും മുംബൈ കാണുകയും ചെയ്തു. മുംബൈയിൽ നിന്നും എൺപത് കിലോമീറ്റർ മാത്രം അകലെയുള്ള മഥേരൻ യാത്ര ഇപ്പോൾ ഒരു ട്രെൻഡ് കൂടി ആയതോടെ എൻ്റെ പത്താം ക്ലാസ് കൂട്ടായ്മയുടെ ഈ വർഷത്തെ വിനോദ യാത്ര മഹാരാഷ്ട്രയിലേക്കാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. 

സഹ്യാദ്രി യാത്ര എന്ന് പേരിട്ട് ഒരാഴ്ച നീണ്ടു നിൽക്കുന്ന പരിപാടിയായിരുന്നു പ്ലാൻ ചെയ്തത്. മുംബൈ, പൂനെ, ലോണവാലെ, മഥേരൻ എന്നിവിടങ്ങളിൽ ഓരോ ദിവസം വീതം താമസിച്ച് കൊണ്ടുള്ള ഞങ്ങളുടെ സഹ്യാദ്രി യാത്ര, കഴിഞ്ഞ വർഷത്തെ ഇതേ ടീമിൻ്റെ കാശ്മീർ യാത്രാ തിയ്യതിയിലേക്ക് തന്നെ നിശ്ചയിച്ചു.


Next: സഹ്യാദ്രി യാത്ര 2

Wednesday, October 14, 2026

ഫ്രോസൺ മാംഗോ

കഴിഞ്ഞ ദിവസം മോളെ കാണാൻ അവളുടെ സഹപാഠികളിൽ ചിലർ വീട്ടിൽ വന്നു. അതിഥികൾക്ക് കുടിക്കാനായി എൻ്റെ ഭാര്യ ജ്യൂസ് തയ്യാറാക്കി. അതിൽ നിന്ന് ഒരു ഗ്ലാസ് എനിക്കും തന്നു.

"ങ്ങേ !!" ഞാനൊന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി. ജ്യൂസിന് മാങ്ങയുടെ രുചി! 

ഈ സീസണിലെ പഴുത്ത മാങ്ങ വിപണിയിൽ ലഭ്യമായിത്തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. മാങ്കോ പൾപ്പ് ഞാൻ ഇതുവരെ ഭാര്യക്ക് വാങ്ങിക്കൊടുത്തിട്ടുമില്ല. പിന്നെ എവിടെ നിന്ന് ഈ മാങ്കോ ജ്യൂസ് ഉണ്ടായി എന്നറിയാൻ എനിക്ക് ഔത്സുക്യം തോന്നി.

"ഇത് ഏതാ മാങ്ങയാണെന്നറിയോ?" എൻ്റെ മുഖഭാവം കണ്ട ഭാര്യ എന്നോട് ചോദിച്ചു. പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല.

"ഇന്നലെ ഫ്രീസർ തുറന്നപ്പോ ഒരു പെട്ടിയിൽ അടച്ച നിലയിൽ പഴുത്ത മാങ്ങ... നിങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ മെയ് മാസത്തിൽ വച്ചതാ...."

"യാ കുദാ... സൂപ്പർ .... ഒരു കേടും പറ്റിയില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല .... അതേ രുചിയും..." ഞാൻ പറഞ്ഞു.

"മക്കൾ വന്നപ്പോ ജ്യൂസടിക്കാൻ ഒരു വെറൈറ്റി സാധനവുമായി ..."

"അത് നന്നായി" ഞാൻ ഭാര്യയെ അഭിനന്ദിച്ചു.

2026 ലെ മാങ്ങാ സീസണിൽ  ആയിരത്തിലധികം മാങ്ങകളാണ്  മുറ്റത്തെ മൂന്ന് നാടൻ മാവുകളിൽ നിന്നായി എനിക്ക് കിട്ടിയത്.  നേരത്തെ അറിയുന്നതും അറിയാത്തതുമായ, മാങ്ങ കൊണ്ടുള്ള നിരവധി വിഭവങ്ങൾ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കി. ആദ്യമായി പരീക്ഷിച്ചതായിട്ടും എല്ലാം നല്ല രുചി തോന്നി. ഓരോ ഐറ്റവും തീർന്ന് പോകുമ്പോൾ അന്ന് കൂടുതൽ ഉണ്ടാക്കാത്തതിൽ ദുഃഖവും തോന്നി.

സീസണിൻ്റെ അവസാനത്തോടടുത്ത് വളരെയധികം മാങ്ങകൾ ഒന്നിച്ച് പഴുത്തപ്പോഴാണ് ശരിക്കും സങ്കടം തോന്നിയത്. മൂന്ന് ദിവസം അത്താഴം മാങ്ങ മാത്രമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും തീരാതെ വന്നപ്പോഴാണ് പഴുത്ത മാങ്ങ കേട് വരാതെ സൂക്ഷിച്ച് വയ്ക്കാനുള്ള വഴി തേടിയത്. വെറുതെ ഫ്രീസറിൽ എടുത്ത് വയ്ക്കാനും തൊലി ചെത്തി ഉപ്പ് പുരട്ടി വയ്ക്കാനും എല്ലാമായിരുന്നു പലരും തന്ന നിർദ്ദേശങ്ങൾ.

അപ്പോഴാണ് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു രീതി ആരോ പറഞ്ഞു തന്നത്. മാങ്ങ തൊലി കളഞ്ഞ് നീളത്തിൽ അരിഞ്ഞെടുത്ത് അല്പം തേൻ പുരട്ടി ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കണ്ടയിനറിൽ ആക്കി ഐസ് കെട്ടാതിരിക്കാൻ മുകളിൽ ഒരു ഫോയിൽ പേപ്പറും വെച്ച് ഭദ്രമായി മൂടി വെച്ചാൽ ഒരു വർഷം വരെ സൂക്ഷിക്കാം എന്നായിരുന്നു പറഞ്ഞത്. അങ്ങനെ മാങ്ങ ഇല്ലാത്ത കാലത്ത് തിന്നാൻ വേണ്ടി ഞാൻ ആ പറഞ്ഞത് പോലെ ചെയ്തു. ഞാനതങ്ങ് മറന്ന് പോവുകയും ചെയ്തു! പ്രസ്തുത മാങ്ങയാണ് ഭാര്യ കൃത്യ സമയത്ത് കണ്ടെത്തിയത്! 

"ഈ വർഷം ഇനി കുറച്ചധികം സൂക്ഷിച്ച് വയ്ക്കണം" ഭാര്യ ഇപ്പോഴേ തീരുമാനിച്ച് കഴിഞ്ഞു. മാങ്ങ ധാരാളം കിട്ടിയാൽ , കഴിഞ്ഞ വർഷം വിജയകരമായി പൂർത്തിയാക്കിയ എല്ലാ സാധനങ്ങളും വീണ്ടും ഉണ്ടാക്കാൻ ഞാനും ഉദ്ദേശിക്കുന്നു.

Monday, October 12, 2026

നൂറ് സിംഹാസനങ്ങൾ

നൂറ് സിംഹാസനങ്ങൾ എന്ന പുസ്തകത്തെപ്പറ്റി ഞാൻ എവിടെയൊക്കെയോ കേട്ടിരുന്നു. ബട്ട്, എന്തു കൊണ്ടോ വായിക്കണം എന്നൊരാഗ്രഹം ഉണ്ടായില്ല. കാരണം പുസ്തകത്തിൻ്റെ തലക്കെട്ട് തന്നെ. അല്ലെങ്കിലും ചില പുസ്തകങ്ങളുടെ തലക്കെട്ടുകൾ എന്നെ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നും അകറ്റാറുണ്ട്. ഫിർ ഭീ, മഥേരൻ യാത്ര കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുമ്പോൾ, സഹയാത്രികൻ്റെ കയ്യിൽ പ്രസ്തുത പുസ്തകവും എൻ്റെ കയ്യിൽ ഒന്നര മണിക്കൂർ സമയവും ഒത്തുവന്നു. ആ ഒറ്റ ഇരുപ്പിന് നൂറ് സിംഹാസനങ്ങൾ എന്നെയും ഞാൻ അതിനെയും കീഴടക്കി.

നായാടി വിഭാഗത്തിൽ പെട്ട ഒരാൾ ഐ.എ.എസ് ഉദ്യോഗസ്ഥനാകുന്നതും സർവ്വീസിൽ അയാൾ ജാതിയുടെ പേരിൽ നേരിടുന്ന നിരന്തര പീഢനങ്ങളും ആണ് നോവലിൻ്റെ പ്രമേയം. എരിതീയിൽ എണ്ണ ഒഴിക്കാനെന്ന പോലെ മാനസിക രോഗിയായ അയാളുടെ അമ്മയുടെ ചെയ്തികൾ അയാളെ  എല്ലാവർക്കും മുമ്പിൽ നാണം കെടുത്തുന്നു. എന്നിട്ടും ആ അമ്മയെ മകൻ സ്നേഹം കൊണ്ട് മൂടുന്നത് കാണുമ്പോൾ വായനക്കാരൻ്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമാകും.

കുപ്പായമിടുന്നതും കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നതും നായാടികൾക്ക് യോജിച്ചതല്ല. പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ അവർ പുറത്തിറങ്ങാറും ഇല്ല. രാത്രിയിൽ ഏതെങ്കിലും കുപ്പത്തൊട്ടിക്കടുത്ത്  ഭക്ഷണത്തിനായി തെരുവ് പട്ടിയുമായി കലപില കൂടും. ചത്ത പെരുച്ചാഴിയെയും മറ്റും ഭക്ഷണമാക്കും. ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു നായാടിയുടെ ജീവിതം വായിക്കുന്ന ഏതൊരാളും അത്തരം ഒരു ജീവിതം ഉണ്ടാകരുതേ എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ച് പോകും. ഇതിനെയെല്ലാം അതിജീവിച്ച് ഒരു ജോലി നേടിയാലും സമൂഹം അവനെ അംഗീകരിക്കില്ല. ആ കഥയാണ് നൂറ് സിംഹാസനങ്ങൾ പറയുന്നത്.

മകൻ ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥനായത് അറിയാത്ത അമ്മ അവൻ്റെ വസ്ത്രത്തിൽ പിടിച്ച്  "നായാടിക്ക് എതുക്കൂടെ തമ്പ്രാൻ കളസം? വേണ്ടാണ്ടേ ഊരി ഇട്ടുടുടേ ..." എന്ന് പറയുമ്പോൾ ഒരു ദളിതൻ്റെ ഹൃദയ വേദനയാണ് വായനക്കാരൻ അനുഭവിക്കുന്നത്. "നീ തമ്പ്രാൻ കശേരയിലെ ഇരിപ്പിയാടീ... അയ്യോ .... അയ്യോ" എന്ന് മാറിലടിച്ച് നിലവിളിക്കുന്ന ആ അമ്മ ഈ കസേരകളെ എത്രകണ്ട് ഭയക്കുന്നു എന്ന് വായനക്കാരന് കൃത്യമായി മനസ്സിലാകും.

