Pages

Thursday, January 31, 2019

ആടു ജീവിതം

             പത്തു വർഷത്തിലധികമായി എന്തോ കാരണത്താൽ ഞാൻ വായനയിൽ നിന്നും മാറ്റി വച്ച ഒരു പുസ്തകമായിരുന്നു  ആടു ജീവിതം. പലരും ആടു ജീവിതത്തിലെ  നജീബിന്റെ കഥ പറയുമ്പോൾ പുസ്തകം വായിച്ചതുപോലെ മൗനം പാലിക്കുകയായിരുന്നു ഇത്രയും കാലം ഞാൻ ചെയ്തിരുന്നത്. വായന മരിക്കുന്നു എന്ന് നാനാഭാഗത്ത് നിന്നും മുറവിളി ഉയരുന്ന ഇക്കാലത്ത് നൂറ് പതിപ്പുകൾ പുറത്തിറങ്ങിയ ഒരു പുസ്തകത്തെ ഇനിയും വായനക്ക് പുറത്തിരുത്തിയാൽ പിന്നീട് ഖേദിക്കും എന്ന തിരിച്ചറിവിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ ‘ആടു ജീവിതം‘ വാങ്ങിയത്. വീട്ടിലെത്തിച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ മൂത്ത രണ്ട് മക്കളും അത് വായിച്ചു എന്നറിഞ്ഞപ്പോഴാണ് അവരും എത്ര പ്രതീക്ഷയോടെയാണ് ഈ പുസ്തകത്തെ കാത്തിരുന്നത് എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. എട്ടാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന മൂന്നാമത്തെ മകളും പിന്നീട് "ആട് ജീവിതം" വായന പൂർത്തിയാക്കി.

             ഒരിക്കലും ഒരാൾക്കും സംഭവിക്കരുതേ എന്ന് ഓരോ വായനക്കാരനും നെഞ്ചുരുകി പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങളിലൂടെയാണ് കഥാനായകനായ നജീബ് ഈ നോവലിൽ കടന്നു പോകുന്നത്. ഇന്നും ഈ ഓർമ്മകളുമായി ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു യഥാർത്ഥ നജീബിന്റെ കഥയാണ് ആടു ജീവിതമെന്ന് പിന്നീട് എവിടെയോ വായിച്ചു. അങ്ങനെയെങ്കിൽ, പീഠത്തിൽ കയറി ആ നജീബിനെ സല്യൂട്ട് ചെയ്യണം. കാരണം നരക യാതനകളുടെ പൊള്ളുന്ന വിവരണം അയാൾ കഥാകൃത്തിന്റെ മുമ്പിൽ വീണ്ടും അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ  അനുഭവിക്കുന്ന വേദന വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വിവരിക്കാൻ സാധ്യമല്ല.

              മിക്ക പ്രവാസികളും പലതരം ചതിക്കുഴികളിലും വീഴാറുണ്ട്. ‘ആടു ജീവിത‘ ത്തിൽ നജീബിനെ കബളിപ്പിക്കുന്നത് വിസാ ഏജന്റോ അതോ ജോലി സ്ഥലത്ത് സ്വീകരിച്ച അറബിയോ എന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമാകുന്നില്ല. ആര് തന്നെ ആയാലും മറ്റാരുടെയോ പേരിൽ അതെല്ലാം അനുഭവിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടത് നജീബിന് ആയിരുന്നു. മസറയും മരുഭൂമിയും ബദുക്കൾ എന്നറിയപ്പെടുന്ന കാട്ടറബികളുടെ ക്രൂരമായ പെരുമാറ്റവും വായനക്കാരന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു തീരാത്ത നീറ്റൽ ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടേ ഇരിക്കും. സ്വയം അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നിരവധി ധാരാളിത്തങ്ങളെപ്പറ്റി വായനക്കാരനിൽ ഒരു ചിന്ത ഉദ്ദീപിപ്പിക്കാനും ‘ആടു ജീവിതം‘ സഹായിക്കും എന്നാണ് എന്റെ വായനാനുഭവം.

             “നാം അനുഭവിക്കാത്ത ജീവിതങ്ങളെല്ലാം നമുക്ക് വെറും കെട്ടുകഥകൾ മാത്രമാണ്” എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ ആമുഖ വചനം അക്ഷരംപ്രതി സത്യമാണ്. പലരും പല ജീവിത യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും പങ്കുവയ്ക്കുമ്പോൾ അങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിക്കുമോ എന്ന് മനസ്സിൽ ചോദ്യമുയരാറുണ്ട്. ‘ആടു ജീവിതം‘ ആ ചോദ്യങ്ങളെയെല്ലാം ഇല്ലാതാക്കുന്നു. നജീബിന്റെ കടുത്ത യാതനകൾക്ക് പുറമെ ഹക്കീം എന്ന ബാലന്റെ ദാരുണ മരണവും, നജീബ് സ്വന്തം മകനെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന നബീൽ എന്ന ആട്ടിൻ‌കുട്ടിയുടെ അന്ത്യവും വായനക്കാരന്റെ കണ്ണ് നനയിപ്പിക്കും.

            മസറയിൽ അകാരണമായി നജീബ് ഏറ്റുവാങ്ങുന്ന നിരവധി ശിക്ഷകൾ ഒരു മനുഷ്യന് മറ്റൊരു മനുഷ്യനോട് ചെയ്യാൻ സാധിക്കുന്നത് തന്നെയോ എന്ന് ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ട് പോയിട്ടുണ്ട്. മുട്ടനാട്ടിൻ കുട്ടികളുടെ വരിയുടക്കുന്ന പ്രാകൃത രീതി കൂടി വായിച്ചതോടെ മസറയിലെ അർബാബുമാർ മനുഷ്യരല്ല , മൃഗത്തെക്കാളും അധ:പതിച്ച ജന്തുക്കൾ ആണെന്നാണ് തോന്നിയത്. ആ  നരകത്തിൽ നിന്നും നജീബ് രക്ഷപ്പെടുന്ന ഓരോ നിമിഷവും ശരിക്കും ശ്വാസം പിടിച്ചിരുന്നാണ് വായിച്ചത്.

          ജീവിതത്തിൽ ആർക്കെങ്കിലും സുഖം പോര എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ ‘ആടു ജീവിത’ത്തിലൂടെ ഒന്ന് കണ്ണോടിക്കുക. അത് തീർച്ചയായും നമ്മുടെ വേദന അകറ്റും. കടുത്ത പരീക്ഷണങ്ങൾക്കിടയിലും, അചഞ്ചലമായ ദൈവ വിശ്വാസം ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് മനുഷ്യനെ രക്ഷിക്കും എന്നും ‘ആടു ജീവിതം’ നമ്മോട് പറയുന്നു.

             രമണന് ശേഷം മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ നാഴികക്കല്ലായ കൃതി എന്നാണ് ‘ആടു ജീവിതം’ വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. രമണൻ അക്കാലത്ത് എത്രത്തോളം നെഞ്ചേറ്റപ്പെട്ടു എന്ന് എനിക്ക് നിശ്ചയമില്ല. പക്ഷെ ‘ആടുജീവിതം’ മലയാളി എന്നല്ല ലോകം തന്നെ ഏറെ കാലം ചർച്ച ചെയ്യും എന്നതിൽ തർക്കമില്ല. നിരവധി പ്രസാധകർ തള്ളിക്കളഞ്ഞ ഒരു രചനയായിരുന്നു, ഗ്രീൻ ബുക്സിനെയും ബെന്യാമിൻ എന്ന എഴുത്തുകാരനെയും പ്രശസ്തരാക്കിയ ‘ആടുജീവിതം’ എന്നതും കൌതുകകരമാണ്.

പുസ്തകം : ആടുജീവിതം
രചയിതാവ് : ബെന്യാമിൻ
പ്രസാധകർ:ഗ്രീൻ ബുക്സ് , തൃശൂർ
പേജ് : 215
വില : 170 രൂപ

Tuesday, January 29, 2019

ടൂറിസ്റ്റ് ബംഗ്ലാവ് (എന്റെ അരീക്കോട് - 2)

മലമ്പുഴയിലേക്കും കോഴിക്കോട്ടേക്കും മറ്റും വിനോദയാത്ര പോയ സ്കൂൾ ജീവിതകാലത്ത് ആരോടോ പറഞ്ഞത് എന്റെ മനസ്സിൽ ഓർമ്മ വരുന്നു.