കുപ്പയിൽ നിന്നും കിട്ടിയത് എന്തെങ്കിലും ഭക്ഷിക്കുന്ന മാനസിക രോഗിയായ അമ്മ തൻ്റെ അരുമ മകനെയും മാലിന്യം തീറ്റിച്ചപ്പോഴാണ് അയാൾക്ക് അമ്മയോട് അല്പമെങ്കിലും  നീരസം തോന്നുന്നത്.അമ്മയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൻ്റെ പേരിൽ ഭാര്യ ഉപേക്ഷിക്കാൻ തുനിഞ്ഞിട്ടും അയാൾ സ്വന്തം അമ്മയുടെ പക്ഷത്ത് നില്ക്കുമ്പോൾ ആ സ്നേഹത്തിൻ്റെ ആഴം അളക്കാൻ ഒരു ഉപകരണത്തിനും സാധിക്കില്ല എന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. 

അമ്മയെ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് , തൻ്റെ സമുദായത്തിൻ്റെ ദുഃസ്ഥിതി മാറ്റൽ അത്ര എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല എന്ന് അവസാനം അയാൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. "ഈ ഭിക്ഷക്കാരിത്തള്ളയെ കുഴിച്ചിട്ട്, ഇവളുടെ ഹൃദയം അതിൻ്റെ എല്ലാ വിശപ്പുകളും ശമിച്ച് ദ്രവിച്ച് മണ്ണായി മാറണമെങ്കിൽ എനിക്കിനിയും നൂറ് സിംഹാസനങ്ങൾ വേണം" എന്ന നോവലിൻ്റെ അവസാന വരികൾ ആ നിരാശാബോധം വ്യക്തമാക്കുന്നതോടൊപ്പം മുന്നോട്ടുള്ള കുതിപ്പിൻ്റെ ഒരു സൂചനയും നൽകുന്നു.

തകഴിയുടെ തോട്ടിയുടെ മകൻ എന്ന നോവലിൽ, തൻ്റെ മകനെങ്കിലും തോട്ടിയാകാതിരിക്കാൻ അവനെ മികച്ച സ്‌കൂളിൽ ചേർക്കുകയും അവനെ ആലിംഗനം പോലും ചെയ്യാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഇവിടെയും നായാടിയായ ഐ എ എസ് കാരൻ തൻ്റെ മകനെങ്കിലും ഒരു നായാടിയായി അറിയപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടത്തുന്നു. ഈ ഒരു സാമ്യത മാത്രമാണ് "ചെറിയൊരു പ്രശ്നമായി" എനിക്ക് തോന്നിയത്.


പുസ്തകം: നൂറ് സിംഹാസനങ്ങൾ
രചയിതാവ് : ജയമോഹൻ 
പ്രസാധനം: ലോഗോസ് ബുക്‌സ്
പേജ് : 74
വില: 70 രൂപ


Saturday, October 10, 2026

കൊല്ലങ്കോട് യാത്ര - 2

കൊല്ലങ്കോട് യാത്ര - 1

പ്രകൃതി ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ ഞങ്ങൾ ചെല്ലപ്പൻ ചേട്ടന്റെ ചായക്കട കണ്ടിരുന്നു. തിരക്ക് കാരണം മടക്കത്തിൽ കയറാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. അത് വളരെ നന്നാവുകയും ചെയ്തു. ഉച്ച സമയമായതിനാൽ കടയിലെ തിരക്ക് ഒഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞങ്ങളാഗ്രഹിച്ച പോലെ ചെല്ലപ്പൻ ചേട്ടനെ ഞങ്ങളെ കൂടെ ഇരുത്താനും അല്പസമയം സംസാരിച്ചിരിക്കാനും അക്കാരണത്താൽ സാധിച്ചു. ചായയും പരിപ്പ്  വടയും ഉണ്ണിയപ്പവും എല്ലാം വാങ്ങി കഴിച്ചു. നല്ല വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ എല്ലാറ്റിനും പതിവിലും കൂടുതൽ രുചിയും തോന്നി. ചെല്ലപ്പൻ ചേട്ടനോട് വഴി ചോദിച്ച് സീതാർകുണ്ട് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേക്ക് ഞങ്ങൾ നീങ്ങി.

സീതാർകുണ്ട് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിലാണ് താമരപ്പാടം എന്ന സ്ഥലം കാണാനുള്ളത്. നെല്ലിയാമ്പതി മലനിരകളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പച്ചനിറത്തിലുള്ള നെൽവയലുകളും തെങ്ങിൻതോപ്പുകളും ആണ് കൊല്ലങ്കോടിൻ്റെ  ഗ്രാമീണ ഭംഗി നിലനിർത്തുന്നത്. താമരപ്പാടം അത്തരം വയലുകളുടെ ഒരു മഹാ സമ്മേളനമാണ്. സഞ്ചാരികളെ കൂടുതൽ ആകർഷിക്കാനായി നെൽകൃഷിക്ക് ചുറ്റും ചെണ്ടുമല്ലികൾ നട്ടും ഇടക്കിടെ കമാനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയും ഏറുമാടങ്ങൾ കെട്ടിയും വിശ്രമ കേന്ദ്രങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചും ഭംഗി കൂട്ടിയ ഭാഗമാണ് താമരപ്പാടം. നാല്പതു രൂപയാണ് പ്രവേശന ഫീസ്.

നെൽകൃഷിയുള്ള പാടവരമ്പിലൂടെ സൈക്കിൾ ചവിട്ടുന്നതിൻ്റെ നിരവധി ദൃശ്യങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. മനോഹരമായ ഒരു ദൃശ്യാനുഭവമാണ് എപ്പോഴും അവ തന്നിട്ടുള്ളത്. അതിനാൽ ലിദു മോൻ്റെ സൈക്കിളും ഇത്തവണ ഞാൻ കാറിൽ കയറ്റിയിരുന്നു. താമരപ്പാടത്ത് കൂടിയുള്ള സൈക്കിൾ യാത്രക്ക് ടിക്കറ്റ് കൗണ്ടറിൽ അനുമതി ചോദിച്ചപ്പോൾ ആദ്യം അവർ മടിച്ചു നിന്നു. പിന്നീട് സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു. ചെണ്ടുമല്ലിക്കും നെൽ ചെടിക്കും ഇടയിലൂടെ പാലക്കാടൻ കാറ്റും കൊണ്ടുള്ള സൈക്കിൾ സവാരി ലിദു മോന് വളരെയധികം ഇഷ്‌ടമായി. പൊരിവെയിൽ ആണെങ്കിലും ഞങ്ങളും ആ മനോഹര വയൽക്കാഴ്ചകൾ ഹൃദയത്തിലും മൊബൈലിലും പകർത്തി.

സീതാർ കുണ്ട് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിൽ പോകേണ്ട എന്നായിരുന്നു കൊല്ലങ്കോട് യാത്ര തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് എൻ്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞത്. ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയാണ് അതിന് കാരണം. മുമ്പ് നെല്ലിയാമ്പതി സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ അവിടെയും ഒരു സീതാർ കുണ്ടിൽ പോയിരുന്നു. അത് തന്നെയാണ് ഇത് എങ്കിൽ ഡ്രൈവ് ചെയ്ത് പോകാനുള്ള ദൂരം ഓർത്തപ്പോൾ, തല്ക്കാലം നാട്ടിനടുത്തുള്ള ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടം കണ്ട് സീതാർകുണ്ട് എന്ന് മനസ്സിനെ ബോധിപ്പിച്ച് സായൂജ്യമടയാം എന്ന് കരുതി. ബട്ട്, എൻ്റെ മനസ്സിലെ സീതാർകുണ്ട് അല്ല ഈ സീതാർകുണ്ട് എന്ന് പിന്നീട് മനസ്സിലായി. അങ്ങനെ താമരപ്പാടത്ത് നിന്നും ഞങ്ങൾ വീണ്ടും നേരെ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു.

ഏതാനും കിലോമീറ്ററുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ റോഡ് ശരിക്കും ഇല്ലാതായി. തുടർന്നുള്ള പാറകൾ പാകിയ ഒറ്റവരിപ്പാതയിലൂടെയുള്ള ഡ്രൈവിംഗ് വളരെ ദുഷ്‌കരമായിരുന്നു. അവസാനം പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ എത്തിയപ്പോൾ കണ്ട വണ്ടി ബാഹുല്യം ഏത് റോഡും താണ്ടാനും എന്ത് കാഴ്ചകൾ കാണാനും മലയാളി തയ്യാറാണെന്ന പ്രഖ്യാപനത്തിൻ്റെതായിരുന്നു. മൂന്നോ നാലോ പ്രൈവറ്റ് പാർക്കിംഗ് ഏരിയകൾ കഴിഞ്ഞ് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിൻ്റെ എൻട്രി പോയിൻ്റിന് അടുത്തുള്ള ഒരു മാന്തോപ്പിലാണ് ഞങ്ങൾക്ക് പാർക്കിംഗ് കിട്ടിയത്.

നാല്പത് രൂപയാണ് സീതാർകുണ്ട് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശന ഫീസ്. അത് തന്നെ ഓൺലൈൻ പെയ്മെൻ്റായി മാത്രമേ സ്വീകരിക്കൂ. പലർക്കും അവിടെ നെറ്റ് റേഞ്ച് കിട്ടാത്തതിനാൽ സൗജന്യ വൈഫൈ സൗകര്യം ലഭ്യമാണ്. അത് കണക്‌ട് ചെയ്ത് കിട്ടാനും പലപ്പോഴും ബുദ്ധിമുട്ട് നേരിടും. ഇതും നേരത്തെ പറഞ്ഞ റോഡിൻ്റെ അവസ്ഥയും ഇങ്ങോട്ടുള്ള ഒരു രണ്ടാം വരവിനെ മുടക്കും എന്ന് തീർച്ചയാണ്.

ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് ഞങ്ങൾ മുകളിലേക്ക് നടന്നു. പലരും വെള്ളത്തിൽ കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ശുഷ്‌കമായ ഒരിടം കണ്ടപ്പോൾ കഷ്ടം തോന്നി. അല്പം കൂടി മുകളിലേക്ക് കയറുന്നവരുടെ പിന്നാലെ ഞങ്ങളും കയറി. വളരെ ഇടുങ്ങിയ ഒരു സ്ഥലത്താണ് ആ പാത അവസാനിച്ചത്. ഒരാളെയും മുട്ടാതെ അത് വഴി വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ വളരെ പ്രയാസമായിരുന്നു. ഞാനും മക്കളും രണ്ടും കല്പിച്ച് ഇറങ്ങി. വലിയ ഉരുളൻ പാറകൾക്കിടയിലൂടെ കുത്തിയൊലിച്ച് വരുന്ന വെള്ളം നാലോ അഞ്ചോ മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് പതിക്കുന്നതാണ് "വെള്ളച്ചാട്ടം"! മക്കൾക്ക് നീർക്കോലി എന്ന വെള്ളത്തിലെ പാമ്പിനെ പരിചയപ്പെടുത്താൻ സാധിച്ചു എന്നതാണ് ഈ സന്ദർശനം കൊണ്ടുണ്ടായ ഏക ഗുണം.