“എടാ നമ്മുടെ നാടും ഒരു ടൂറിസ്റ്റ് സെന്ററാ...”

“നിനക്കെങ്ങനെ അത് മനസ്സിലായി?” ആരോ ചോദിച്ചു.

“ഇന്നലെ നമ്മൾ സ്പോർട്സ് കാണാൻ പോയില്ലേ...എം.എസ്.പി ക്യാമ്പിലേക്ക്.... അപ്പോൾ അവിടെ ഒരു പഴയ കെട്ടിടം കണ്ടില്ലേ....അതിന്റെ മുന്നിലെ ബോർഡിൽ എഴുതിയത് വായിച്ചിരുന്നോ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“അത് ഇംഗ്ലീഷിൽ അല്ലേ...അത് നിനക്ക് തന്നെയേ വായിക്കാൻ കഴിയൂ...”

“ആ...ടൂറിസ്റ്റ് ബംഗ്ലാവ് എന്നാണ് എഴുതിയത്...അതായത് ടൂറിസ്റ്റുകൾക്ക് താമസിക്കാ‍നുള്ള സ്ഥലം...ടൂറിസ്റ്റ് സെന്റർ ആകാതെ ടൂറിസ്റ്റ് ബംഗ്ലാവ് ഉണ്ടാകോ?” എന്റെ ചെറിയ ബുദ്ധിയിൽ നിന്നും ഉയർന്ന വാദം അന്ന് എല്ലാവർക്കും ദഹിച്ചില്ല.

മലബാർ കലാപത്തിന്റെ പ്രധാന കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു അരീക്കോട് എന്ന് ഞാൻ വല്ല്യുമ്മയിൽ നിന്നും മറ്റും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് മലബാർ സ്പെഷ്യൽ പോലീസ് എന്ന എം.എസ്.പി യുടെ ഒരു ക്യാമ്പും ഇവിടെ ഉണ്ടായത്. ഇതിഹാസ രചയിതാവ് ശ്രീ.ഒ.വി.വിജയൻ, പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം അരീക്കോട് ആരംഭിക്കാൻ ഇടയായത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അച്ഛന് ഈ എം.എസ്.പി ക്യാമ്പിൽ ജോലി ആയത് കാരണമായിരുന്നു. 

അരീക്കോട് ടൌണിൽ നിന്ന് പോലീസ് സ്റ്റേഷനു മുന്നിലൂടെയുള്ള കയറ്റം കയറിയാൽ ഈ ക്യാമ്പിൽ എത്താം.ഗേറ്റിൽ തോക്കും പിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന പാറാവുകാർ ഉള്ളതിനാൽ കുട്ടിക്കാലത്ത് അങ്ങോട്ട് പോകുന്നത് തന്നെ പേടിയായിരുന്നു. എന്നാൽ സബ്‌ജില്ലാ കായികമത്സരങ്ങൾ പലപ്പോഴും അരങ്ങേറിയത് എം.എസ്.പി ഗ്രൌണ്ടിൽ ആയിരുന്നു.എന്റെ മൂത്ത മോൾ ലുലു കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ ഭാര്യയെയും കൂട്ടി ഒരു സ്പോർട്സ് മീറ്റ് കാണാൻ ഞാൻ അവിടെപ്പോയിരുന്നു.എല്ലാ ദിവസവും വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഫുട്ബാൾ കളിയും ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. പക്ഷെ പിന്നീട് ഈ ക്യാമ്പ് ധ്രുത കർമ്മസേനക്ക് കൈമാറിയതിനാൽ പൊതുജനത്തിന് പ്രവേശനം ഇല്ലാതായി.

മക്കളെ നാട് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ഞാൻ അവരെയും കൊണ്ട് വീണ്ടും ഈ ക്യാമ്പിന്റെ മുന്നിലെത്തി. താമരശ്ശേരി ചുരത്തിൽ ഉള്ള പോലെ രണ്ട് ഹെയർപിൻ വളവുകൾ കയറി വേണം മുകളിലെത്താൻ. കുട്ടിക്കാലത്ത് ഞങ്ങൾ കുറുക്ക് വഴികൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ഇന്ന് അവ കാട് മൂടി ഇല്ലാതായി. പോകുന്ന വഴിയിലെ പാലപ്പൂ മരങ്ങളിൽ ചിലത് ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്. മക്കൾ അതിന്റെ പൂക്കൾ ശേഖരിക്കാൻ മത്സരിച്ചപ്പോൾ ഞാനും അറിയാതെ കുട്ടിക്കാലത്തേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങി.

ക്യാമ്പ് ഗേറ്റ് എത്തുന്നതിന് തൊട്ടു മുമ്പ് വലതു ഭാഗത്ത് ആണ് ടി.ബി എന്ന ചുരുക്കപ്പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ടൂറിസ്റ്റ് ബംഗ്ലാവ്. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണ കാലത്ത് അവരുടെ വലിയ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് താമസിക്കാൻ ഉണ്ടാക്കിയതാണെന്ന് അതിന്റെ രൂപം കണ്ടാൽ തന്നെ മനസ്സിലാകും. ഇന്ന് പൊതുമരാമത്ത് വകുപ്പിന്റെ കീഴിൽ ആണ് ഇതുള്ളത്. കുറഞ്ഞ വാടകക്ക് താമസിക്കാൻ, കുന്നിന് മുകളിലെ ഒരു ഗവണ്മെന്റ് റിസോർട്ട് എന്ന് തന്നെ പറയാം.

കെട്ടിടത്തിന് യാതൊരു മാറ്റവും വരുത്താതെ മുറ്റം ഇന്റർലോക്കിട്ട് മിനുക്കി ഇന്നും ഞങ്ങളുടെ നാടിനെ “ടൂറിസ്റ്റ് കേന്ദ്രമാക്കി” ഈ ടി.ബി നിലകൊള്ളുന്നു. വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ സൂര്യാസ്തയവും അങ്ങകലെയുള്ള പശ്ചിമഘട്ടത്തിൽ നിന്നുള്ള ഇളം കാറ്റും ആസ്വദിച്ച് അല്പനേരം ഇവിടെ ഇരുന്നാൽ മനസ്സിന് ഒരു കുളിർമ്മ വരും. മഞ്ഞുകാലത്തെ കോടമഞ്ഞും നല്ല ഒരു അനുഭവമായിരിക്കും. നിർഭാഗ്യവശാൽ ഇന്നത്തെ തലമുറയിലെ അരീക്കോട്ടുകാർക്ക് പോലും നഗര മധ്യത്തിലെ ഈ സ്ഥലം അപരിചിതമാണ്.

(എന്റെ അരീക്കോട് - 1)

Sunday, January 20, 2019

വീണ്ടും ഒരു രക്തദാനം

             2018 ഒക്റ്റോബര്‍ 1ന് ദേശീയ രക്തദാന ദിനത്തിലായിരുന്നു എന്റെ പന്ത്രണ്ടാമത് സന്നദ്ധ രക്തദാനം. അന്ന് കിട്ടിയ അറിവുകള്‍ പ്രകാരം സന്നദ്ധ രക്തദാന സമയത്ത് അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട നിരവധി കാര്യങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ഇവിടെ (ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് നോക്കുക) പങ്കു വച്ചിരുന്നു.ആ രക്തദാനത്തിന് ശേഷം മൂന്ന് മാസവും ഏതാനും ദിവസങ്ങളും പിന്നിട്ടപ്പോഴേക്കും എനിക്ക് അടുത്ത രക്തദാനത്തിനുള്ള അവസരം ലഭിച്ചു.