സീതാർ കുണ്ടിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ സമയം അഞ്ച് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. താമരപ്പാടത്തെ അനിയന്ത്രിതമായ തിരക്ക് കാരണം റോഡ് ബ്ലോക്കായി. കാണാനുള്ള സ്ഥലങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ ഇനിയും ചിലത് ബാക്കിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. മെയിൻ റോഡ് വയ്ക്കത്ത് തന്നെയുള്ള കുടിലിടം എന്ന സ്പോട്ടിലേക്കാണ് പിന്നീട് ഞങ്ങൾ പോയത്. സന്ധ്യയുടെ സിന്ദൂരച്ചോപ്പ് ആകാശത്ത് വാരിവിതറി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഞങ്ങൾ കുടിലിടത്തിൻ്റെ എൻട്രി പോയിൻ്റിൽ എത്തിയത്.

താമരപ്പാടം പോലെ തന്നെയുള്ള ഒരു പാടശേഖരമാണ് കുടിലിടം. കാർഷിക വൃത്തിയോടനുബന്ധിച്ചുള്ള ഉപകരണങ്ങളും വിശ്രമിക്കാനുള്ള കുടിലുകളും വൈക്കോൽ പുരയും മറ്റും ആണ് കുടിലിടത്തിൻ്റെ പ്രത്യേകത. മുപ്പത് രൂപയാണ് പ്രവേശന ഫീസ്. ഫോട്ടോ സ്പോട്ടുകളായി കുട്ട വഞ്ചിയും സാധാരണ വഞ്ചിയും മല്ലികത്തോട്ടവും കൂടിയാകുമ്പോൾ കുടിലിടം സഞ്ചാരികളുടെ മനം കവരുന്നു. രാത്രി ഏഴര മണിക്ക് കുടിലിടം അടച്ചതോടെ ഞങ്ങളും പുറത്തിറങ്ങി.

ഈ യാത്രയിൽ കാണണം എന്ന് കരുതിയവയിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണ് മുതലമട റെയിൽവെ സ്റ്റേഷൻ. പഴയ രൂപത്തിൽ ഇന്നും നിലനില്ക്കുന്നു എന്നതാണ് ഇതിൻ്റെ പ്രത്യേകത.വലിയ ഒരു പാറക്കെട്ടിന് മുകളിലുള്ള  വാമല ബാലസുബ്രഹ്മണ്യ സ്വാമി ക്ഷേത്രമാണ് കാണാൻ കഴിയാതെ പോയ ഒരു സ്ഥലം. പക്ഷെ, ഇത് പല്ലശ്ശനയിൽ നിന്നാണ് പോകേണ്ടത് പോലും. പാറപ്പുറത്ത് തന്നെയുള്ള നെല്ലുണക്കുന്ന  കളമാണ് മറ്റൊരു കാഴ്ച.സഞ്ചാരികളുടെ കോപ്രായങ്ങൾ കാരണം അതും അടച്ചു പൂട്ടി.

യാത്ര കഴിഞ്ഞ് രാത്രി ഒരു മണിക്കാണ് ഞാൻ വീട്ടിൽ എത്തിയത്.ഗ്രാമീണ നന്മകളും പച്ചപ്പും ഒട്ടും ചോർന്നുപോകാതെ നിലനിൽക്കുന്ന ഒരിടം കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് കൊല്ലങ്കോട് ബെസ്റ്റാണ് എന്നാണ് എൻ്റെ അഭിപ്രായം. ജൂൺ മുതൽ ജനുവരി വരെയുള്ള മാസങ്ങളാണ് കൊല്ലങ്കോട് സന്ദർശിക്കാൻ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ സമയം.



(അവസാനിച്ചു)

Thursday, October 08, 2026

കൊല്ലങ്കോട് യാത്ര - 1

പ്രമുഖ വ്യവസായി ആനന്ദ് മഹീന്ദ്ര 2023 ൽ പങ്ക് വെച്ച ഒരു പോസ്റ്റിന് പിന്നാലെയാണ് കൊല്ലങ്കോട് എന്ന പാലക്കാടൻ ഗ്രാമം ജനശ്രദ്ധ നേടിയത്. ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ ഗ്രാമങ്ങളിൽ മൂന്നാം സ്ഥാനമാണ് അന്ന് കൊല്ലങ്കോട് നേടി എടുത്തത്. പ്രസ്തുത സമയത്ത് പാലക്കാട് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന എനിക്ക് ആ ഗ്രാമം പോയി കാണണമെന്ന് അതിയായ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. ബട്ട്, സമയം അന്ന് അതിനനുവദിച്ചില്ല.

എനിക്ക് നേരിട്ട്പോയി കാണാൻ സാധിച്ചില്ലെങ്കിലും, കേട്ടറിഞ്ഞതും ചിത്രങ്ങളിൽ കണ്ടതുമായ കൊല്ലങ്കോട് എനിക്കിഷ്ടമായി. അതിനാൽ തന്നെ സുഹൃത്തുക്കളിൽ പലരും ഏകദിന ട്രിപ്പിന് അനുയോജ്യമായ സ്ഥലം ചോദിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കൊല്ലങ്കോട് നിർദ്ദേശിച്ചു. എന്നാൽ പോയി വന്നവരാരും തൃപ്തികരമായ ഒരു മറുപടി തരാത്തതിനാൽ എൻ്റെ യാത്ര വീണ്ടും നീണ്ടുപോയി. 

കുടുംബത്തിൽ കൊല്ലങ്കോട് യാത്രയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ എല്ലാവരും റെഡി ആയി. കാഴ്ചകളുടെ ക്രമമറിയാനായിരുന്നു പിന്നീട് എൻ്റെ അടുത്ത ശ്രമം. യാത്രയിലെ സമയനഷ്‌ടം ഒഴിവാക്കാനും അവശ്യം കാണേണ്ടവ വിട്ടുപോകാതിരിക്കാനും ഇത് നിർബന്ധമാണ്. ഇതിനായി, പാലക്കാട് കോളേജ് ഗ്രൂപ്പിൽ കൊല്ലങ്കോട്ടോ പരിസരത്തോ ഉള്ളവരെ ഞാൻ തിരഞ്ഞു. മുൻ സഹപ്രവർത്തകൻ അനിൽ മാഷ് കൊല്ലങ്കോടിനെപ്പറ്റി മികച്ച അഭിപ്രായം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും കോളേജിലെ ക്ലർക്കും കൊല്ലങ്കോട് സ്വദേശിയുമായ ശമീറിൻ്റെ നമ്പർ തന്ന് സഹായിച്ചു. എനിക്ക് കാണേണ്ട സ്ഥലങ്ങളെപ്പറ്റി പറഞ്ഞപ്പോൾ ശമീറിൻ്റെ മറുപടി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.

"കൊല്ലങ്കോട് പൊള്ളാച്ചി റോഡിൽ കയറി കുരുവിക്കൂട് മരം എന്ന സ്ഥലം എത്തി വലതു വശത്തേക്കുള്ള റോഡിൽ കയറി ആദ്യം ചിങ്ങൻചിറ പ്രകൃതി ക്ഷേത്രത്തിൽ എത്തുക. അവിടെ നിന്നും അതേ വഴിയിൽ സീതാർകുണ്ട് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേക്ക് പോവാം. ഒപ്പം താമരപ്പാടം എന്ന സ്ഥലത്തേക്കും അവിടുന്ന് തന്നെ പോവാം. തിരിച്ച് വരുമ്പോൾ വീണ്ടും കൊല്ലങ്കോട് പൊള്ളാച്ചി റോഡിൽ കയറി കുറച്ച് മുൻപോട്ട് പോയാൽ നെടുമണി എന്ന സ്ഥലത്ത് കുടിലിടം എന്ന സ്പോട്ടിൽ എത്താം. അവിടെ കണ്ട ശേഷം സമയമുണ്ടെങ്കിൽ മുതലമട സ്കൂൾ എത്തി വീണ്ടും വലത് വശത്ത് പോയാൽ ചുള്ളിയാർ ഡാം കാണാം".

ഗൃഹാതുരത്വമുണർത്തുന്ന ചെല്ലപ്പേട്ടൻ്റെ ചായക്കടയെപ്പറ്റി അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ പ്രകൃതി ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ തന്നെ ആ കട കാണാമെന്ന് ശമീർ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ കൊല്ലങ്കോടിലെത്തിയ ശേഷമുള്ള യാത്രാ പ്ലാൻ കൃത്യമായി ഞാൻ മനസ്സിൽ വരച്ചിട്ടു. എന്തെങ്കിലും സംശയം തോന്നിയാൽ സഹായിക്കാൻ സ്ഥലത്ത് ഒരാൾ ഉണ്ട് എന്നത് ഏറെ ആശ്വാസകരവുമായി. യാത്രയിൽ ഇത്തരം കൈത്താങ്ങുകൾ തരുന്ന മനഃസമാധാനം വളരെ വലുതാണ്. മിക്ക യാത്രകളിലും ദൈവം എനിക്കവ കനിഞ്ഞരുളാറുമുണ്ട്.

രാവിലെ ഏഴര മണിക്ക് ഞങ്ങൾ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി. ഏകദേശം പതിനൊന്നര മണിക്ക് ഞങ്ങൾ കൊല്ലങ്കോട് എത്തി.പ്രകൃതിഭംഗി കൊണ്ടും സാംസ്കാരിക പൈതൃകം കൊണ്ടും സഞ്ചാരികളുടെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു കേന്ദ്രമാണ് കൊല്ലങ്കോട് എന്ന് പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായി.

വേങ്ങനാട് എന്നായിരുന്നു കൊല്ലങ്കോടിന്റെ പഴയ പേര്.ഈ പ്രദേശത്ത് ധാരാളമായി താമസിച്ചിരുന്ന 'കൊല്ലൻ' സമുദായത്തിൽ നിന്നാണ് കൊല്ലങ്കോട് എന്ന പേര് ലഭിച്ചതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. പ്രാചീന കേരളത്തിലെ നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിൽ ഒന്നായ ഈ പ്രദേശം കൊല്ലങ്കോട് രാജാക്കന്മാരുടെ ഭരണത്തിൻ കീഴിലായിരുന്നു. അന്നത്തെ കൊല്ലങ്കോട് കൊട്ടാരം ഒരു ആയുർവേദ പൈതൃക റിസോർട്ടായി ഇപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. രാജഭരണത്തിൻ്റെ പൈതൃക ശേഷിപ്പുകൾ രാത്രിയിലെ മടക്കയാത്രയിൽ ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ മിന്നി മറഞ്ഞപ്പോഴാണ് കൊട്ടാരത്തെപ്പറ്റി ഓർമ്മ വന്നത്.

ഉച്ചക്ക് പന്ത്രണ്ടേ കാലോടെ ഞങ്ങൾ ആദ്യ കാഴ്ചസ്ഥാനമായ ചിങ്ങംചിറ കറുപ്പുസ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിലെത്തി. പ്രകൃതിക്ഷേത്രം എന്നാണ് ഇത് അറിയപ്പെടുന്നത്. സാധാരണ ക്ഷേത്രങ്ങൾക്കുണ്ടാകാറുള്ള കെട്ടിടമോ ചുറ്റുമതിലോ ഒന്നും ഈ ക്ഷേത്രത്തിനില്ല. നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള വലിയ വലിയ ആൽമരങ്ങളുടെയും മറ്റ് വൃക്ഷങ്ങളുടെയും വേരുകൾക്കും ചില്ലകൾക്കും കീഴിലാണ് വിവിധ പ്രതിഷ്ഠകൾ ഉള്ളത്.