           എന്റെ പതിമൂന്നാം രക്തദാനം കോഴിക്കോട് മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലായിരുന്നു. ഫാറൂഖ് കോളേജില്‍ ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് ജീവിതത്തിലെ രണ്ടാം രക്തദാനവും ഇവിടെയായിരുന്നു. ആ രക്തദാനത്തെപ്പറ്റി ആകെ ഓര്‍മ്മയുള്ളതില്‍ ഒന്ന് അത് ഒരു കുട്ടിക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു എന്നുള്ളതാണ്. കുട്ടിയുടെ പിതാവ് അന്ന് പങ്കുവച്ച ഒരു മരണ വാര്‍ത്തയും ഇന്നും കാതില്‍ അലയടിക്കുന്നു. രക്തം ദാനം ചെയ്തതിന് ഒരു കുഞ്ഞ് സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് കിട്ടിയതും ഓര്‍മ്മയിലുണ്ട്. ഇത്തവണയും അതേ വലിപ്പത്തിലുള്ള ഒരു സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് കിട്ടി ! അകമ്പടിയായി ഒരു കപ്പ് ചായയും രണ്ട് ടൈഗര്‍ ബിസ്കറ്റും.
              പന്ത്രണ്ടാം രക്തദാന ദിനത്തിലാണ് പ്രായ പരിധി 60 വയസ്സാക്കിയത് യാദൃശ്ചികമായി അറിഞ്ഞത്. അതിന് ശേഷം വീണ്ടും ചില മാനദണ്ഠങ്ങള്‍ പുതുക്കിയത് വായിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ പ്രായ പരിധി 65 വയസ്സ് ആയാണ് നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതായത് അറുപത്തിയഞ്ചാം വയസ്സ് വരെ രക്തം ദാനം ചെയ്യാം. എന്റെ കൂടെ രക്തദാനത്തിന് വന്ന സുഹൃത്തിന് രണ്ടാഴ്ച മുമ്പ് ജലദോഷം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന കാരണത്താല്‍ തിരിച്ചു പോകേണ്ടി വന്നു. ആഴ്ചകള്‍ക്ക് മുമ്പുള്ള കുഞ്ഞ് അസുഖം പോലും രക്തദാനത്തിന് തടസം സൃഷ്ടിക്കും എന്നും അതോടെ മനസ്സിലായി.

              സര്‍ക്കാര്‍ ആശുപത്രികളിലെ പരിമിതമായ സൌകര്യങ്ങളും രോഗികളുടെ ബന്ധുക്കളുടെ നെട്ടോട്ടവും നേരില്‍ കണ്ടപ്പോഴാണ് നാം സ്വയം ചെയ്യുന്ന സുകൃതത്തിന്റെ വില നേരിട്ടറിഞ്ഞത്. പലരും പലപ്പോഴായി ആവശ്യപ്പെട്ട പ്രകാരം ആയിരത്തിലധികം പേര്‍ക്ക് രക്തം അറേഞ്ച് ചെയ്ത് കൊടുക്കാന്‍ സാധിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ആ കര്‍മ്മത്തിന്റെ മാനുഷികതയും മൂല്യവും യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞതും ഇന്ന് ഈ രക്തബാങ്കിന്റെ മുന്നില്‍ ചെലവഴിച്ച ഒന്നര മണിക്കൂറിലാണ്.  ഹ്രസ്വമായ ഈ ജീവിതത്തില്‍ ഇരുപത്തിയഞ്ച് തവണയെങ്കിലും രക്തം ദാനം ചെയ്യണം എന്ന് ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചതും ഈ തിരിച്ചറിവില്‍ നിന്നാണ്.

              ഒരിക്കല്‍ കൂടി പറയട്ടെ . രക്തദാനം ജീവല്‍ ദാനം. ഈ സദുദ്യമത്തില്‍ നിങ്ങളും പങ്കാളികളാകൂ .

"മേപ്പട്ടേർ...പ്ലീസ്"

          യു.പി സ്കൂള്‍ പഠന കാലത്ത് സ്കൂളില്‍ വച്ചും കൂട്ടുകാരോടൊത്തും കളിച്ചിരുന്ന ഒരു കളിയാണ് "മേപ്പട്ടേർ...പ്ലീസ്". ഉള്ളം കയ്യില്‍ കൊള്ളുന്ന ഒരു പന്താണ് ഇതിലെ പ്രധാന താരം. കളിക്കാരുടെ എണ്ണത്തില്‍ ഒരു പരിധിയും ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ താല്പര്യമുള്ളവരെ മുഴുവന്‍ കളിക്ക് ചേര്‍ക്കാന്‍ സാധിക്കും എന്നതാണ് ഈ കളിയുടെ പ്രത്യേകത എന്ന് ഇന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നു.