വീടുകളുടെയും തൊട്ടിലുകളുടെയും രൂപങ്ങൾ ആൽ മരത്തിൽ ധാരാളമായി കെട്ടിയിട്ടിട്ടുണ്ട്. ഉദ്ദിഷ്‌ട കാര്യം സാധിക്കാനാണത്രെ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. പൂജക്കായി കുരുതി കൊടുത്ത കോഴിയെ അവിടെ വെച്ച് തന്നെ പാകം ചെയ്ത് ഭക്ഷിക്കുന്ന നിരവധി കുടുംബങ്ങളെയും കണ്ടു. ക്ഷേത്രാചാരങ്ങളും രീതികളും വശമില്ലാത്തതിനാൽ ഓരോരുത്തരും ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങളെപ്പറ്റി കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കാൻ എനിക്ക് അറിയില്ല. 'കളിയാട്ടം', 'ഹൃദയം', 'കുഞ്ഞിരാമായണം', 'ഒടിയൻ' തുടങ്ങിയ സൂപ്പർ ഹിറ്റ് സിനിമകളുടെ പ്രധാന ഷൂട്ടിങ് ലൊക്കേഷൻ കൂടിയാണ് ഈ പ്രകൃതി ക്ഷേത്രം.


Next: കൊല്ലങ്കോട് യാത്ര - 2

Tuesday, September 29, 2026

സിനമൺ തെരുവ്

വീട്ടിൽ നിന്ന് തൊട്ടടുത്ത പഞ്ചായത്തിലെ സ്‌കൂളിലേക്കും , വർഷത്തിലൊരിക്കൽ, ബാല്യകാലം പട്ടം കണക്കെ പറന്നു കളിച്ച സ്വന്തം ജന്മഗ്രാമത്തിലേക്കും മാത്രം യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന ഒരു പിതാവിൻ്റെ പുത്രനാണ് ഞാൻ. യാത്ര ഇഷ്‌ടമില്ലെങ്കിലും, അറബി അദ്ധ്യാപിക ആയതിനാൽ ഇടക്കിടക്ക് പോസ്റ്റ് പോയി മലപ്പുറം ജില്ല ഏകദേശം മുഴുവനും യാത്ര ചെയ്യേണ്ടി വന്ന ഒരു മാതാവിൻ്റെ മകനും കൂടിയാണ് ഞാൻ. അതു കൊണ്ടായിരിക്കും യാത്ര എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട ഹോബികളിൽ ഒന്നായത് എന്ന് ഇന്നാണ് എനിക്ക് ബോധോദയം വന്നത്.

യാത്ര ചെയ്യുക മാത്രമല്ല അതിലെ രസകരമായ അനുഭവങ്ങൾ കോർത്തിണക്കി യാത്രാ കഥകൾ എഴുതുന്നതും എൻ്റെ ഒരു ഹോബിയാണ്. എൻ്റെ യാത്രകൾ മിക്കതും കുടുംബത്തോടൊപ്പമോ അല്ലെങ്കിൽ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പമോ ആയതിനാൽ അനുഭവങ്ങളുടെ ഒരു ഭണ്ഡാരം കൂടി എന്നെ ഏല്പിച്ചാണ് ഓരോ യാത്രയും അവസാനിക്കുന്നത്. പ്രസ്തുത അനുഭവങ്ങൾ തന്നെയാണ് അടുത്ത യാത്രക്ക് ബാക്ക് പാക്ക് തയ്യാറാക്കാനുള്ള പ്രചോദനവും.

അനാവശ്യമായ ഹൈപ്പ് നൽകുന്നതിനാൽ യാത്രാ വ്ലോഗുകൾ ഞാൻ അധികം കാണാറില്ല.യാത്രാ വിവരണം വായിക്കാനും എനിക്ക് വലിയ  താല്പര്യമില്ല. എന്നാൽ യാത്രാനുഭവങ്ങൾ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ അത് പൂർത്തിയാക്കാതെ മിക്കവാറും താഴെ വയ്ക്കാറുമില്ല. അത്തരത്തിൽ വായന പൂർത്തിയാക്കിയ ഒരു പുസ്തകമാണ് മൻസൂർ അഹമ്മദിൻ്റെ സിനമൺ തെരുവ്. മൻസൂറിന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട യാത്രാ വൈറസുകളുടെ കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായ അങ്ങാടിപ്പുറം മുതൽ ആലുവ വരെയും തിരിച്ചുമുള്ള യാത്രയിലാണ് ഞാൻ സിനമൺ തെരുവിൽ കയറിയത്.

വെളുത്ത പുറങ്ങളിലൂടെ അക്ഷരങ്ങൾ വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞു നീങ്ങുമ്പോൾ, മനസ്സ് ആ വഴിയിലൂടെ ഒരിക്കൽ കൂടി ദേശാടനം നടത്തും. മറവിയിലേക്ക് പൊടിഞ്ഞു വീഴാനിടയുള്ള വിശദാംശങ്ങളെ ഇതിലൂടെ എന്നേക്കുമായി കൊത്തിവെക്കുന്നു എന്നാണ് യാത്രയുടെ എഴുത്തിനെപ്പറ്റി മൻസൂർ അഹമ്മദ് പറയുന്നത്. ജയ്പൂരിലെ കാഴ്ചകൾ കണ്ട് രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അതിനെപ്പറ്റി എഴുതിയപ്പോൾ ഞാനിത് ശരിക്കും അനുഭവിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു.

സിനമൺ തെരുവിൻ്റെ പ്രവേശന കവാടം മൊറോക്കോയിലാണ്. ലോക സഞ്ചാരികളുടെ തലതൊട്ടപ്പനായ ഇബ്നു ബത്തൂത്ത പാദുകം അഴിച്ചു വെച്ച് വിശ്രമിക്കുന്നിടത്ത് നിന്ന് മൻസൂർ സ്വന്തം കാലൊപ്പുകൾ ചാർത്താൻ ആരംഭിക്കുന്നു. "മഹാനായ യാത്രികാ , പതിമൂന്ന് നൂറ്റാണ്ട് മുമ്പ് നിങ്ങൾ വന്നെത്തിയ കോഴിക്കോട് നിന്ന് നിങ്ങളെ തേടിയെത്തിയതാണ് ഞാൻ. കുറ്റിച്ചിറയിലെ മിശ്കാൽ പള്ളിയുടെ മുറ്റത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളിവിടെ വന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ എന്നോർത്ത് അത്‌ഭുതപ്പെട്ട കുട്ടി, ഏഴ് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കിപ്പുറവും കാലത്തിൻ്റെ നിശബ്ദ സാക്ഷിയായി ആ പള്ളി അവിടെയുണ്ടെന്ന് നിങ്ങളോട് മന്ത്രിക്കുന്നു" എന്ന് മൻസൂർ ഇബ്നു ബത്തൂത്തയോട് പറയുമ്പോൾ യാത്രയെഴുത്തിൻ്റെ ഹൃദയ ഹാരിത വായനക്കാരെ പിടിച്ചിരുത്തുന്നു.

സഞ്ചാരി കേവലം ഒരു യാത്രക്കാരനാകുമ്പോൾ ഓരോ യാത്രയും പൊട്ടിയ പടക്കം പോലെയാണ്. ഉപകാരമില്ലാത്ത ചില അവശിഷ്ടങ്ങൾ മാത്രമായിരിക്കും അതിൻ്റെ അന്തിമ ഫലം. തൻ്റെ അനുഭവങ്ങൾ അനുവാചകരിലേക്ക് പകരുന്ന രീതിയിൽ എഴുതണമെങ്കിൽ സഞ്ചാരി നല്ല ഒരു വായനക്കാരൻ കൂടിയാകണം. നോവലുകളും കഥകളും പശ്ചാത്തലമാക്കിയ സ്ഥലങ്ങളും അത് ജന്മം കൊണ്ട എഴുത്ത് മുറികളും കാണുമ്പോൾ പ്രസ്തുത രചന മനസ്സിൽ ഒരു ശില്പമായി മാറും. അതിനാൽ തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരുടെ സങ്കേതങ്ങൾ തേടിയുള്ള യാത്രകൾ സഞ്ചാരികൾക്ക് എന്നും പ്രിയങ്കരമാണ്. അവരുടെ കൃതികളിലെ വരികൾ നിവേദ്യമായി സമർപ്പിച്ചാണ് അവിടെ നിന്ന് തിരിച്ച് നടക്കാറുള്ളത് എന്ന് നോബൽ സമ്മാന ജേതാവായ നജീബ് മഹ്ഫൂസിൻ്റെ എഴുത്ത് മുറി കണ്ടിറങ്ങുന്ന മൻസൂർ പറയുമ്പോൾ വായനക്കാരനും അതംഗീകരിക്കുന്നു.

പുസ്തകങ്ങളിൽ വായിച്ച ചരിത്രം കാഴ്ചയായി മാറുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ സഞ്ചരിക്കുന്നത് സ്ഥലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ മാത്രമല്ല കാലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെയുമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് ബാക്കിയാകുന്നു.യാത്ര എന്നത് മുന്നോട്ടുള്ള സഞ്ചാരം മാത്രമല്ല പിന്നിട്ട വഴികളിലേക്കുള്ള തിരിഞ്ഞുനോട്ടം കൂടിയാണ്. നരച്ച നഗരത്തിൻ്റെ കഥ പറയുമ്പോൾ എത്ര സുന്ദരമായാണ് മൻസൂർ യാത്രയെ നിർവ്വചിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ദൂരങ്ങൾ അടയാളപ്പെടുത്തിയ ശിലകളെക്കാൾ, സ്ഥലങ്ങൾ മാത്രം അടയാളപ്പെടുത്തിയ ദിശാസൂചികളാണ് എന്നെ പ്രലോഭിപ്പിക്കാറുള്ളത്. അല്ലെങ്കിലും ദൂരങ്ങൾ എന്നത് യാത്രികരുടെ ചിന്തകളിൽ കടന്നുവരേണ്ട ഒന്നല്ല. ഒരിക്കൽ അവിടെയെല്ലാമെത്തും എന്ന കരാറിൽ എപ്പോഴോ സ്വന്തം ഒപ്പുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു സഞ്ചാരിയുടെ മനോഗതം എന്തായിരിക്കണം എന്ന് ഈ വരികളിലൂടെ മൻസൂർ പറയുന്നു.

യാത്രയിലെ എല്ലാ അനുഭവങ്ങളും സന്തോഷകരമാകണമെന്നില്ല.അൽമാറ്റി എയർപോർട്ടിലെ പരിശോധനക്കിടെ ഉദ്യോഗസ്ഥർ തൻ്റെ ബാഗിൽ നിന്ന്, സമ്മാനമായി കിട്ടിയ ജാം കുപ്പി എടുത്തു മാറ്റിയപ്പോൾ ഹൃദയം പിടഞ്ഞതായി മൻസൂർ പറയുന്നു. ഓർമ്മകളുടെ രുചിയെ ആണല്ലോ അവർ മായ്ച്ചു കളഞ്ഞത് എന്ന ആത്മഗതം വായനക്കാരൻ്റെ ഹൃദയത്തെയും വേദനിപ്പിക്കുന്നു.

"യാത്രയെ ഇത്രയും ആനന്ദകരമാക്കുന്നതിൽ കഥകളും കഥാപാത്രങ്ങളും കാലവും അതു സംഭവിക്കുന്ന ഭൂമികയും ചെലുത്തുന്ന സ്വാധീനം അപാരമാണ്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ പുസ്തകങ്ങളിലൂടെ ദേശങ്ങളുടെ പുരാവൃത്തത്തിലേക്ക് നുഴഞ്ഞു കയറുന്ന ഒരു സഞ്ചാരി എപ്പോഴും എൻ്റെയുള്ളിലുണ്ട്". മൻസൂർ പറഞ്ഞത് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ശരിയാണെന്ന് സിനമൺ തെരുവിൻ്റെ അവസാനത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ നാം ശരിക്കും തിരിച്ചറിയും.

യാത്ര ഇഷ്‌ടപ്പെടുന്നവർക്ക് സിനമൺ തെരുവും ഇഷ്‌ടപ്പെടും, തീർച്ച.

പുസ്തകം : സിനമൺ തെരുവ്
പ്രസാധനം: മാതൃഭൂമി ബുക്‌സ്
പേജ് : 135
വില: 210 രൂപ
രചയിതാവ് :  മൻസൂർ അഹമ്മദ്


Saturday, September 26, 2026

ഒരപ്രതീക്ഷിത ബ്ലോഗ് സംഗമം

2006 മുതൽ ആണ് ഞാൻ ബ്ലോഗിൽ കുറിപ്പുകൾ ഇടാൻ ആരംഭിച്ചത്. അന്ന് മലയാളത്തിൽ ബ്ലോഗ് എഴുതുന്നവർ കൂടുതലും ഗൾഫുകാരായിരുന്നു. കൂടുതൽ ഒഴിവ് സമയം ലഭിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണോ അതല്ല കഥകളും സംഭവങ്ങളും കൂടുതൽ പറയാൻ ഉള്ളത് കൊണ്ടാണോ ഈ ഗൾഫ് ആധിപത്യം ഉണ്ടായത് എന്ന് നിശ്ചയമില്ല. ഇന്ന് അവരിൽ മിക്കപേരും ബ്ലോഗിംഗ് രംഗത്ത് ഇല്ല എന്നതാണ് ദുഃഖസത്യം.

അന്നത്തെ പരിചയക്കാരിൽ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു ബ്ലോഗറായിരുന്നു മൻസൂർ ചെറുവാടി എന്ന മൻസൂർ അഹമ്മദ്. സെൻ്റർ കോർട്ട് എന്ന ബ്ലോഗിലൂടെ മൻസൂർ പങ്ക് വെച്ചിരുന്ന മിക്ക വിഭവങ്ങളും ഞാൻ സ്വാദോടെ രുചിച്ചിടുണ്ട്. അതിൻ്റെ രുചി കൂടിക്കൂടി വന്നപ്പോൾ ആ ബന്ധവും ദൃഢമായി. ഒരു തവണ എൻ്റെ ക്ഷണപ്രകാരം മൻസൂർ എൻ്റെ വീട്ടിൽ വരികയും ചെയ്തു. 

ബ്ലോഗെഴുത്ത് നിർത്തി പലരും ഫേസ്‌ബുക്കിൽ സജീവമായി. മൻസൂറും സെൻ്റർ കോർട്ടിൽ നിന്നും വിടവാങ്ങി. മനോഹരമായ യാത്രാ കുറിപ്പുകളുമായി ഫേസ് ബുക്കിൽ മൻസൂറിനെ ഞാൻ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടി. എൻ്റെ നാട്ടിലെ മുറിഞ്ഞമാട് (Click & Read) മുതൽ ലോക സഞ്ചാരി ഇബ്നു ബത്തൂത്ത അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്ന മൊറോക്കോയിലെ കസ്ബ വരെ മൻസൂറിൻ്റെ എഫ് ബി പോസ്റ്റുകളിലൂടെ ഞാൻ വായിച്ചു. അതിൻ്റെ തുടർച്ചയായി വന്ന കാലൊപ്പുകൾ  (Click & Read) എന്ന കൃതിയും ഞാൻ വായിച്ചു.

അങ്ങനെ ഇരിക്കെയാണ് മൻസൂറിൻ്റെ ലോക സഞ്ചാരങ്ങളുടെ കഥ പറയുന്ന സിനമൺ തെരുവ് എന്ന പുസ്തകത്തിൻ്റെ പ്രകാശനത്തിന് എനിക്ക് ക്ഷണം കിട്ടിയത്.പുസ്തക പ്രകാശനത്തിൻ്റെ രണ്ട് ദിവസം മുമ്പ് മാതൃഭൂമി ബുക്‌സിൽ നിന്ന് പതിനഞ്ചോളം പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങിയപ്പോൾ ഈ പുസ്തകം ഓർമ്മയിൽ വന്നില്ല എന്ന് മൻസൂറിൻ്റെ ഒരു എഫ് ബി പോസ്റ്റിൽ ഞാൻ  സങ്കടം പറഞ്ഞിരുന്നു. പ്രകാശന ദിവസം ഞാൻ കോഴിക്കോട് ഉള്ളതിനാൽ ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാൻ പിന്നെ മറ്റൊന്നും ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല.  പ്രകാശനച്ചടങ്ങ് വ്യക്തിപരമായി എനിക്ക് ഇത്രയധികം സന്തോഷം തരും എന്ന്  സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഞാൻ നിനച്ചിരുന്നില്ല.

ബഹുമാന്യനായ മുൻ വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രിയും എം.പി.യുമായ ശ്രീ. ഇ.ടി മുഹമ്മദ് ബഷീർ പുസ്തകം പ്രകാശനം ചെയ്തു (2013ൽ കുടുംബ സമേതം പാർലിമെന്റ് മന്ദിരം സന്ദർശിക്കാൻ എനിക്ക് അവസരം ലഭിച്ചത് അദ്ദേഹം അനുവദിച്ച സന്ദർശക പാസിലൂടെ ആയിരുന്നു എന്നത് സ്നേഹപൂർവ്വം സ്മരിക്കുന്നു). നിരവധി ജനപ്രിയ പുസ്തകങ്ങളുടെ രചയിതാവായ  ടി.എസ് ദീപ (ദീപാ നിശാന്ത് ) പുസ്തകം ഏറ്റുവാങ്ങി. സഞ്ചാര സാഹിത്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റ് നിരവധി പ്രമുഖരും സ്റ്റേജിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു . ഈ പുസ്തക പ്രകാശന ചടങ്ങ് മൂന്ന് കാരണങ്ങളാൽ എനിക്ക് വളരെയേറെ ഇഷ്‌ടപ്പെട്ടു.

1. സ്റ്റേജിൽ ഇരുന്നവരാരും തന്നെ സദസ്സിനെ മുഷിപ്പിച്ചില്ല. ഓരോരുത്തരുടെയും നാവിൽ നിന്ന് സദസ്സിലേക്ക് വീണത് മുത്തു മണികൾ മാത്രമായിരുന്നു. അതും ഒന്നിനൊന്ന് വ്യത്യസ്തമായ പളുങ്ക് മണികൾ. വായിച്ചിരിക്കേണ്ട നിരവധി യാത്രാ ഗ്രന്ഥങ്ങളെപ്പറ്റിയും യാത്രകളെപ്പറ്റിയും  അറിവ് പകർന്ന ചെറു പ്രസംഗങ്ങൾ ആയിരുന്നു ഓരോരുത്തരുടേതും.

2. ബ്ലോഗ് എന്ന മാധ്യമത്തിൻ്റെ സുവർണ്ണകാലത്ത് പരസ്പരം പ്രോൽസാഹിപ്പിച്ചിരുന്ന നിരവധി പേർ ഈ ചടങ്ങിന് എത്തി. മൻസൂർ നേരിട്ട് ക്ഷണിച്ചവരും അറിഞ്ഞെത്തിയവരും കൂടിയായപ്പോൾ പഴയ ബ്ലോഗ് സംഗമങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള ഒരു മിനി സംഗമം തന്നെയായി അത് മാറി. ആ കാലത്തേക്ക് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കാൻ ഈ വേദി വളരെയധികം ഉപകരിച്ചു.

3. നനഞ്ഞു തീർത്ത മഴകൾ വായിച്ചത് മുതൽ ഞാൻ മനസ്സിൽ കരുതിയതാണ് ടി എസ്.ദീപയെ നേരിൽ പരിചയപ്പെടണം എന്നത് . അതും ഈ വേദിയിലൂടെ സാധ്യമായി (Click & Read)

പുസ്തകം വാങ്ങി മൂന്നാം ദിവസം നടത്തിയ ആലുവ യാത്രയിൽ സിനമൺ തെരുവ് ഞാൻ വായിച്ച് പൂർത്തിയാക്കി. പ്രസ്തുത വായനാനുഭവം മറ്റൊരു പോസ്റ്റിലൂടെ പങ്ക് വെയ്ക്കാം.

Tuesday, September 22, 2026

ദീപാ നിശാന്തും ഞാനും

പുസ്തകങ്ങളോടുള്ള എൻ്റെ ഇഷ്ടം എന്നാണ് ആരംഭിച്ചത് എന്ന് ചോദിച്ചാൽ കൃത്യമായി ഒരു ഉത്തരം നൽകാൻ എനിക്കറിയില്ല. ചംപക് , പൂമ്പാറ്റ, മലർവാടി തുടങ്ങിയ ബാല പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ വീട്ടിൽ വരാറുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പക്ഷേ ആ വായനകളും വീട്ടിൽ ബാപ്പ സൃഷ്‌ടിച്ചെടുത്ത ലൈബ്രറിയും ആയിരിക്കാം പുസ്തകങ്ങളോടുള്ള എൻ്റെ ഇഷ്‌കിന് തുടക്കം കുറിച്ചത്. സ്‌കൂൾ അവധിക്കാലത്ത് ബാപ്പയുടെ സ്‌കൂളിലെ ലൈബ്രറിയിൽ നിന്നും പുസ്തകമെടുത്ത് വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും വായനയുടെ കൂടുതൽ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങി ചെല്ലാൻ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. 

വായനക്കൊപ്പം എഴുത്തും വളർത്തണം എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ ബാപ്പ എൻ്റെ ഹൈസ്‌കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം മൂർക്കനാട് സുബുലുസ്സലാം ഹൈസ്‌കൂളിലേക്ക് മാറ്റി. രണ്ടാം ഭാഷ അറബി ആയിരുന്നെങ്കിലും അതിൻ്റെ പാർട്ട് 2 മലയാളം  ബി എന്ന പേരിൽ ഈ സ്‌കൂളിൽ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു (നാട്ടിലെ സുല്ലമുസ്സലാം ഓറിയൻ്റൽ ഹൈസ്കൂളിൽ ഇത് രണ്ടും അറബിയാണ്). വിവിധ ദേശങ്ങളിലും മതങ്ങളിലും പെട്ട സഹപാഠികളുമായി ഇടപഴകി സംസാര ഭാഷ നന്നാക്കാം എന്നും ഒരു പക്ഷേ പിതാവ് അന്ന് കരുതിയിരിക്കാം. ഏതായാലും എൻ്റെ എഴുത്തിന് ഹരിശ്രീ കുറിച്ചത് ആ കാലഘട്ടത്തിലാണ്.