         ചെറിയ ഒരു റബ്ബര്‍ പന്ത് അല്ലെങ്കില്‍ കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ പന്ത് ഒരാള്‍ മേല്പോട്ട് എറിയും. എറിയുന്നതിന് മുമ്പ് അയാള്‍ "മേപ്പട്ടേർ" എന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ച് പറയും. ഉടന്‍ ബാക്കിയുള്ളവര്‍ "പ്ലീസ്" എന്ന് ഉത്തരം നല്‍കും. മേലോട്ട് എറിഞ്ഞ പന്ത് പിടിച്ചെടുക്കാന്‍ കയ്യൂക്കുള്ള പലരും ഓടി വരും. പന്ത് കയ്യില്‍ കിട്ടിയവന്‍ തൊട്ടടുത്ത് നില്‍ക്കുന്നവന്റെ നടുപുറം ലക്ഷ്യമാക്കി ഒരേറ് കൊടുക്കും.ഏറ്‌ കിട്ടാതെ ഓടി മാറാന്‍ സാധിച്ചാല്‍ രക്ഷപ്പെട്ടു! അങ്ങനെ ഏറ്‌ കൊണ്ടും കൊടുത്തും കളി മുന്നേറും. എപ്പോഴെങ്കിലും പന്ത് ഗ്രൌണ്ടില്‍ നിന്നും പുറത്ത് പോയാല്‍ വീണ്ടും "മേപ്പട്ടേർ...പ്ലീസ്" തുടങ്ങണം.

         പന്ത് വാങ്ങാന്‍ കാശ് ഇല്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ കടലാസും ചാക്ക് നൂലും ഉപയോഗിച്ച് പന്ത് കെട്ടിയുണ്ടാക്കി ആയിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ കളിച്ചിരുന്നത്. ഇത്തരം പന്തിന് ഒരു കനം കിട്ടാന്‍ നെല്ലിക്ക വലിപ്പത്തിലുള്ള ഒരു കല്ല് ഏറ്റവും ഉള്ളില്‍ ഇട്ടാണ് പന്ത് കെട്ടാറ്‌. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഏറ് കിട്ടുമ്പോഴും നല്ല വേദനയുണ്ടാകും. എങ്കിലും ആര്‍ക്കും പരാതിയോ പരിഭവമോ ഉണ്ടാകാറില്ല. 

         അരീക്കോട് ജി.എം.യു.പി സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത്  ഞങ്ങളുടെ ഹെഡ്മാസ്റ്റര്‍ ആയിരുന്ന വേലായുധന്‍ മാഷ് ഒരു ദിവസം കളി നോക്കിനിന്നതും ഞങ്ങള്‍ക്ക് പന്ത് കെട്ടി തന്നതും ‘അബ്ദുള്ളയുടെ പുറത്ത് ഏറ് കിട്ടിയപ്പോള്‍ പഴം ചക്ക വീഴുന്ന ശബ്ദം പോലെ‘ എന്ന് അഭിപ്രായപ്പെട്ടതും ഇന്നും ഓര്‍മ്മയില്‍ നില്‍ക്കുന്നു (അബ്ദുള്ള ഒരു ജിന്നിനെ കണ്ട കഥ ഇവിടെയുണ്ട് 49).

          ഈ കളിയുടെ മറ്റൊരു രൂപവും ഞങ്ങള്‍ പുറത്തിറക്കിയിരുന്നു. നിരവധി പന്തുകള്‍ ഉപയോഗിച്ചുള്ള ഒരു കളിയായിരുന്നു അത്.എറിഞ്ഞ പന്ത് കിട്ടിയവനില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാന്‍ ഓടുന്നതിനിടക്ക് മറ്റാരുടെയെങ്കിലും കയ്യിലുള്ള പന്ത് കൊണ്ട് ഏറ്‌ കിട്ടുന്ന കളി. പലരും കയ്യില്‍ ഒളിപ്പിച്ച് വച്ച പന്ത് ഈ സമയത്ത് പ്രയോഗിക്കുന്നതിനാല്‍ ഒരാള്‍ക്ക് തന്നെ ഒരേ സമയം നിരവധി ഏറ്‌ കിട്ടും ! ഈ കളി അല്പം ഭീകരമായതിനാല്‍ ഉടന്‍ തന്നെ നിര്‍ത്തി എന്ന് മാത്രമല്ല കളിയിലെ പന്തല്ലാതെ മറ്റേതെങ്കിലും പന്ത് ഉപയോഗിക്കുന്നവനെ പുറത്താക്കുന്ന നിയമവും നിലവില്‍ വന്നു ! 

          ഇന്ന് ഈ കളി ഒരു സ്കൂളിലും ഉള്ളതായി എന്റെ അറിവില്‍ ഇല്ല. എവിടെ എങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഒന്ന് ഷെയര്‍ ചെയ്യണേ.

Thursday, January 17, 2019

സ്കൂൾമുറ്റം

                 ഒരിക്കൽ കൂടി കുട്ടിക്കാലത്തേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകാൻ സാധിച്ചെങ്കിൽ എന്ന് ഒരുവട്ടമെങ്കിലും മോഹിക്കാത്ത മധ്യവയസ്സ് കഴിഞ്ഞവർ ലോകത്ത് ഉണ്ടാകില്ല എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. അതിൽ തന്നെ പരീക്ഷയും പിച്ചും നുള്ളും കിട്ടിയ സ്കൂൾ കാലത്തേക്ക് ഒരു ദിവസമെങ്കിലും തിരിച്ച് പോകാനുള്ള വെമ്പലാണ് ഇന്ന് കാണുന്ന മിക്ക പൂർവ്വ വിദ്യാർത്ഥീ സംഗമങ്ങളുടെയും പിന്നിലുള്ള ചാലകശക്തി. അന്ന് ശിക്ഷിച്ച അദ്ധ്യാപകരെ സ്റ്റേജിലിരുത്തി തന്നെ ആ ശിക്ഷ അയവിറക്കുമ്പോൾ നമുക്കും സഹപാഠികൾക്കും ചിരി വരും, ചെയ്ത അധ്യാപകന് അഭിമാനവും!

                മലയാളത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ സ്കൂൾ ഓർമ്മകൾ എന്ന ടാഗ് ലൈനും ബ്ലാക്ക് & വൈറ്റ് സ്കൂൾ പശ്ചാതലത്തിൽ മഴ നനഞ്ഞോടുന്ന കുട്ടിയുടെ കവർ ചിത്രവും ആണ് സത്യത്തിൽ ‘സ്കൂൾമുറ്റം‘ എന്ന പുസ്തകം വാങ്ങാൻ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. കുറെ സ്കൂൾ ഓർമ്മകൾ ഇവിടെ പങ്ക് വച്ചതിനാലും ഇനിയും കുറെ പങ്ക് വയ്ക്കാനുള്ളതിനാലും ഈ പുസ്തക വായന എനിക്ക് മുതൽകൂട്ടാവുമെന്നും മനസ്സിൽ ആരോ പറഞ്ഞു. 2019ലെ പുസ്തക വായന ഇവിടെ തുടങ്ങുന്നു.
              ഒ.എൻ.വി കുറുപ്പ്,സച്ചിദാനന്ദൻ,എം.കെ സാനു,സേതു, മമ്മൂട്ടി, യു.എ ഖാദർ, ശ്രീനിവാസൻ, പി.വത്സല, സത്യൻ അന്തിക്കാട്, എൻ.വി.പി ഉണിത്തിരി, ഇന്നസന്റ്, എം.എൻ കാരശ്ശേരി, കെ.എസ് ചിത്ര, കല്പറ്റ നാരായണൻ, ഡി.വിനയചന്ദ്രൻ, അക്ബർ കക്കട്ടിൽ, വി.ആർ സുധീഷ്, ഡോ.എം.കെ മുനീർ, ചൊവ്വല്ലൂർ കൃഷ്ണൻ കുട്ടി, സുഭാഷ് ചന്ദ്രൻ , ബി.മുരളി, ചന്ദ്രമതി, ബെന്യാമിൻ, റഫീക് അഹമ്മെദ്, ഗിന്നസ് പക്രു, റോസ് മേരി, സാറ തോമസ്, ഗോപിനാഥ് മുതുകാട്, കെ.ഷെരീഫ്, അർഷാദ് ബത്തേരി തുടങ്ങീ പഴയതും പുതിയതുമായ സാഹിത്യ-സാംസ്കാരിക വേദികളിലെ സ്ഥിര സാന്നിദ്ധ്യക്കാരായ ചിലരുടെ സ്കൂൾ ഓർമ്മകളാണ് ഒരു സമാഹരണമായി ഈ പുസ്തകത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