സ്‌കൂൾ പഠനവും കലാലയ കാലഘട്ടവും കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് വായന ശരിക്കും ഒരു ലഹരിയായത്. വായന ക്രമേണ എന്നെ എഴുത്തിലേക്കും നയിച്ചു. ചന്ദ്രിക, മാധ്യമം തുടങ്ങിയ പത്രങ്ങളിൽ ആക്ഷേപഹാസ്യം നിറഞ്ഞ മിഡ്ൽ പീസുകൾ എഴുതിക്കൊണ്ട് ഞാൻ അച്ചടി മാധ്യമങ്ങളിലും തുടക്കം കുറിച്ചു. പത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് മിഡ്ൽ പീസ് പുറത്തായതോടെ ബ്ലോഗ് എന്ന നവമാധ്യമത്തിലേക്ക് ഞാൻ പ്രവേശിച്ചു. രണ്ടായിരത്തിലധികം പോസ്റ്റുകളോടെ "മനോരാജ്യത്തിലെ തോന്ന്യാക്ഷരങ്ങൾ" ഇപ്പോഴും തുടരുന്നു.

ഇതിനിടയിൽ എവിടെയോ ഞാൻ എൻ്റെ വായന മറന്നു വെച്ചു. 2010 ൽ പുതിയ വീട് വെച്ചപ്പോൾ വീട്ടിൽ ഒരു ലൈബ്രറി കൂടി സെറ്റ് ചെയ്തു കൊണ്ട് ഞാൻ വായനയെ തിരിച്ച് പിടിക്കാൻ ശ്രമം തുടങ്ങി. ബ്ലോഗിൽ നിന്നുള്ള രചനകൾ ഉൾപ്പെടുത്തി 2020 ൽ  ആദ്യത്തെ പുസ്തകമായ "അമ്മാവൻ്റെ കൂളിംഗ് എഫക്ട്" പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. തുടർന്ന് എൻ്റെ പഴയ വായനാ ലോകത്തേക്ക് ഞാൻ വീണ്ടും പറന്നിറങ്ങി. ബ്ലോഗ് രചനകളിൽ നിന്ന് തന്നെ "ഓത്തുപള്ളി" എന്ന നോവലും "പാഠം ഒന്ന് ഉപ്പാങ്ങ" യും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.

പഴയതും പുതിയതുമായ എഴുത്തുകാരെ വായിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ദീപാ നിശാന്തും എൻ്റെ വായനയിൽ വന്നത്.ഓർമ്മ എഴുത്തിൻ്റെ രാജകുമാരി ആയിട്ടാണ് ദീപാ നിശാന്തിൻ്റെ നനഞ്ഞു തീർത്ത മഴകൾ വായിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയത്. "കുന്നോളമുണ്ടല്ലോ ഭൂതകാലക്കുളിർ" വായിച്ചതോടെ ഓർമ്മ ഭണ്ഡാരം തുറക്കുന്നതിൻ്റെ ഗൃഹാതുരത്വം ശരിക്കും ഞാൻ അനുഭവിച്ചു. അതു കൊണ്ട് തന്നെ എൻ്റെ പത്താം ക്ലാസ്സ് കൂട്ടായ്മ മുപ്പത്തിയേഴ് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം സ്‌കൂൾ ഓർമ്മകളുടെ കഥകളായി "പാഠം ഒന്ന് ഉപ്പാങ്ങ" എന്ന പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചപ്പോൾ ഒരു കോപ്പി ദീപക്കും ഞാൻ അയച്ചു. 

എൻ്റെ അതേ ഫീൽഡിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നതിനാലും ഒഴിവ് സമയങ്ങൾ സ്വന്തം വിദ്യാർത്ഥികൾക്കൊപ്പമിരുന്ന് ആസ്വദിക്കുന്നത് ഫേസ്ബുക്കിൽ പല തവണ കണ്ടതിനാലും ദീപയെ പരിചയപ്പെടണം എന്ന് ഒരാഗ്രഹം തോന്നി. ഇന്ന് അത് സഫലമായി. ഞാനയച്ച പുസ്തകം കിട്ടിയിട്ടില്ല എന്ന് , ഇന്ന് നേരിൽ കണ്ടപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്.

സുഹൃത്തും ബ്ലോഗറുമായ മൻസൂർ ചെറുവാടിയുടെ "സിനമൺ തെരുവ്" എന്ന പുസ്തകത്തിൻ്റെ പ്രകാശന ചടങ്ങിൽ വെച്ചാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി ദീപാ നിശാന്തിനെ കണ്ടുമുട്ടിയത്. ബ്ലോഗെഴുത്തിൻ്റെ സുവർണ്ണ കാലത്തെ നിരവധി ബ്ലോഗന്മാരും ബ്ലോഗിനികളും പരിപാടിയിൽ പങ്കെടുത്തപ്പോൾ അതൊരു അപ്രതീക്ഷിത ബ്ലോഗേഴ്‌സ് സംഗമം കൂടിയായി. മൻസൂറിൻ്റെ പുസ്തകത്തിന് ആശംസകൾ നേരുന്നു.


Saturday, September 19, 2026

സ്റ്റാറ്റസ്

1990 കളുടെ മധ്യാഹ്നം. ഞാനും ഏതാനും സുഹൃത്തുക്കളും കൂടി ഒരു സഹപാഠിയുടെ കാറിൽ യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ഓല മേഞ്ഞ ഒരു ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കെല്ലാവർക്കും ചായ കുടിക്കാൻ മുട്ടി. പക്ഷേ, കാർ മുതലാളി സമ്മതിച്ചില്ല. അതവൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസിന് ചേരില്ലത്രേ.

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അതേ സ്ഥലത്ത് കൂടെ പഴയ പോലെ ഒരു യാത്ര. ചായക്കട ഇപ്പോഴും ഓല മേഞ്ഞത് തന്നെ. കാർ മുതലാളി കം ഡ്രൈവർ സെയിം . ബട്ട്, കാർ ഒന്നു കൂടെ ലക്ഷ്വറി ആയിട്ടുണ്ട്. പെട്ടെന്ന്  കാർ സൈഡാക്കി അവൻ പറഞ്ഞു.

"നമുക്ക് ആ കടയുടെ മുമ്പിൽ നിന്ന് ഒരു സെൽഫി എടുക്കാം ... സ്റ്റാറ്റസിടാനാ....."


വാൽ : സ്റ്റാറ്റസ് ൻ്റെ അർത്ഥം ഈ അടുത്ത് എങ്ങാനും മാറിയിട്ടുണ്ടോ?🤔

Tuesday, September 15, 2026

Team PSMO വീണ്ടും ഊട്ടിയിൽ - 4

Team PSMO വീണ്ടും ഊട്ടിയിൽ - 3

കോതഗിരിയെപ്പറ്റി ഞാൻ ആദ്യമായി കേൾക്കുന്നത് എൻ്റെ മൂത്തുമ്മയുടെ മകനും സഞ്ചാരിയുമായിരുന്ന അബ്‌ദുൽ കരീം മാസ്റ്റർ എന്ന അബ്ദ്വാക്കയിൽ നിന്നാണ്. അപകടത്തിൽ ഒരു കാല് നഷ്‌ടപ്പെട്ട് ഏറെക്കാലം വിശ്രമത്തിലായിരുന്ന അബ്ദ്വാക്കയെ ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഞാൻ അരീക്കോട് ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടി. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ എങ്ങോട്ടോ യാത്ര പോകുകയാണ് എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത് എന്ന എൻ്റെ ചോദ്യത്തിന് കിട്ടിയ ഉത്തരമായിരുന്നു കോതഗിരി. കോയമ്പത്തൂരിലേക്ക് ബസ് കയറി അവിടെ നിന്ന് കോതഗിരിയിലേക്ക് പോകാനായിരുന്നു കൃത്രിമക്കാല് വെച്ച അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഉദ്ദേശ്യം. അന്ന് ഞാനും മനസ്സിൽ കരുതിയതാണ് എങ്കിൽ ആ കോതഗിരി ഒന്ന് കാണണം എന്നത്.

ഊട്ടി പട്ടണം പിന്നിട്ട് വളവും കയറ്റവും നിറഞ്ഞ റോഡിലേക്ക് ഞങ്ങൾ പ്രവേശിച്ചു. ഡൊഡ്ഡബേട്ട പീക്ക് പ്രസ്തുത റൂട്ടിലാണെന്നും വേണമെങ്കിൽ കാണാമെന്നും സുനിൽ പറഞ്ഞു. ഡിഗ്രി ടൂറിലാണോ അതല്ല സുഹൃത്ത് കൃഷ്‌ണകുമാറിൻ്റെ ക്ഷണപ്രകാരം ഊട്ടിയിൽ എത്തിയപ്പോഴാണോ എന്ന് തീർച്ചയില്ല പ്രസ്തുത പീക്കിൽ മുമ്പ് എപ്പഴോ ഞാൻ എത്തിയിരുന്നു. എന്തായിരുന്നു അന്ന് കണ്ടത് എന്നത് ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായി എൻ്റെ ഓർമ്മയിലില്ല.തമിഴ്നാട്ടിലെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന കൊടുമുടിയാണ് ഡൊഡ്ഡബേട്ട പീക്ക്. ആർക്കും താല്പര്യമില്ലാത്തതിനാൽ അവിടെയും ഞങ്ങൾ സ്‌കിപ് ചെയ്തു.

ഇരു ഭാഗങ്ങളിലും വൃക്ഷങ്ങൾ ഇട തിങ്ങിയ റോഡിലൂടെയാണ് കോതഗിരിയിലേക്കുള്ള യാത്ര. ഊട്ടി സന്ദർശകരിൽ അധികമാർക്കും കോതഗിരിയെപ്പറ്റി അറിയാത്തതിനാൽ ഞങ്ങൾ പോകുന്ന റോഡ് ഏറെക്കുറെ വിജനമായിരുന്നു. വെട്ടിയിറക്കിയ റോഡിൻ്റെ മുകൾ ഭാഗത്ത് നിന്ന് എപ്പോ വേണമെങ്കിലും ഒരു കാട്ടുപോത്തോ മറ്റെന്തെങ്കിലും മൃഗമോ വണ്ടിയുടെ മുന്നിലേക്ക് എടുത്ത് ചാടും എന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ അങ്ങനെയൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല.

നീലഗിരി മലനിരകളിലെ ഏറ്റവും പഴയതും ശാന്തവുമായ ഹിൽ സ്റ്റേഷനാണ് കോതഗിരി. കോത എന്ന ആദിവാസി വിഭാഗം താമസിക്കുന്ന കുന്ന് എന്നതിനാലാണ് കോതഗിരി എന്ന് പേര് വന്നത്. ഊട്ടിയിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ മലക്ക് താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതായാണ് അനുഭവപ്പെടുക. കോയമ്പത്തൂർ ഭാഗത്ത് നിന്ന് വരുമ്പോൾ കോതഗിരി ശരിക്കും ഒരു ഗിരി തന്നയാണ്.

പൈൻ മരങ്ങളുടെയും തേയിലത്തോട്ടങ്ങളുടെയും വശ്യമനോഹാരിത ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു മണിയോടെ ഞങ്ങൾ കോതഗിരി ടൗണിലെത്തി. ജുമുഅയുടെ സമയമായതിനാൽ പള്ളിയിലേക്കാണ് നേരെ പോയത്. തമിഴിലെ ജുമുഅ ഖുതുബ പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലായില്ല എങ്കിലും എനിക്ക് വളരെ ഹൃദ്യമായി അനുഭവപ്പെട്ടു. ജുമുഅ കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയ ഉടൻ തിരിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് പോരാൻ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. സുനിൽ അപ്പോഴും തൊട്ടടുത്ത് ഏതെങ്കിലും കാഴ്ചകൾ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടോ എന്ന് ഗൂഗിളിൽ പരതി നോക്കി. പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും ഉള്ളതായി കണ്ടില്ല.