             “....ഇടവപ്പാതിയും കളിക്കൂട്ടുകാരും മഞ്ചാടി മണികളും പരീക്ഷകളും അവധിക്കാലവും ഒരിക്കൽ കൂടി വിരുന്നെത്തുന്ന ബാല്യത്തിന്റെ ഓർമ്മകളുടെ ഉത്സവം.ഗൃഹാതുരത്വത്തിന്റെ സ്കൂൾ മുറ്റത്തേക്ക് ഏവരെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന സ്കൂൾ ഓർമ്മകൾ....“ എന്ന് പിൻ‌പുറത്ത് പറയുന്നത് അക്ഷരം പ്രതി ശരിയാണ് എന്നാണ് പുസ്തകം വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയത്.

                  കൂട്ടത്തിൽ എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് ഇന്നസെന്റ് പങ്കുവച്ച ‘വാടകക്കൊരു ജ്യേഷ്ടൻ’ എന്ന കുറിപ്പാണ്. പലരും പയറ്റിയ അടവാണെങ്കിലും, പ്രതീക്ഷിക്കാതെ വരുന്ന ട്വിസ്റ്റ് ഇന്നസെന്റിന്റെ വാക്കുകളിൽ കൂടി കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക രസം തോന്നുന്നു. എൻ.വി.പി ക്ക് ദാരിദ്ര്യം കാരണം തുടർപഠനം വഴിമുട്ടിയതും ഒരു പ്രത്യേക നിയമം വന്നതോടെ പഠനം തുടരാൻ സാധിക്കുന്നതും ദു:ഖവും പിന്നാലെ സന്തോഷവും ഉണ്ടാക്കുന്നു. മിക്ക കുറിപ്പുകളിലും പഠനത്തിനിടക്കോ പിന്നീടോ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ഉറ്റ ചങ്ങാതിമാരെപ്പറ്റിയും പരാമർശിക്കുന്നത് വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു അലിവ് സൃഷ്ടിക്കും.

           ആദ്യത്തെ മൂന്ന്-നാലു കുറിപ്പുകൾ വായനാരസം കെടുത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും മുപ്പത് സാംസ്കാരിക നായികാ-നായകന്മാരുടെ കുറിപ്പുകൾ ഉള്ളത് വായന തുടരാൻ പ്രേരണ നൽകും എന്ന് തീർച്ച.പ്രതീക്ഷയോടെ വായിച്ച ചില കുറിപ്പുകൾ ആഖ്യാന ശൈലിയും കാമ്പില്ലായ്മയും കൊണ്ട് അവരുടെത് തന്നെയോ എന്ന് സംശയവും തോന്നിയേക്കാം. ചുരുങ്ങിയത് നാല്പത് വയസ്സ് പിന്നിട്ടവർക്കേ ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ രുചി അറിയാൻ സാധിക്കൂ എന്നാണ് എന്റെ പക്ഷം.

പുസ്തകം  : സ്കൂൾമുറ്റം
എഡിറ്റർ : ഗിരീഷ് കാക്കൂർ
പ്രസാധകർ : ഒലിവ് ബുക്സ്
വില  : 175 രൂപ

പേജ്  : 178