ഊട്ടിയിലെത്തി ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം ഞങ്ങൾ മടക്കയാത്ര ആരംഭിച്ചു. ഫിംഗർ പോയിൻ്റിൽ നിന്ന് ഇടത്തോട്ട് മാറി മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെയാണ് മഹ്‌റൂഫ് വണ്ടി ഓടിച്ചത്. പെട്ടെന്ന് ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരു പുൽമേട് ഞങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. പൂട്ടാത്ത ഒരു ഗേറ്റും അതിനുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ഗോൾഫ് കോഴ്‌സ് ആയിരുന്നു അത്. 

ഗേറ്റ് തുറന്നു ഞങ്ങൾ അകത്ത് കയറി. ഏതാനും ഫോട്ടോസും വീഡിയോകളും പിടിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരാൾ ഞങ്ങളെ കണ്ടു. ദൂരെ നിന്നുമുള്ള അയാളുടെ വരവ് അത്ര പന്തിയില്ല എന്ന് ഞങ്ങൾക്കെല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായി. അകലെ നിന്ന് കൊണ്ട് അയാൾ ശകാര വർഷം നടത്തി. എല്ലാമേ തമിഴിലായതിനാൽ ഞങ്ങൾക്കൊന്നുമേ തിരിയാത്. ഗേറ്റ് അടച്ച് ഞങ്ങൾ വേഗം സ്ഥലം വിട്ടു.

എൻ്റെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്നുള്ള ഓർഡർ പ്രകാരം വഴിയിൽ നിന്ന് ടെൻണ്ടർ കാരറ്റും ഊട്ടി ബർക്കിയും പുളി മിഠായിയും മറ്റും വാങ്ങി ഞാൻ  ബാഗിലാക്കി. രാത്രി ഒമ്പത് മണിയോടെ മഹ്റുഫിൻ്റെ വീട്ടിലും പതിനൊന്ന് മണിയോടെ എൻ്റെ നാട്ടിലും എത്തിയതോടെ ഈ യാത്രയും പൂർണ്ണമായി.

അപ്പോൾ "ഫ്രണ്ട്സ്" എന്ന സിനിമയിലെ ആ പാട്ട് എൻ്റെ കാതിൽ മുഴങ്ങി.

പുലരിക്കിണ്ണം പൊന്നിൽ മുക്കിയതാരാണോ
പുല്ലാങ്കുഴലൊരു പാൽകടലാക്കിയതാരാണോ
നമ്മുടെ മഴവിൽ കനവിന്നതിരിനിപൂമാനം
ഈ മുത്തുമനസ്സിനുചുറ്റും മതിലുകളാകാശം....


(അവസാനിച്ചു)

Saturday, September 12, 2026

Team PSMO വീണ്ടും ഊട്ടിയിൽ - 3

 Team PSMO വീണ്ടും ഊട്ടിയിൽ - 2

നാഷണൽ സർവ്വീസ് സ്കീം പ്രോഗ്രാം ഓഫീസറായി ഏഴ് സപ്തദിന ക്യാമ്പുകൾ ഞാൻ സംഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അസൗകര്യങ്ങൾ കൊണ്ട് വീർപ്പ് മുട്ടുന്ന പ്രൈമറി സ്‌കൂളുകളിലാണ് അവ മിക്കവയും നടത്തിയത്. അതിനാൽ തന്നെ ഉറങ്ങണം എന്ന് മനസ്സിൽ കരുതി കിടന്നാൽ ഏത് പരിമിതിയിലും ഞാൻ ഉറങ്ങിയിരിക്കും. വംശനാശം സംഭവിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മൂട്ടയുടെ കടി മാത്രമാണ് എൻ്റെ ഉറക്കത്തെ അലോസരപ്പെടുത്തിയ ഏക സംഭവമായി എനിക്കോർമ്മയുള്ളത്. 

മേൽ പറഞ്ഞ പരിചയ സമ്പത്തിൻ്റെ പിൻബലത്തിൽ മഹ്റൂഫിൻ്റെ ഡോൾബി ഡിജിറ്റൽ ശബ്ദത്തിലുള്ള കൂർക്കം വലിയിലും ഞാനും അവനും ഒരേ ബെഡിൽ സുഖമായുറങ്ങി. സഫറുവും സുനിലും തൊട്ടടുത്ത റൂമിലും കിടക്ക പങ്കിട്ടു.ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞ് എൻ്റെ ഫോൺ പെട്ടെന്ന് റിംഗ് ചെയ്തു. രാത്രി സുനിലിൻ്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഒരു എമർജൻസി ന്യൂസ് വന്നിരുന്നതിനാൽ ഞാൻ വേഗം ഫോൺ എടുത്തു.

"എടാ... വാതിലൊന്ന് തുറക്കോ..." 

ഫോണിൻ്റ മറുതലക്കൽ സഫറുള്ളയുടെ ശബ്‌ദം. ഞാൻ എണീറ്റ് വാതിൽ തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ തലയിണയും ബ്ലാങ്കറ്റുമായി അവൻ വരാന്തയിൽ തണുത്ത് വിറച്ച്  നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

"അനവധി കൂർക്കംവലി കേട്ട് ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.... പക്ഷേ, കയറ്റം കയറി വരുന്ന ഫാർഗോ ലോറിയുടെ ശബ്ദം പോലെയുളളത് ആദ്യമായിട്ടാ... ഒരു നിലക്കും ഉറങ്ങാൻ കഴിയുന്നില്ലെടാ.... ഞാൻ ഇവിടെ എവിടേലും കിടന്നോളാം...." സഫറു പറഞ്ഞു. ശേഷം ഒഴിഞ്ഞ് കിടന്ന ദീവാനിയിൽ അവൻ കിടന്നു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഒമ്പതേ കാലിനായിരുന്നു ഊട്ടി റ്റു കൂനൂർ പോകാനുള്ള ഫസ്റ്റ് ട്രെയിൻ. അടുത്ത ട്രെയിൻ ഉച്ചക്ക് പന്ത്രണ്ട് മണിക്കും. അതിന് കയറിയാൽ ജുമുഅ കിട്ടില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല നാട്ടിലേക്കുള്ള മടക്കം വൈകും. വൈകിട്ട് ട്രാഫിക്കും വർദ്ധിക്കും. അതിനാൽ കൂനൂർ പോകാൻ ഫസ്റ്റ് ട്രെയിൻ തന്നെ പിടിക്കൽ നിർബന്ധമായി.

ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്യാത്തതിനാൽ, ഫസ്റ്റ് ട്രെയിനിൽ പോകാൻ ഏഴ് മണിക്കെങ്കിലും സ്റ്റേഷനിൽ പോയി ക്യൂ നിന്ന് ടിക്കറ്റെടുക്കണം. അത് നടക്കില്ല എന്ന് ഉറപ്പായിരുനെങ്കിലും ഞാൻ അഞ്ച് മണിക്ക് തന്നെ എഴുന്നേറ്റു. സുനിലിനെ വിളിച്ചപ്പോൾ അവൻ കണ്ണ് തുറക്കാതെ ഉഗാണ്ടയിലെ ഏതോ സ്റ്റോറി പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. അതോടെ, നേരത്തെ ഉണർന്ന ഞങ്ങൾ വീണ്ടും പുതപ്പിനുള്ളിലേക്ക് വലിഞ്ഞു.

ഊട്ടിയിൽ കാണാനുള്ള കാഴ്ചകൾ നിരവധിയുണ്ട്.ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് തീരുന്നവയല്ല അവ. നീലഗിരിയുടെ റാണി എന്ന വിളിപ്പേര് വരാൻ തന്നെ കാരണം, ആരുടെയും മനം മയക്കുന്ന വിവിധ തരം കാഴ്ചകൾ ആയിരിക്കും എന്നാണ് എൻ്റെ വിശ്വാസം. മുൻ സന്ദർശന വേളകളിൽ പല സ്ഥലങ്ങളും കണ്ടിരുന്നതിനാൽ പരമ്പരാഗത കാഴ്ചകൾ എല്ലാം ഒഴിവാക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഐക്യകണ്ഠ തീരുമാനം. ഇടക്ക് കർണ്ണാടക സിരി പാർക്ക് ആരോ നിർദ്ദേശിച്ചു എങ്കിലും അത് ചർച്ചയിൽ തുടർന്നില്ല. ഞാൻ അത് കണ്ടതായതിനാൽ എനിക്ക് താല്പര്യം തോന്നിയതുമില്ല.

എട്ടര മണിയോടെ സുനിലും എണീറ്റു. കൂനൂർ യാത്ര അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ നടത്തിയതിനാൽ വീണ്ടും ഒരു യാത്ര ആവശ്യമായി വന്നില്ല. അടുത്ത പ്രോഗ്രാം എന്തെന്ന് ഞങ്ങൾ ആലോചിച്ചു.ഒരു ബെഡ് കോഫി കുടിക്കാം എന്ന പ്ലാനിൽ പുറത്തിറങ്ങിയത് അവസാനം ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റിൽ കലാശിച്ചു. പതിനൊന്ന് മണിക്ക് റൂം ചെക്ക് ഔട്ട് ചെയ്യണം എന്നതിനാൽ ആ പ്ലാൻ മാറ്റം ശരിക്കും നന്നായി. വെള്ളിയാഴ്ച ആയതിനാൽ ജുമുഅ കൂടി ലഭിക്കുന്ന വിധത്തിൽ അടുത്ത പദ്ധതി ആലോചിച്ചപ്പോൾ കോതഗിരി വീണ്ടും മനസ്സിൽ വന്നു. 

കൃത്യസമയത്ത് തന്നെ ഞങ്ങൾ റൂം വെക്കേറ്റ് ചെയ്തു. ഊട്ടിയുടെ സ്വതസിദ്ധമായ തണുപ്പ് അന്തരീക്ഷത്തിൽ അപ്പോഴും തങ്ങി നിന്നിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ തവണ എന്നോട് പറഞ്ഞത് പോലെ റെൻ്റ് ഗൂഗിൾ പേ ചെയ്യാൻ വില്ലയുടെ മാനേജറായ ആനന്ദ് പറഞ്ഞു. അത് പ്രകാരം രണ്ട് റൂമിനും കൂടി മുവ്വായിരം രൂപ G Pay  ചെയ്തു.

രാവിലെ നേരത്തെ പോയാൽ വഴിയിൽ കാട്ടുപോത്തുകളെയും മറ്റും കാണാൻ സാദ്ധ്യതയുള്ള റൂട്ടാണ് ഊട്ടി കോതഗിരി റോഡ്. പതിനൊന്ന് മണിക്കുള്ള പുറപ്പാട് കോതഗിരി ടൗൺ മാത്രം കണ്ട് പോരാനുള്ള ഒരു യാത്രയായിരിക്കും എന്ന് എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു. മുൻ തമിഴ്നാട് മുഖ്യമന്ത്രി ജയലളിതയുടെ, വിവാദമായ കോടനാട് എസ്‌റ്റേറ്റ് എങ്കിലും കാണാം എന്ന് സുനിൽ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഞങ്ങൾ നാല് പേരും ഇതുവരെ കോതഗിരി കാണാത്തവരായതിനാൽ മഹ്റൂഫ് സ്റ്റിയറിങ്ങ് കോതഗിരിയിലേക്ക് തിരിച്ചു.


Next : Team PSMO വീണ്ടും ഊട്ടിയിൽ - 4


Wednesday, September 09, 2026

Team PSMO വീണ്ടും ഊട്ടിയിൽ - 2

 Team PSMO വീണ്ടും ഊട്ടിയിൽ - 1

പതിവ് പോലെ യാത്രാ സംഘം മഹ്റൂഫിൻ്റെ വീട്ടിൽ ഒത്ത് കൂടി.മഹ്റൂഫിൻ്റെ ചായയോ ജ്യൂസോ കുടിക്കാതെ യാത്ര ആരംഭിക്കുന്നത് ഉപ്പിടാത്ത കഞ്ഞി കുടിക്കുന്നത് പോലെയാണ്. അവൈലബിൾ അംഗങ്ങളുടെ ഒത്തു ചേരൽ വൈകിയാൽ മഹ്റൂഫിൻ്റെ തറവാട്ട് വീട്ടിലെ കുളത്തിൽ ഒരു കുളി കൂടി പാസാക്കിയ ശേഷമാണ് യാത്ര തുടങ്ങുക. ഇത്തവണ അൽപം വൈകി എങ്കിലും ഊട്ടി പട്ടണം ആദ്യമേ ലക്ഷ്യമിട്ടതിനാൽ ജ്യൂസ് കുടിച്ച് പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഞങ്ങൾ പുറപ്പെട്ടു.

ഡ്രൈവർ മഹ്റൂഫ് ആയതിനാൽ നാടുകാണി ചുരം പുല്ലു പോലെ കയറി. ചെക്ക് പോസ്റ്റിൽ ഇ പാസ് ചോദിക്കാത്തതിനാൽ അതിനപ്പറ്റി ഓർമ്മ വന്നില്ല. സീസൺ അല്ലാത്തതിനാലും വ്യാഴാഴ്ച ആയതിനാലും ഗൂഡല്ലൂർ ടൗണും ബ്ലോക്കില്ലാതെ രക്ഷപ്പെട്ടു. അല്പം കൂടി മുമ്പോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു ചെക്കിംഗ് പോയിൻ്റിൽ എത്തിയത്. ഇ പാസ് ചെക്കിംഗ് ആണെന്ന ധാരണയിൽ വണ്ടി ക്യൂവിലൂടെ ഉരുളുന്നതിനിടെ തന്നെ ഓൺലൈനിൽ പാസ് എടുക്കാൻ മഹ്‌റൂഫ് ശ്രമിച്ചു. ശ്രമം അവസാന ഘട്ടത്തിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും വണ്ടി ഉരുണ്ടുരുണ്ട് ചെക്കിംഗ് ഇൻസ്‌പെക്ടറുടെ മുന്നിലെത്തി.

"ടോൾ കട്ടിയാച്ചാ?" വണ്ടികൾ ചെക്ക് ചെയ്യുന്ന ലേഡി ചോദിച്ചു.

"ആമാ..." കാറിലുള്ള നാല് പേരും പറഞ്ഞത് ഒരുമിച്ചായി.

"റൈറ്റ് " വണ്ടി വിടാൻ നിർദ്ദേശം കിട്ടി. മഹ്‌റൂഫ് ആക്സിലേറ്ററിൽ കാലമർത്തി.

"ഇ പാസ് ഇനി എവിടേലും ചെക്ക് ചെയ്യുമോ?" ഊട്ടിയിൽ ഇടക്കിടക്ക് പോകുന്ന മഹ്‌റൂഫിനോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു.

"ഏയ്... ഇനി ആരും ചോദിക്കില്ല..." മഹ്‌റൂഫ് പറഞ്ഞ് തീർന്ന് ഒരു വളവ് തിരിഞ്ഞതോടെ പോലീസ് കാറിന് കൈ കാട്ടി. അത്യാവശ്യമായി വേണ്ട ലൈസൻസും അനാവശ്യമെന്ന് പലർക്കും തോന്നുന്ന ഇ പാസും അല്ലാത്ത പേപ്പറുകൾ എല്ലാം എടുത്ത് മഹ്‌റൂഫ് ഇൻസ്പെക്ടറുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.ഒരു ധൈര്യത്തിന് ഒപ്പം സഫറുള്ളയും ചെന്നു. ഞാനും സുനിലും പുറത്തിറങ്ങി കാറിൻ്റെ അടുത്ത് തന്നെ നിന്ന് പ്രകൃതിഭംഗി ആസ്വദിച്ചു.

തൊട്ട് മുമ്പിലുള്ള കാറുകാരനെ പതിനായിരത്തിൻ്റെ കണക്ക് പറഞ്ഞ് ഞെട്ടിക്കുമ്പോഴാണ് കയ്യിൽ പേപ്പറുകളുമായി മഹ്‌റൂഫും അകമ്പടിയായി സഫറുവും അങ്ങോട്ട് ചെന്നത്.

"നീ യാരു?" സഫറുവിനെ നോക്കി ഇൻസ്പെക്ടർ ചോദിച്ചു.

"നാൻ ഡോക്ടർ സഫറുള്ള" സഫറു നിഷ്‌കുവായി മറുപടി പറഞ്ഞു.

"ആമാ ...ഇങ്കേ ഡ്രൈവറെ മട്ടും ഇരുന്താ പോതും, മത്തവങ്ക എല്ലാരും പോയിടുങ്ക...” ഇൻസ്‌പെക്ടർ അകമ്പടിക്കാരെ എല്ലാവരെയും  തിരിച്ചയച്ചു.

'മത്തങ്ങ ... നിൻ്റെ ....' പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് സഫറു തിരിഞ്ഞ് നടന്നു. പിന്നാലെ മഹ്‌റൂഫും ചെക്കിംഗ് പൂർത്തിയാക്കി പോന്നു.

നീഡിൽ റോക്ക് വ്യൂ പോയിൻ്റ് പിന്നിട്ട് യൂക്കാലി മരങ്ങളുടെ തൊലിയുരിഞ്ഞ ദേഹവും, യൂക്കാലി ഇലകളുടെ മർമ്മരങ്ങളും, കാറ്റിൽ ഒഴുകി എത്തുന്ന അതിൻ്റെ സുഗന്ധവും വണ്ടിയിലിരുന്നു കൊണ്ട് തന്നെ ആസ്വദിച്ച് ഞങ്ങൾ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.നടുവട്ടം എത്തിയപ്പോൾ ഒരു ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ട് ആമാശയം ചൂടാക്കാൻ എല്ലാവർക്കും ആഗ്രഹം ജനിച്ചു.പക്ഷേ, ചായ പ്രതീക്ഷിച്ച രീതിയിൽ നന്നായില്ല.

ഊട്ടിയിലെ കാഴ്ചകൾ കാണുക എന്നത് ഞങ്ങളുടെ യാത്രയിലെ അജണ്ടയിൽ പെട്ടിരുന്നില്ല. അതിനാൽ തന്നെ പൈകര വാട്ടർ ഫാൾസിലെയും പൈൻ ഫോറസ്റ്റിലെയും ആറാം മൈൽ ഷൂട്ടിംഗ് പോയിൻ്റിലെയും ജനത്തിരക്ക് ഞങ്ങളെ അലോസരപ്പെടുത്തിയില്ല.തലൈക്കുന്ത കഴിഞ്ഞ് ഊട്ടിയോട് അടുത്തപ്പോഴാണ് റോഡ് സൈഡിലെ ഒരു കാഴ്ച സുനിലിൻ്റെ ഓർമ്മകളെ തഴുകി ഉണർത്തിയത്. പണ്ടെന്നോ ക്രിക്കറ്റ് കളിച്ച സ്ഥലമാണിതെന്നും ഒന്നിറങ്ങാമെന്നും അവൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് എല്ലാവരും ഇറങ്ങി ഫോട്ടോ പകർത്തി. 

വൈകിട്ട് അഞ്ച് മണിയോടെ ഞങ്ങൾ ഊട്ടി പട്ടണത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. താമസിക്കാനൊരിടം കണ്ടെത്തുക എന്നതിനായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പ്രഥമ  പരിഗണന. സാധാരണ ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്നും വിഭിന്നമായി ടൗണിൽ നിന്നും മാറി കോതഗിരി റൂട്ടിലോ കൂനൂർ റൂട്ടിലോ റൂമുകൾ നോക്കാം എന്ന എൻ്റെ നിർദ്ദേശം എല്ലാവരും അംഗീകരിച്ചു. 

നാലോ അഞ്ചോ വില്ലകൾ പോയി നോക്കി എങ്കിലും ഒന്നുകിൽ മാനസികമായി അല്ലെങ്കിൽ പൈസാചികമായി  ഇണങ്ങിയില്ല. ഒരു വേള ഗൂഡല്ലൂരിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു പോരാനും ശ്രമം നടത്തി. അവസാനം ഞങ്ങളുടെ സ്ഥിരം കുറ്റിയായ മൂംഗിൽ ഇല്ലം നടത്തിപ്പുകാരൻ ആനന്ദിനെ തന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ചു. ഞാൻ കഴിഞ്ഞ തവണ കുടുംബ സമേതം വന്നപ്പോൾ താമസിച്ച, മൂംഗിൽ ഇല്ലത്തിന് സമീപമുള്ള വില്ലയിൽ ഒരു റൂമിന് 1500 രൂപ നിരക്കിൽ രണ്ട് റൂമുകൾ സെറ്റാക്കി. രാത്രി മുഴുവൻ സൊറ പറഞ്ഞിരിക്കാൻ അത് തന്നെ ധാരാളമായിരുന്നു.


വൈകിട്ട് ആനന്ദ ഭവനിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ഞങ്ങളുടെ ആനന്ദം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നതിനാൽ (സാദാ ചായക്ക് 57 രൂപയും ദോശക്ക് 120 രൂപയും കൊടുക്കേണ്ടി വന്നാൽ ആരുടെ ആനന്ദവും പോകും) രാത്രി ഭക്ഷണം റൈദാനിൽ നിന്നാക്കി. തിരിച്ച് റൂമിലെത്തി സഫറു തുടങ്ങി വെച്ച സൊറ പറച്ചിൽ വർഷങ്ങളും സ്ഥലങ്ങളും സംഭവങ്ങളും താണ്ടി മുന്നേറി. സുനിൽ അതിന് എരിതീ പകർന്നു. മഹ്‌റൂഫ് അതിലേക്ക് എണ്ണ ഒഴിച്ചു. ഞാനതിൻ്റെ ചാരം വാരി. പിറ്റേന്ന്, കൂട്ടത്തിൽ ഒരാൾക്ക് ടോയ് ട്രെയിനിൽ കയറാൻ ആഗ്രഹം മൂത്തതിനാൽ രാത്രി രണ്ട് മണിക്ക് ചർച്ച അവസാനിപ്പിച്ച് എല്ലാവരും  ഉറങ്ങാൻ പോയി.

Next: Team PSMO വീണ്ടും ഊട്ടിയിൽ - 3